Een internationale familie.. (an international family)

Vandaag hebben we een dagje doorgebracht met mijn (half-)oom uit Canada, die, na een paar weken bij zijn moeder te zijn geweest en een paar weken bij zijn schoonouders in Israël, morgen via Duitsland weer naar huis vertrekt.

Het was erg gezellig om bij te praten en foto’s te bekijken met hem.
Wij hebben een familie die zich over de hele wereld heeft verspreid en misschien komt dat wel doordat de vorige generaties daar al lichtelijk mee begonnen zijn. Behalve dat mijn eigen broers en ik in Nederland wonen en mijn zus in Amerika, zijn de dochters van mijn zus ook getrouwd c.q. samenwonend met mensen die weer hun roots hebben in Ierland, Afghanistan en Engeland. Mijn eigen vader werd geboren in Nederlands-Indië en mijn moeder in Friesland. Haar voorouders, degenen die het verste terug in de archieven gevonden zijn kwamen uit Frankrijk en zijn voorouders uit Duitsland. Maar die van mijn oma kwamen uit o.a. China, Indonesië, Nederland en Frankrijk. Mijn eigen broer is getrouwd geweest met een Tanzaniaanse en hun dochter heeft daarom ook een prachtige lichtbruine kleur.

Om een lang verhaal kort te maken en vooral om meer vragen op te roepen dan te beantwoorden is dit altijd leuk om allemaal achter elkaar te vertellen. Wat is eigenlijk exotisch? Ik vind dat ik een heel exotische vader voor ons kind heb gevonden: een rasechte Fries met zijn wortels in de turfstekerij. Fries is tenslotte niet mijn eerste taal, dus wanneer ik moe ben van het Fries ga ik over in het Nederlands en wanneer ik net Engels heb gesproken, komt er daarna eerst Fries uit want beide talen zitten bij mij in het hokje “andere taal dan eigen”.

Ik kan het niet nalaten nog een foto te laten zien met mijn nog dikker geworden buik…

In de ban van de baby..

Mijn zwangerschap is nu in de 37e week (36 weken en 5 dagen). De vorige week is de baby begonnen met indalen.
Dat wil zeggen dat ik meer lucht krijg omdat hij (zij) niet meer zo tegen mijn maag en ribben aan zit te duwen, maar ook dat het gewicht van mijn zwangere buik nu helemaal op mijn bekken rust. De afgelopen week is het nog verder naar beneden gezakt.

Het belangrijkste gevolg van het indalen is dat het kindje nu bij de bevalling niet zo snel in benauwdheid zal raken, omdat het hoofdje eerst komt. Als het nog niet is ingedaald wanneer de bevalling inzet, zou de navelstreng eerst naar beneden kunnen zakken, het geboortekanaal in en daarna in de verdrukking kunnen komen.

Voor mij op dit moment heeft het ingedaald zijn van de baby zijn voor- en zijn nadelen: meer lucht, minder ruimte voor blaas en darmen en voornamelijk ook last van mijn bekken bij het liggen in bed. De hele nacht lig ik te draaien. Ik ben blij als het weer ochtend is. Verder worden de aderen naar mijn benen of van de benen naar het hart lichtelijk afgekneld waardoor ik benauwd ben en een warm gevoel in mijn benen heb. Rusteloze benen noemen ze dat. Mijn grote plaaggeest deze negen maanden, het maagzuur, wordt er niet minder op. Erg goed slaap ik ’s nachts dan ook niet meer.

Wat ik wel leuk vind aan het geheel is dat ik nu zo’n heel rond buikje heb dat meer vooruit steekt dan voorheen. Het kindje in die buik heeft op gezette tijden de hik en reageert met een schopje tegen mijn hand. Ik voel het lijfje regelmatig bewegen en kan ook voelen aan mijn buik hoe het kindje ligt. Maar behalve voelen kan ik ook zien dat het kindje beweegt. Zelfs de hikjes kan ik zien! Daarmee wordt het wonder, waarover je aanvankelijk alleen leest en wat je op je vroege echo hebt zien bewegen, een realistisch iets, bijna een vanzelfsprekendheid. Toch blijft het een wonder dat er zomaar een heel nieuw mens op deze wereld groeit uit twee cellen van mij en mijn geliefde.

