Wij zijn reuze trots op iedere ontwikkeling die we bij Bente zien, als papa en mama (heit en mem).
Haar geboorte, haar eerste lach, het eerste grijpen, het eerste spelen, haar eerste woordje, de eerste hap die zij neemt en ga zo maar door.
Ik herinner me vaag dat ik voor deze tijd, toen ik Bente nog niet had, heel anders over die dingen dacht. Ik vond het wel leuk voor die mensen die het meemaakten maar het leek mij ook een beetje overdreven zoveel foto’s als er van het kindje in kwestie werden gemaakt. Wel heb ik me altijd vertederd gevoeld als ik zelf met een kindje contact had. Het is namelijk gewoon erg leuk om contact te hebben met een mensje dat nieuw is op deze planeet en nog vol verwondering de wereld tegemoet gaat.
Hoe intensief het leven ook geworden is, en hoe gehaast ik helaas ook leef op de dagen dat ik naar mijn werk ga en haar moet achterlaten, terug naar de tijd voor Bente er was wil ik nooit.
Ik zag gisteren op internet een uitzending van Andere Tijden. Het ging over de honger in Biafra. Dat was eind jaren zestig. Ik was toen nog heel klein. Het enige dat ik mij ervan herinner zijn de dikke hongerbuikjes van die skeletmagere kindertjes in Afrika. Ik heb nooit geweten dat het bij Nigeria lag, Biafra. Ook heb ik nooit geweten dat de honger die daar toen heerste iets met politiek en oorlog te maken had. Helaas blijken alle hongersnoden, ook in dat droge Afrika, met oorlog te maken te hebben. Er is dus een menselijke oorzaak voor en het komt niet door de natuur dat die mensen het zo moeilijk hebben. De wereld is veel gemener dan ik mij vroeger kon voorstellen.
In het programma spreekt een vrouw (Cor Middelkoop), zij was samen met haar man (Herman Middelkoop) als zendingswerker in Biafra. Zij kenden mijn ouders van hun zendingstijd in Indonesië. Zij hebben het allemaal van dichtbij meegemaakt. Erg indrukwekkend.
(Op de foto: De Nederlandse arts dr. Herman Middelkoop in een van de Biafraanse vluchtelingenkampen tijdens de burgeroorlog in Nigeria, 1968.)
Nu verbaas ik mij nog steeds elke keer als ik lees wat mensen moeten meemaken in andere landen. Daar heb je geen recht op een eigen mening, geen recht om je mening met anderen te delen en ook geen recht van bestaan zoals “wij” dat “hier” hebben. Ik heb het over: recht op een huis, voedsel, onderwijs, een baan, een politieke partij, een krant, een radiozender, een boek, tijd voor ontspanning. Hele gewone zaken voor ons. Zodra je ze niet hebt en je uit bent op rechtvaardigheid ben je al snel iemand met een andere mening. En dat is nog steeds in heel veel landen niet toegestaan. Maar zo aardig zijn wij hier ook niet voor andere mensen.
Amnesty International schreef aan minister mevrouw Verdonk over de gevangen vluchtelingen die terug zouden worden gestuurd naar hun land van herkomst en toen bij brand betrokken raakten, de brand in de gevangeniscellen bij Schiphol waar allemaal “illegalen” zaten te wachten om te worden uitgezet uit ons land. Mevrouw Verdonk vond, dat die mensen sowieso terug moesten naar hun land van herkomst, want dat moesten ze toch al.
In de brief van Amnesty wordt gesteld, dat deze mensen recht hebben op een individueel medisch onderzoek. Behalve van de brand en de opsluiting hier in Nederland, waren zij ook al getraumatiseerd toen ze in Nederland aankwamen, namelijk als vluchteling. Omdat die mensen voortdurend opgesloten hebben gezeten na aankomst in ons land en niet behandeld zijn voor hun trauma (doodsbedreiging, mishandeling, martelingen) zullen ze er zeker schade aan overhouden nu ze deze brand hebben meegemaakt. Dus is het slecht voor hen om opgesloten te zitten. Er wordt gezegd door Verdonk dat ze een medisch onderzoek krijgen, maar dit is een niet-individueel onderzoek met als doel te onderzoeken of die mensen in staat zijn om te reizen. Dan kunnen ze mooi op het vliegtuig worden gezet! Dat is de sociale wereld van vandaag in Nederland.
We leven in een anonieme wereld, ietwat overvoerd met nieuwsflitsen. Het meeste wordt ingekort tot hapklaar nieuws. Zodat niemand meer echt weet hoe een verhaal in elkaar zit. Geen tijd en zin om ons langer in een ander te verdiepen.
Ik koester mijn baby zo lang als ik kan. Straks wordt ze groot en moet ze die wereld in, ons Nederland. Dan moet ze weten wat liefde is. Ik probeer iets bij te dragen aan de wereld, ook al blijft het vaak bij een miniem gebaar, een brief voor een gewetensgevangene, een gift aan een goed doel, en: lezen. Het zal raar klinken, maar ik ga er vanuit dat alles wat ik lees op een of andere manier wel weer ergens naar buiten zal komen. Zoals hier. Lezen dus over de wereld en hoe er iets van te maken valt samen met anderen.
(Kopieer deze url en plak hem in je zoekvenster) http://geschiedenis.vpro.nl/programmas/2899536/afleveringen/24888186/
