We doen bijna alles digitaal. We denken dat we dat moeten. Het is heel aantrekkelijk om iets dat je niet weet, op één van de computers in huis (of mobiel!) op te zoeken. Nieuws, achtergrondinformatie, reisinformatie, tv-informatie (hoewel we dat liefst ook op afroep bekijken) en natuurlijk voortdurend bijblijven met de laatste tweets, facebookberichten van vrienden en familie, en de e-mail. De mail is nog niet weg te denken, maar met de komst van de iCloud is ook die al overal te downloaden. We doen alles digitaal behalve eten, slapen en ademhalen. Knutselen. Wandelen. Op de tuin werken (beter nog: erin!). Boodschappen doen. Daarom maken we nu ook al onze websites scalable oftewel: responsive. Alleen het Nederlands blijft achter. Het verdwijnt in computer-Engels en zaken-Engels. En onze kinderen? Die leren we zo snel mogelijk omgaan met de computer!
Verloren hebben …
Moet je tegenwoordig een sleutelbos kwijtraken…dan ben je niet gelukkig! Je kunt overal briefjes ophangen, iedereen aanspreken, misschien is het allerbeste nog om een briefje in de bus te gooien in alle woningen van alle straten waar het mogelijk gevonden is.
Politie doet er niets mee, die hebben alleen tijd voor aangiftes van misdrijven en overlast. En dat laatste misschien ook nog niet eens. Daar is dan een apart meldpunt voor. Gemeente heeft een website op haar website staan, je kunt de gemeente ook bellen staat er. En als je belt geven ze je diezelfde website weer door. Dat voelt alsof je verloren bent. Niet verloren hebt. Maar zelf ben je verloren. Want er is niemand die voor je kijkt. Je kunt een melding doen op internet, bij een bepaalde website. En daarna… moet je kijken of je voorwerp ook bij gevonden voorwerpen vermeld staat. En al die adresjes weer langsgaan waar je een briefje had hangen. Het is niet alleen vermoeiend, het geeft vooral een heel anoniem en zinloos gevoel. En dat laatste is niet gezond. We zijn hier niet voor, we zijn alleen voor de “serieuze meldingen”. Waarom wil iemand dan zo graag persoonlijke aandacht? Kijken met iemand in een bakje met gevonden voorwerpen? Ook als je iets vindt moet dat zo. Dus de vinder moet heel veel moeite doen om jou te vinden.
Ik vind het onbegrijpelijk en ben even de weg kwijt in dit lege land vol verloren spullen..
Mooi weer, blij gezicht
Als de regen weer een paar dagen achter elkaar met bakken uit de hemel valt, kan ik voor een goed humeur alleen maar verzinnen: rolgordijnen om het niet te hoeven aanzien, met een bewegend strandtafereel erop (een soort screensaver) en op de achtergrond de hele dag het geluid dat ik op een strandwandeling hoor: stemmetjes van spelende kinderen, strandlopertjes, de branding in de verte, kabbelend water.
De techniek staat voor niets, wie zal het uitvoeren?
Tracheomalacie
Op dit weblog heb ik, toen onze dochter een paar maanden oud was, uitvoerig geschreven over onze ervaring met tracheomalacie (onvolgroeid kraakbeen rondom de luchtpijp waardoor benauwdheid en geluid bij het ademhalen kan ontstaan). Onze gang naar dokter en ziekenhuis, en de onrust die het geeft bij een aandoening die vanzelf weer over moet gaan maar waar weinig over bekend is.
Inmiddels ben ik al meerdere keren aangeschreven door andere ouders van kinderen met deze aandoening. Blijkbaar is er nog steeds niet genoeg over te vinden! Tracheomalacie gaat vanzelf over, ergens tussen de leeftijd van negen maanden en anderhalf jaar oud.
Onze beste en enige oplossing was: een plank maken die schuin kon staan onder het matrasje in bed. Die plank gebruikten we ook wel in de box. Dat geeft de longen ruimte en dan kan het kindje veilig slapen.
Ik denk daarom dat ik een aparte pagina ga maken om (in elk geval onze eigen) ervaringen en de informatie die ik erover kan vinden samen te brengen. Misschien een forum? Ik zal op dit weblog laten weten hoever ik ermee ben!
Een begin is deze link naar VGZ, die wat meer technische informatie geven over wanneer het kan voorkomen, en wat er eventueel aan gedaan moet worden (soms wel iets, vaak niets).
Via deze link naar youtube zie je een filmpje gemaakt in de luchtpijp, eerst van een kind dat normaal kan ademhalen, daarna gemaakt in de luchtpijp van een kind met tracheomalacie. Erg duidelijk te zien wat er dan gebeurt!
Hier kun je in het Engels nog wat technische informatie lezen over tracheomalacie.
Overigens, onze dochter is inmiddels zes jaar en kerngezond. Er is niets meer van te merken dat ze dit heeft gehad. Het was over voordat ze een jaar oud was. Naschrift, december 2011: ik was enthousiast om dit onderwerp apart in een site te belichten maar weet nog niet wanneer ik daar aan toekom. In dit mailtje staan in elk geval alvast belangrijke hints, adviezen en links naar sites die deze adviezen geven.
