Als eerste moet ik hier toch even kwijt dat het inloggen op Blogger vanaf mijn standaardprogramma Safari (op mijn Apple computer) in het japans moet. Gebruik ik Omniweb, dan moet ik inloggen in het Frans. Daarom nu maar even vanaf Internet Explorer, met een Engelstalig menu. Ik ga toch proberen mij in een ander weblogprogramma in te werken om alleen al dit soort vreemde problemen kwijt te raken. Blogger houdt zich daar volgens mij niet zo erg mee bezig, getuige enkele personen die dit al in 2004 aan Blogger hebben gemeld.
En dan nu een paar gezellige berichten over mijzelf, waar dit weblog toch eigenlijk voor bedoeld is.
Met mijn zwangerschap gaat het uitstekend.
Ik ben aangeland in de 29e week. Medisch gezien zou een baby nu geboren kunnen worden en kunnen blijven leven, maar ik moet er niet aan denken, wat een zorgen dat met zich meebrengt, een veel te vroeg geboren baby. Nu kan het nog lekker zo’n twaalf weken groeien in de beschermde omgeving van mijn buik en ik kan het overal mee naartoe nemen zonder gevaar (relatief gezien dan). Ik groei dus nog even door tot een gezellige moederkangoeroe en over vier weken ga ik met zwangerschapsverlof. Het wordt wel allemaal zwaarder om de gewone dingen op het gewone tempo te blijven doen, zoals fulltime werken en heen- en weerreizen wat ook veel tijd kost (anderhalf uur per dag), en dan laat thuiskomen en snel weer wegmoeten naar bijvoorbeeld een zwangerschapscursus. We zullen zien of het me de komende vier weken gaat lukken om het hoofd koel en het lichaam redelijk uitgerust te houden..
Intussen groeien wij natuurlijk steeds meer toe naar de realiteit die steeds meer werkelijkheid wordt en knutselen we aan ons huis om het tot een nieuw huis voor “mensen met een baby” te maken (wij dus!). Er worden babyzaken aangeschaft en de babykamer krijgt ook steeds meer vorm. De doos met kraamzaken, gekregen van de verzekeraar, staat inmiddels klaar.
De baby zelf vermaakt zich prima in mijn buik, je ziet hem af en toe bewegen en hij is op gezette tijden wakker of slaapt. Op plotselinge geluiden reageert hij/zij met schopjes, op een warme hand door er naartoe te kruipen en er tegenaan te liggen of te schoppen. En op gezette tijden is het kindje aan het hikken (dat kan terugkomen tot in ongeveer de 32e week). Kleine schokjes die ik snel achter elkaar en zeker wel een minuut aanhoudend in mijn buik voel.
Hier een foto van mij op de boottocht met mijn schoonfamilie gisteren op het water van o.a. het Bergumer meer om te vieren dat opa en oma 55 jaar getrouwd waren. Zoals je ziet: Hollands welvaren!