Ik denk dat er een voorbereidingssignaal naar mijn hersenen is gestuurd door dit alles, want ik zit dagelijks ijverig mijn klusjes af te maken: een gordijn dat nog van een zoom voorzien moet worden, een gordijn dat nog genaaid moest worden, het wassen en strijken van alle gekochte en gekregen babykleertjes en het klaarmaken van de tassen die mee moeten als ik onverhoopt in het ziekenhuis moet bevallen. Het laat me niet los voordat ik dit allemaal gedaan heb. Ik kan me bijna niet voorstellen dat er ergens anders nog een baby op de wereld komt in zo’n goed voorbereid “nestje”.

Soms wordt wel eens beweerd dat de aanstaande papa hierbij helemaal aan de kant geschoven wordt, maar bij ons is daar geen sprake van. Hij is veel te enthousiast en wij zijn teveel aan elkaar gehecht om helemaal ons eigen gangetje te gaan en elkaar uit het oog te verliezen. Het is juist een hele mooie en gezellige periode die we met zijn tweeën meemaken. Een betere papa dan Rudi kan ons kindje nergens vinden!

Laat maar gebeuren..

De tijd verstrijkt.
Dit kan ik nu heel goed merken, want behalve dat ik mij lichamelijk steeds verder ontwikkel tot een hoogzwangere vrouw heb ik nu ik met verlof ben de tijd om zelf in te delen.

En toch vliegt die om.
De eerste dagen waren echt uitrustdagen. Nu ook nog wel, maar nu vermaak ik me met allerlei klusjes die ik afwissel. Vaak verloopt dit niet volgens planning. Ik doe meestal toch wat op dat moment het belangrijkste lijkt. Behalve natuurlijk zorgen dat er een gezonde maaltijd op tafel komt (eindelijk heb ik daar eens tijd voor!!) zijn er natuurlijk andere dingen die mijn aandacht trekken. Langzamerhand begint het te kriebelen.
Het bed is gisteren dan ook met een aantal bierkratten omhoog gezet en nu slapen wij als twee zieken of bejaarden in een hoog bed. Ik moet er nog een beetje aan wennen.. en dan komt automatisch ook de rest. Bij mijn zwangerschapscursus en -yoga hoor ik bij de eersten die gaan bevallen. Er moet een speciale voorbereiding worden getroffen om het bed bevallingsklaar te maken. Maar wanneer doe je dat? Zoals het in mijn boekje staat lijkt het me vreselijk om daarop te moeten slapen, met in zakken gehulde kussens e.d. en twee lagen moltons en plastic zeiltjes. Wellicht ga je van ergernis meteen bevallen als je zover bent gekomen.
We houden het bij een sober alternatief van iets wat er een beetje in de verte op begint te lijken.

Maar vanmiddag had ik het ineens weer te pakken en heb ik wat spullen klaargezet die mee zouden moeten als ik onverhoopt naar het ziekenhuis zou moeten om te bevallen. En dan weet ik ineens niet meer of het wel zinvol is om dit al in te pakken. Want als ik het thuis nodig heb kan ik het dan natuurlijk niet vinden… dus staat alles nu op de commode te wachten op wat komen gaat. Ineens lijkt het alsof ik helemaal niet zoveel babykleertjes heb. Alles is verschrikkelijk relatief.

Maar met de luxe die ik heb van een eigen huis, een babykamer, spullen om me heen en telefoons, computer, koelkast, oven, muziek en magnetron mag ik niet zeiken. Aan een kant dus een beetje spannend, aan de andere kant: we gaan vooruit en dat was ook de bedoeling. Laat maar gebeuren.