Daar doe ik het voor..

Vandaag was eigenlijk een beetje een shit-dag… maar zoals ik inmiddels weet, bestaan er geen totale shitdagen net zoals er bijna geen totale fantastische dagen bestaan, altijd is er een moment dat het zich omkeert, ook al is het maar één moment.

Vandaag was dus lichtelijk vervelend, ik zat alleen wat meestal wel prettig is, maar ik werd de hele dag gebeld en er waren een paar gestresste mensen die toch wel veel aandacht vroegen. Zodat er van mijn plan om eens lekker wat dingen af te maken niets terecht kwam.

Het keerpunt: zitten balen aan mijn pc (helaas geen macje op m’n werk) en dan ineens.. vliegen er zomaar twee vogeltjes naar het raam en een gaat op de vensterbank zitten. Het is een torenvalk en hij kijkt met zijn ene oog in het mijne, op bureauhoogte… ik zie zijn gevlekte veren en zijn fijne kromme snavel terwijl zijn kop ronddraait om de hele kamer te bekijken… ik houd mijn adem in en als hij opgevlogen is (of omlaag?), ren ik naar het raam om te zien waar hij gebleven is.
Ik kijk uit over de weilanden van Tytsjerksteradiel, aan de grens van Leeuwarden en dat is het mooiste plekje om te werken als je op een kantoor werkt!
Daar doe ik het dan voor… voor die twee vogels op deze dag.
De rest kan me niet meer boos krijgen vandaag.

Het wordt toch nog een lange dag maar Rudi en ik gooien gewoon het hele schema van snel naar huis en sporten om en zitten thuis na een Marrokkaanse saus met couscous en perzikstukjes… lekker te swingen aan de imacs. Ik schrijf m’n weblog en chat een beetje met dj Jeroen (stream met echte Dub muziek; mij maakt het niet uit hoe het heet, het is gewoon gezellig).

Varen

Inspirerend, zomaar een weekend varen met mensen die we alleen via een forum op internet kennen, en via iChat!

Dit kun je volgen op het artikel Expeditie Macinson op de voorpagina van http://www.macosx.nl

Ik denk eraan terug als aan een warm bad. Gewoon gezellig, te weinig tijd om elkaar echt goed te leren kennen, maar genoeg om met iedereen kennis te maken. Meestal zijn er drie à vier dagen nodig voor een eerste aanvaring dus die hebben we niet gehad.

De leukste momenten zijn die van de spontane gebeurtenissen: even in de hut van de schipper kijken bij de jonge hond, het verhaal van het meisje horen op weg in de auto na het weekend, over haar ziekte en het langzaamaan weer opknappen. Een gesprek met een gast dat iets meer diepgang had dan de andere gesprekken, vanwege totaal andere inhoud misschien, of toch vanwege het leuke nonverbale contact…gewoon, gezellig.

Diepte en traagheid

Deze woorden heb ik vandaag gevonden in de email van mijn “emailpenvriendin” en ze passen bij mijn gevoel bij sommige gebeurtenissen: het leven is te haastig en geeft weinig gelegenheid voor enige diepgang.

Vrienden die vlakbij wonen hebben een paar keer een beroep op ons gedaan als babysit… plotseling gaan we dan niet naar huis die avond, maar naar het hunne waar het eten klaarstaat. We eten met elkaar en brengen nadat ze vertrokken zijn de kinderen naar bed. De kleine handjes in de mouwen doen en de meisjeskopjes door het te nauw lijkende gat van de pyama zien te krijgen…alles gaat sneller als je er een spelletje van maakt. Heel gezellig, zulke avondjes!
Het geeft de dag die zo triest begon op mijn werk een andere dimensie. Mijn collega vertelde me van onze collega die gisteren zijn vrouw thuis overleden aantrof. Het was door het hele bedrijf te merken dat de mensen ermee rondliepen, ietwat bedrukt waren en deze schok af en toe even met elkaar moesten delen. Ik voelde me van binnen een klein beetje alsof ik ziek was. Het was niet helemaal heel meer, het stabiele leven op het werk had een barst opgelopen.

Ik wil teruggaan naar de traagheid van een slakje, dat we ontdekten op een bierflesje, genietend van het geurige bier op het verjaarsfeest van Rudi’s moeder.

Ik denk aan de chinese kok die ons eten in een wok bakte met veel vertoon, en natuurlijk met een grote feestelijke vlam in de pan. Ik kom tot rust bij de inspanning die tegelijk ontspanning is op de dagen dat ik wel de tijd kan nemen voor koken en bakken… Ik denk aan het plezier van een avondje feestelijk swingen op een personeelsfeest, waar ik overigens mijn bewuste collega nog tegenkwam, voordat het ongeluk over hem en zijn vrouw kwam. Het zal niet helemaal lukken om de dagen een vrolijk tintje te geven als er zulke heftige dingen gebeuren. Voorop staat voor mij dat we niet alle zware dingen alleen hoeven te doen… ik geniet ervan zolang dat niet hoeft.