Op zoek naar een mooi plaatje vond ik deze site over vogels. De link heb ik toegevoegd aan de koppelingen op mijn weblog.
Waarom het mij boeit om op deze manier een zwaan op de rug te zien, zonder zijn ogen te kunnen zien en zijn snavel, eigenlijk heel plat en grafisch, ik ben er nog niet helemaal achter. Het is wel typisch een foto van mij. Ik houd ook van foto’s met tegenlicht waarbij de figuren bijna als uitgeknipt tegen de achtergrond zichtbaar zijn. Het is een soort afstandelijke observatie waarbij vorm en restvorm allebei een belangrijk deel van het beeld uitmaken. Vanuit de verte gezien wordt het tafereel een soort stripverhaal.
Lofzang op de lente
De lente is zo’n uitspatting van “nieuw, nieuw, nieuw”, met de zon die de grond verwarmt, alle knoppen die op barsten staan, de kleuren die je overal weer ziet, de geluiden van de vogels en de geuren van bloemen, en aarde, drogend wasgoed, zingende en spelende kinderen, dat je er niks meer aan toe hoeft te voegen. Als één seizoen zichzelf kan verbeelden is het wel de lente. Geen lofzang dus, maar beleven en genieten.
Boodschappen uit de buurt
Hierbij een site die ik leuk vind en waar ik veel gebruik van maak op het moment.
De internetwinkel van StreekEters, waar ik wekelijks biologische boodschappen doe. Alles wordt thuisbezorgd. Het maakt ons ervan bewust dat je dichtbij huis zoveel bedrijven kunt vinden die biologische groenten verbouwen en hoe heerlijk biologisch brood eigenlijk smaakt! Sindsdien wil ik eigenlijk geen bespoten groenten meer. Zowel het brood als de groenten zijn totaal anders (en beter) van smaak dan die uit de supermarkt, ook als daar “biologisch” op staat. Dit geldt ook voor de ekologische eieren!
De boodschappen komen dus voornamelijk uit de buurt, en anders zijn het producten die ekologisch of biologisch zijn geproduceerd, zo dicht mogelijk bij (ons) huis. Je hebt persoonlijk contact met de winkelier, die ook daadwerkelijk rekening houdt met jouw vragen als klant. Ook als je heel ergens anders woont is op deze manier boodschappen doen (wellicht bij een andere winkelier) een aanrader.
Toen ik dit bedrijf een tijd geleden aanbeval bij de commissie van onze gemeente als duurzaam bedrijf voor de “Sinnestriel” (een prijs voor het meest duurzame bedrijf van het jaar) had ik nog niet bedacht dat ze genomineerd zouden worden. Dat is gebeurd en daarmee kregen zij weer ruimte op de gemeentelijke pagina in het locale krantje. Ziehier de publicatie. Leuk toch!
Naschrift december 2011: is het aan de ene kant fijn dat je zo persoonlijk geholpen wordt, het kan dus ook zijn dat je een ander product krijgt als iets niet op voorraad is, of dat de bakker een van je bestelde broden niet levert en dan moet je dat zelf ergens gaan halen die week. Je moet voor woensdag 11.00 uur bestellen dus als je geen tijd hebt, verder van tevoren bestellen dan maandags.
Een minuscule vondst
ware grootte
Een mooi verhaal over een heel kleine vondst onder een spar in het bos.
Daar lagen namelijk drie kleine braakballen van een uil. In die balletjes zat vooral veel muizehaar. Verder: pootjes en schildjes van een of twee kevers. En dit kaakje (twee keer gefotografeerd), het kaakje van een muis. Aan die vondst hebben wij veel plezier beleefd. Het ziet er nog wat vies uit zo op de foto, maar in het echt is het kaakje niet meer dan 1/2 cm. groot en inmiddels opgedroogd (witter van kleur). Het is zo klein. Het uit elkaar peuteren van zo’n braakbal is een klein beetje viezig om te doen want het ruikt niet lekker (naar dode muis?). Toch is het wel interessant…. met de camera kon ik de foto vergroten zodat we de kiesjes beter konden bekijken.
Aan de kiezen kun je namelijk zien om welke muis het gaat. Daar heb ik nog niet zoveel over te zeggen, maar omdat de we in de braakbal kevers vonden, kan het om een huisspitsmuis gaan. Het kan ook zijn dat de uil die kevers zelf eet. Het is waarschijnlijk een bosuil, die woont in naaldbossen of gemengde bossen. Ik hoop dat binnenkort van iemand te horen die met me meedenkt en er veel meer vanaf weet dan ik. En dan zal ik dit bericht compleet maken.
tekening Ad Cameron uit boek "De kerkuil"
Vervolg 12 april:
We kunnen bij nader inzien nog niet precies zeggen wat voor muis het was. Het was zeer waarschijnlijk een bosuil. De kevers zijn dan door de uil zelf gegeten, en niet door de muis. De kiezen van de muis lijken sterk op kiezen van een “ware muis”, en die eten geen beestjes. Een spitsmuis was het dan dus niet. Ik zal nog een foto van de intacte braakballen toevoegen. Dit blijft leuk! We gaan hier meer van zoeken, wie weet krijgen we dan meer informatie over deze uil en haar/zijn eten.
de braakballen
