Digidromen

Een deel van mijn leven is opgeslagen in foto’s, een deel herleef ik in mijn dromen, en een deel beleef ik met mensen via mijn chat-programma. Een van hen noemde mij laatst “een poppetje in zijn computer”…

Behalve mijn leven waarin ik gewone frisse lucht inadem op mijn fiets, wandelend in het bos of gewoon thuis of op mijn werk leef ik dus ook een digitaal leven. Kwam het mij eerst vreemd en onrealistisch voor om via de computer kennis te maken met andere mensen, nu merk ik hoe zich langzamerhand persoonlijkheden voor mij ontvouwen en hoe er banden met mensen ontstaan die ik nog nooit heb ontmoet of gesproken. Heel wat directer dan vroeger met zogenaamde “pen-pals” (wat overigens nog steeds bestaat), waarbij je weken op een brief uit een ander werelddeel moest wachten om te constateren dat je dezelfde vragen opnieuw kon beantwoorden als de vorige keer…nu zijn het mijn zogenaamde “buddies” waarmee ik aan het eind van de dag nog serieuze of grappige belevenissen mee uitwissel. Er worden heel wat foto’s, muziek, websites, technische tips en levenswijsheden aan elkaar gegeven en waardevolle contacten opgebouwd.

Met de zon op ons gezicht en lekker tegen de wind in fietsten Rudi en ik vandaag een “rondje Compagnonsfeart”. Tussendoor een bezoek aan een paar vrienden in het dorp aan de andere kant van het bos en vele fotopauzes. Het was zo’n dag waarop alles ons toelachte, net zoals wijzelf iedereen groetten en toelachten.

Tot slot twee kleine boekjes van mijn moeder. Ik bewaar ze in een zwart fluwelen hesje dat zij aanhad op haar huwelijksdag, 29 januari 1947. In het ene bewaarde ze foto’s, briefjes en kaarten die zij van håår penvriend en -vriendinnen uit Japan en Frankrijk kreeg. Al jaren ben ik nieuwsgierig naar die mooie vrouw op de foto, Eugénie Morisot… zou ze nog leven? Het andere is een boekje met een omslag van bedrukt textiel, een “Motto Album van Guido Gezelle” waarin in een klassiek handschrift de verjaardagen staan vermeld van mijn moeders familie, vrienden en buren. Een andere eeuw, een ander tijdperk, en een ander medium, maar dezelfde bevlogenheid om contacten te onderhouden en mensen te leren kennen. Het tempo is vele malen hoger geworden en de contacten worden sneller in kaart gebracht. Technisch is alles mogelijk geworden. Het enige wat nog in mijn eigen dromen moet gebeuren, is een gesprek voeren met haar, mijn overleden moeder.

Onderweg naar vanavond

’s Morgens om zes uur gaat de wekker en dan begint een dag van nauwgezet gepland op tijd komen…aankleden, opruimen, brood klaarmaken, kat eten geven, afwas opruimen, ontbijt klaarmaken en opeten, snel tandenpoetsen en op tijd de auto in, naar het werk. Onderweg is het inmiddels weer licht geworden en zien wij de maisvelden. De planten met bruine toppen zijn klaar voor een nieuwe herfst. Op de smalle provinciale weggetjes racen ons auto’s voorbij van een zwaarder kaliber met een air van “grote mensen, voor wie niets goed genoeg is”, daarbij niet lettend op onderlinge afstanden, tegenliggers of verkeerstekens op de weg. Wij zijn maar klein en rijden ons gangetje van toch bijna honderd richting snelweg, waar ook wij het platteland achter ons laten.

Als we geluk hebben zijn we net voor de file aan de rand van de stad, als het tegenzit staan we er middenin en kruipen we langzaam de laatste kilometers door. We verbazen ons nog steeds over de meest uiteenlopende types, van hoge piefen met chauffeur tot bellende, sigarenrokende en kauwgom kauwende mensen die proberen zich naar voren te dringen in de trage rij auto’s. Er is al heel lang geen opgestoken hand meer bij als je iemand voor laat gaan.
Intussen genieten wij van het extra uurtje samenzijn met de muziek aan tot het zover is en we elkaar een leuke dag toewensen…

De weg terug duurt nog een uur of acht, bijna negen, en dan zitten we weer, in een meer opgetogen stemming vaak, op de weg naar huis. Soms kruipend tussen de andere auto’s als een dikke brij door een trechtertje, soms in vliegende vaart over de snelweg tot we weer de bekende afslag nemen naar de groene weilanden vol paarden, schapen, magere werkkoeien en die ene Border Collie. Enthousiast rent hij langs de grenzen van het perceel waartoe hij veroordeeld is en wij zwaaien naar hem uit het open raam. Bijna thuis!

Avondwandeling..

Hier hoef ik niet zoveel woorden aan te besteden… niet omdat er niks over te zeggen valt. “Gewoon”, maar weer zoals altijd “ongewoon te gek” als hij spontaan langskomt. We gaan gewoon door met waarmee we bezig waren, koken eten en ruimen de keuken op, en eten gezellig met zijn drieën… biertje (of niet), en dan nog even de laatste zonnestralen onder zien gaan bij een wandeling in het bos bij ons dorp. Vriendschap is meer waard dan een paar woorden.

