En dan zijn we na twee dagen Groningen eindelijk alledrie weer thuis, hopelijk voor langere tijd!
Bente heeft een kijkoperatie gehad (bronchoscopie). Daar kwam uit dat ze tracheomalacie heeft, een deel van het kraakbeen van de luchtpijp, boven het strottehoofd en de stembanden, is nog niet uitontwikkeld. Dus is het nog zacht. Ze heeft daarom geluid op haar ademhaling, moeite met ademhalen en last van oprispingen en benauwdheid als ze plat ligt.
Ze was heel, heel verdrietig en in paniek toen ze bijkwam uit de narcose vanmorgen. We hebben alweer heel wat uurtjes troosten erop zitten maar nu slaapt ze heerlijk in haar wiegje thuis!
De afgelopen tijd was voor mij verdeeld in stukjes van drie uren… dag en nacht liepen in elkaar over en de dagen gingen zomaar om. Terwijl een half uur eindeloos kon duren.
Ik moest Bente elke drie uur voeden om haar te laten aankomen, wat volgens de kinderarts uit het eerste ziekenhuis anders niet voldoende gebeurde. Dit hield ik zo’n vier dagen vol volgens schema. Uiteindelijk moest ik er toch mijn eigen wijzigingen in aanbrengen, want een kindje, tenminste ons kindje, drinkt niet precies iedere drie uren een bepaalde hoeveelheid. ’s Nachts om elf uur hoef je bij haar niet aan te komen maar om half drie drinkt ze zo een grote hoeveelheid achter mekaar op.
Aan het einde van de dag drinkt ze vaker en meer dan aan het begin van de dag. En als ze onrustig is wil ze ook vaker. Waarom zou ik haar in een schema proberen te persen als we daar beide erg moe van worden omdat het niet lukt?
Dit schema was mij min of meer opgedrongen in het eerste ziekenhuis waar ik negen dagen met kleine Bente vertoefde.
In het Groninger ziekenhuis kreeg ik de bevestiging voor mijn eigen gekozen weg. De arts gaf aan dat je naar behoefte moest voeden met borstvoeding en dat ik het prima deed zoals het nu ging. Ik vertelde hem erbij dat ik erg veel argwanende geluiden uit mijn omgeving op me af kreeg over borstvoeding.
De beste vrienden, buren en familieleden denken toch nog steeds dat Bente’s “ondergewicht” van de borstvoeding komt die ik geef.
- Je hebt misschien niet genoeg.
- Ze hebben nog nooit je borstvoeding onderzocht of het wel goed is.
- Misschien vindt ze het wel vies.
- Het put jou teveel uit.
- Ik hoop zo dat ze je iets uit de fles laten geven zodat je geen borstvoeding meer hoeft te geven!
- Je wilt een veel te goede moeder zijn, ze heeft toch al drie maanden borstvoeding gehad? Is dat dan nog niet genoeg?
- Heb je de avondmaaltijd niet klaar aan het eind van de dag? Dan ben je dus nog steeds te moe!
Kortom, misschien aardig bedoeld, maar vanuit een negatieve invalshoek. Men wil mij helpen met goede raad en daarbij hoort dat ik me niet zo uit moet putten om mijn kind maar steeds aan de borst te nemen en om melk af te kolven.
Dit zijn mijn beweegredenen voor het geven van borstvoeding:
- Dat wat ik mijn kind kan geven zit in mijn eigen lichaam en dat vind ik heel bijzonder.
- Bente en ik genieten samen van de momenten dat ze bij me drinkt.
- Al die maanden oefenen beginnen nu resultaat op te leveren: het drinken gaat steeds beter aan de borst.
- Zij kan veel actiever zelf drinken wat ze nodig heeft dan aan de fles.
- Als ik de fles wil geven heb ik altijd wel een voorraadje gekolfde melk staan, zoals middenin de nacht.
- Naast boeken die ik las geven ook de artsen die ik gesproken heb aan dat borstvoeding gezonder is voor een baby en veel meer voedingsstoffen bevat en bovendien antistoffen tegen ziekten. Veel meer dan men met kunstvoeding kan bereiken.
- Aangezien ons kindje toch wat kwetsbaar is vind ik dit een goede reden om het haar te geven.
- Het is misschien maar een klein jaar waarin je die inspanning levert en er zijn zat mooie momenten die het je oplevert.
- Het voeden van mijn kind aan de borst is misschien een inspanning. Maar het gaat maar om een relatief korte periode in ons gezamenlijke leven.
- Het borstvoeden heeft een symbolische betekenis voor mij. Vroeger gaf mijn moeder allevier haar kinderen de borst. Ik voel op deze manier een soort verbondenheid met haar nu zij er niet meer is.
Ik wil er iets aan toevoegen: als je iets heel graag wilt en het is een moeizame weg om dit te bereiken voel je je heel sterk als je er toch mee doorgaat en je voelt je ook trots als het uiteindelijk lukt. Net als bergwandelen en dan uiteindelijk mogen genieten van een prachtig uitzicht met achter je vele kilometers geploeter. De romantiek van het ploeteren en er sterker door worden dus. Want laat ik er geen doekjes om winden: ik heb er veel moeite voor gedaan om hier te komen.
