Een eigen kind is anders..

Wanneer ik Bente een tijd aan de borst gehad heb, waar ze rustig ligt te drinken totdat ze genoeg heeft, praat ik even met haar (haar reacties zoals geluidjes vormen een deel van ons gesprek) en wanneer ze moe is van alle speeltjes die ik haar liet bekijken leg ik haar in haar bedje. Ze ligt een tijdje wakker en onrustig maar ze huilt niet. Ik speel muziek af op de i-book, kinderliedjes en klassieke muziek, en ze valt rustig in slaap. Ik voel hoe groot mijn liefde en tederheid voor haar is op zo’n moment.

Goede bekenden van ons reageren op een dergelijk verhaal meestal met een anekdote over hun jonge katten of hun honden om te demonstreren dat ze wel weten waar je het over hebt. Voordat Bente geboren was grapte ik weleens dat onze kat ons kind was omdat ze alle aandacht vroeg en kreeg als een soort derde huisgenoot van ons.

Toch vind ik een vergelijking alleen als grapje op zijn plaats.
Je neemt je huisdier misschien dodelijk serieus en bent ook echt verdrietig als het niet goed met hem gaat. Maar zodra je eigen kindje geboren is zal het verschil met een huisdier duidelijk worden: je kunt het dier nog zo koesteren, er nachten voor wakker zijn als het ziek is of er trainingen mee volgen en een speciaal hok voor bouwen, het is onvergelijkbaar met een klein mensje dat totaal afhankelijk is voor alles wat hij nodig heeft van zijn ouders. Bovendien zul je je heel anders voelen als je dingen ontdekt die het van jou overneemt, zoals je gezichtsuitdrukking, je stem, je bewegingen en de reactie die je kind je geeft wanneer je het koesterend oppakt uit zijn bedje. Je kunt een dier in je hart sluiten maar een kind van jezelf is een deel van jou en daarom zal het als heel anders aanvoelen.

Bente is bijna acht weken oud! Sinds de geboorte van haar heb ik nog niet zo genoten als deze week. Tot deze week ervoer ik de dingen als zeer vermoeiend, ondanks het plezier dat ik had om met Bente om te gaan en haar te verzorgen. Nu zij iets meer begint te reageren en begint te groeien groeit bij mij de geruststelling dat alles echt goed met haar gaat. Het begint het Rudi en mij te dagen op welke manier wij haar ouders willen zijn. Het wordt duidelijker of Bente huilt vanwege moeheid of honger en ze huilt ook niet meer bij alles wat ze ons wil vertellen. Ze kan in haar wiegje liggen en zelf in slaap vallen als ze weet dat je in de buurt bent zonder dat je haar steeds moet oppakken om haar daarvan te verzekeren. Het is heerlijk om bij haar te zijn!

Wie het kleine niet eert …

Voortaan is mijn weblog gekleurd door mijn nieuwe bestaan als moeder.

Het is namelijk een zeer intensieve training die bij dat bestaan hoort. Voordat ik me een echte goede moeder voel gaan er heel wat uren op aan oefenen met voeden en opvoeden en ook heel veel uren gaan naar nadenken, voor zover dat met een hoofd als een zeef (na al dat voeden en nachtelijk wakker zijn) nog wil.

Een ding is zeker, elke dag doen zich situaties voor die zich ook de vorige dag al voordeden met ons en onze dochter Bente. We krijgen dus ook steeds een nieuwe kans om het een keer goed te doen. Elke keer komt er een gelegenheid waarbij we denken: zijn we er nu in gestonken of doen we het eigenlijk gewoon goed?
Is het nou echt de bedoeling dat we haar vijf keer in bed leggen na het voeden om haar er vijf keer weer uit te halen omdat ze anders zo hartverscheurend huilt? Omdat ze de zesde keer plotseling in mijn armen in een diepe slaap valt? Is er nou geen andere manier om dat in minder tijd klaar te spelen? Ik ben er nog niet helemaal achter, maar die manier bestaat vast. Aan een kant wil je het gewoon gezellig maken met elkaar, aan de andere kant wil je zo vreselijk graag eens een hele nacht lekker doorpitten. Zodat je de volgende dag weer gezellig kunt zijn.

Kortom, wie het antwoord heeft (maar dan niet een wrede oplossing graag met een zich in slaap brullend kindje) mag het mij zeggen.

Ondertussen is Bente het allerliefste mensje dat wij ooit hebben gekend. Het zijn die kleine veranderingen van iedere dag waaraan we zien dat ze groter wordt en bewuster om zich heen kijkt. Fantastisch om mee te maken.
We doen dus vast wel iets goed, want we hebben het ook heel gezellig!

En dat vindt dit kikkertje in onze vijver ook. Die geniet van zijn rotsblok als uitvalsbasis voor de jacht op vliegjes, zolang als de vijver nog niet is omgebouwd tot een veilig grasveldje…