Regen, bladeren en gerommel

Zondag.
Het regent en er waaien steeds meer bladeren in de vijver.
Boven ben ik bezig de computer te reorganiseren (met hulp van Rudi) en beneden legt Rudi een net over de vijver om teveel bladeren te voorkomen.

We bekijken de dvd over het houden van Koi en lachen een beetje om de enorme organisatie die daar nou weer bij komt kijken. De omzichtigheid waarmee de vissen worden behandeld is bijna lachwekkend (het lijkt alsof je een vis bij een goede viswinkel haalt) en dat komt vooral ook doordat men het water uitzonderlijk schoonfiltert en de vissen helemaal niet bij planten laat zwemmen. Op die manier denk ik dat het niet veel voor ons zal zijn om Koi te houden. Lieve beesten, maar voor ons zou het betekenen dat wij de paar vierkante meter tuin die we hebben volledig moeten gaan afgraven en moeten voorzien van grote filterbakken, een uitgebreid pompenstelsel voor lucht, het wegzuigen van oppervlakterommel en het wegpompen van het vuil uit de filters. Er zou nog liefst wat verwarming moeten komen om de beestjes de koude winter door te helpen. Dan nog een enorme UV-lamp erop en dan kunnen wij beginnen met het opnieuw bouwen van een vloer in de tuin om overheen te lopen!

Net nadat we de tuin zo prachtig bestraat hebben zeker!
No way!

Afscheid van twee karpers.. een nieuw begin

Vanmorgen lag onze tweede grote karper voor dood in de vijver.

We hadden al een paar weken het idee dat het niet helemaal lekker ging met ons vijverwater. Na een week van fikse regenbuien en daarna een aantal warme dagen “hingen” alle tien goudvissen en jonge karpers (een ghost- en een zwarte) steeds bovenin het water bij elkaar, heel stil, terwijl de twee grote karpers zich stilletjes op het verhoginkje hadden neergelegd tussen de vijverplanten. Het was alsof ze het rustig aan deden omdat het benauwd was en dat wijst op vervuild water.

Maar wij als beginnelingen hadden eigenlijk geen idee hoe erg het was en hadden het maar een tijdje aangezien. Eergisteren was het te laat en dreef ’s morgens een van de twee grote karpers dood tussen de vijverplanten. ’s Avonds waren we een uurtje bezig de boel te reorganiseren: Rudi was druk in de weer met de slangetjes van onze nieuw aangeschafte luchtpomp, terwijl ik heen en weer liep met emmers vijverwater die ik in de wc gooide. Geen moment aan gedacht om bijvoorbeeld naar het putje achter de tuin te lopen, zodat er al snel een spoor van water door de kamer liep….ondertussen vulden we de vijver bij met schoon water via de tuinslang.

Vanmorgen dreef dus nummer twee in het water. Ik liep in mijn badjas de tuin in, pakte onderweg een emmer die daar nog stond met een restje leidingwater en viste met het schepnet de karper eruit. Hij bewoog nog met zijn kiew. Ik legde hem snel in de emmer. Met deze vis was het toch een beetje anders dan met de vorige. Niet alleen omdat het de tweede grote vis was die doodging, maar ook omdat hij me op een of andere manier wel wat deed. Ik had me aan zijn wit met oranje kleur gehecht. Steevast zochten mijn ogen naar die vis als ik langs de vijver liep. Of als ik mijn hand in het water liet hangen tot de vissen voorzichtig onder en langs mijn hand zwommen, nieuwsgierig als ze waren. Een beweging en ze schoten weg.
Ik heb nog een dik half uur bij de emmer gezeten, nauwlettend de bewegingen van zijn kieuw volgend totdat er, na een schokje van zijn lijf en een paar flauwe kieuwbewegingen, niets meer gebeurde. Zijn visseoog staarde mij aan.

Vandaag was het festival in ons dorp, maar voor ons werd het een vijverdag.
Na het overlijden van de vis reden we naar Groenrijk Hans Menken. De man in de winkel (Harm Duursma) had een dag eerder al uitgebreid zijn ideeën over filters uiteen gezet en ons geadviseerd om bij deze vijver (met een inhoud van ongeveer 7000 m3) een vierkamerfilter aan te schaffen. Natuurlijk lag dit buiten ons budget. Maar toch bleef het idee hangen dat we iets met een filter moesten doen als we met deze koikarpers door wilden gaan. We lieten ons meegenomen vijverwater testen, wat na mijn emmer-actie niet eens zo slecht was, en namen een doosje kh+ mee. Pratend over de beestjes die we op de dode vis hadden zien rondkruipen, raadde Harm ons aan om de vis nog even mee te brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Weer terug met vis in emmer, conclusie natuurlijk visluis (nooit eerder van gehoord, maar ze bestaan). Weer thuisgekomen kroop ik meteen in mijn bed met koppijn en slaaptekort. Rudi gaf de vijver een kuur tegen luizen en deed boodschappen…
Na nog een telefoontje van Jerry over de lage prijs van zijn Rotterdamse leverancier (hij is helemaal into aquariumvissen op het moment) begonnen Rudi en ik elk onze gang te gaan, de haag knippend en de piano met was inwrijvend om de boel geestelijk en “meubilair” op een rijtje te zetten.

Een warme maaltijd zat er vanavond niet in. Geen honger, geen zin en zo belandden wij stilletjes aan onze iMacs. Een vast plekje om de dag te besluiten.