Het groeiwonder

De afgelopen maanden heb ik mogen ervaren hoe het is om deel uit te maken van het groeiwonder, dat een lichaam is.

Wonderbaarlijk om te weten hoe een eitje bevrucht werd in mijn lichaam, om vervolgens als een razende roeland te worden opgedeeld steeds maar weer, tot er een echt menselijk lichaampje uit ontstond dat elke dag opnieuw meer ontwikkeld wordt en meer mogelijkheden krijgt.
Vandaag is de tweede dag van de twintigste week en ik ben er nog steeds van onder de indruk dat het alsmaar doorgaat, en dat het zo goed gaat.
Het kindje wordt nu net als in de boekjes sterker en de bewegingen die het maakt in mijn baarmoeder zijn sinds vandaag overtuigend voelbaar als klopjes en stompjes, heel zacht en grappig. Ik stel me daarbij voor dat het kindje nog bijna doorzichtig is, zo klein en dun (nog niet levensvatbaar buiten de baarmoeder) en dat het als een echte baby met schokkerige bewegingen zijn of haar ledematen beweegt, de beentjes en handjes schoppen alle kanten uit.

Maar op de echo in de veertiende week zagen wij dat het kindje heel wat meer mans was dan we ons hadden voorgesteld. In plaats van een hulpeloos miniwezen zagen wij hoe het op de rug lag, het hoofd wat omlaag gericht als een maanreiziger in zijn capsule, en het handje heen en weer bewoog naar het oor.
Daarna draaide het zich ineens om en stond het op de handjes en voetjes met het kontje omhoog gericht.

[Foto afkomstig van: http://www.pbs.org/wgbh/nova/miracle/]
Inmiddels kan het, als alles goed zit, horen en licht van donker onderscheiden. Het schijnt in deze periode nog veel ruimte te hebben om rond te buitelen en daar maakt het veel gebruik van. Of ik slaap of waak, altijd merk ik wel dat het er is, en dat is op een bepaalde manier heel geruststellend. Want wat is er nou fijner dan die seintjes die zorgen dat we weten dat het daarbinnen allemaal goed gaat?
Nu ik weet dat het kan horen, zing ik vaak liedjes en dans ik op muziek, meer dan eerst, omdat het leuk is dat al mijn bewegingen daarbinnen worden meegemaakt door een echt mensje. Het is een feest.

Nij begjin

Januari 2005

Voor velen is dit nieuwe begin wel een begin van helemaal onderaan de ladder.. ik bedoel hiermee de mensen wiens schamele bezittingen en geliefden of familieleden zijn weggespoeld door de vloedgolven die door de aardbeving in een groot stuk van Azië over het land zijn gestroomd.

Dan is er nog die jongen, die wij in onze zomervakantie hebben ontmoet, bovenop een berg in Zuid-Frankrijk. Na een pittige tocht waren we halverwege onze route op een startplaats terechtgekomen van Deltavliegers. Het uitzicht was er adembenemend en toen we verschillende mensen groetten, kwamen we in contact met een Fries, met wie we een praatje maakten en die ons aanbood om ons mee naar beneden te nemen in zijn bus. We hebben een kijkje op zijn camping genomen en zijn door hem naar ons volgende hotel gebracht. En juist over die jongen heb ik deze week het verschrikkelijke bericht van zijn dood gehoord.. een windvlaag tijdens een vliegtocht in Zuidafrika werd hem fataal. Ik leef op afstand mee met zijn lieve vriendin en zijn familie en vrienden.. een grote groep van vrienden die elkaar bij die spannende hobby regelmatig ontmoeten. Dag Hayo.. het was me een eer om je te hebben ontmoet. Ik had bewondering voor de manier waarop deze mensen hun leven op hun eigenzinnige manier inrichtten.

Na een weekje alleen op kantoor, bijkans stikkend in de hoest en het snot, was het heerlijk om dit weekend heel veel te slapen en uit te rusten. Vandaag hebben we genoten van de wind en de zon in de bossen en over de weilanden rondom ons dorp. Buitenlucht die hard nodig is met al dat kantoorwerk!
Morgen zullen we eerst bij de verloskundige langs om te luisteren naar het hartje van het kindje in mijn buik…ik kijk er naar uit, weer even een teken van leven te krijgen want behalve de lichamelijke “gevolgen” zoals een voortdurend volle blaas en wat moeiheid en nog een paar andere tekens aan de wand heb ik nog niets gevoeld. Daarvoor is het nog een beetje te vroeg, maar met een paar weken zal dat anders zijn!