Hello world!

Hallo Wereld..hier spreekt een nieuwe moeder. Ik kom net kijken wat dat betreft.
Sinds Bente er is, is er veel veranderd.

Er gaat veel energie zitten in het wennen aan een nieuw leven. Tegelijk geeft het je een nieuw begin en het gevoel vleugels te hebben. Je krijgt een kind en dat maakt de tijd tot een toekomst. Ineens is het niet meer zo nodig om over het verleden te mijmeren. Af en toe natuurlijk wel.

Mijn eigen ouders zijn hier niet om te genieten van dat kleine nieuwe mensje. Zij kunnen haar ook niet meer tot opa en oma zijn. Of zouden ze pake en beppe zijn geworden? Zij krijgt een ander soort grootouders: twee echte en twee op de foto. Twee om alles mee te ervaren en twee om verhalen over te horen of om over te fantaseren. In de tussentijd is het een heerlijk gevoel. Ik proef het woord: dochter, mijn dochter, onze dochter. Ik leer haar woorden en zij leert mij brabbelen.

Jezelf laten kennen

Hoe kun je eigenlijk jezelf zo omschrijven dat anderen je echt leren kennen.

Dat is een grote vraag waar vast en zeker veel schrijvers (als ze tenminste over zichzelf willen schrijven) mee zitten. Ik ben er nooit mee gaan zitten.
Maar als ik mijn eigen site bekijk zie ik heel veel niet wat mij wel tot mij heeft gemaakt. Ik zie heel veel littekens niet, kleine en grote pijntjes die mij tot de voorzichtige persoon hebben gemaakt die ik nu ben.

Of misschien is dat juist een van de kenmerken die altijd al aan mij gehangen hebben..
Misschien moet ik dat niet willen invullen. Moet iemand die mij wil leren kennen daar zelf de kans voor krijgen door ernaar op zoek te gaan.

Dat wat je van jezelf laat zien laat immers altijd iets open. Iets tussen de regels dat alleen die mensen lezen, die er oog voor hebben.

Zo werd dit toch nog een kort stukje. Het had een preek van wel tien pagina’s kunnen worden. Ik ben uitgepraat. Hoe is het mogelijk..

Aanleggen

Een bijzondere plek in het deel van Friesland waar wij wonen.
In glas gegraveerd hangt op het gebouw een gedicht, gemaakt door de Leeuwardense dichteres Pim Rodenboog.

Bij mist, bij storm, op hoog zomerse dagen
voel ik je vaart, zo
recht door zee en land
dat geurige kuilgras vast belooft
omzoomd met riet dat wuift en slaat.

De ruigten van je boorden
ze lokken mij, de sompige bodems drinken
mijn stappen in.
Mijn komen laat de kikkers koud,
een jonge haas zoekt naarstig elders heil.

Mijn ogen leggen aan waar
eens een steiger was;
ze turen zich een groothoek lens en
vangen vol en breed:
de polderdijk, mijn gemalin.

Poëtische gedachten

Vandaag lag er een laagje witte poedersneeuw op de daken en in de tuin toen we wakker werden. We keken naar een nieuw wereldje. Alsof we in zo’n bol met sneeuw zaten waar eventjes aan geschud was, vielen regelmatig sneeuwbuien op ons neer.

We hebben lekker rustig aan gedaan.
’s Middags na Bente’s slaapje zijn we in de auto gestapt en hebben we een bezoek gebracht aan de molen in Sexbierum. Een heel mooi plekje. Met Bente in de doek op mijn buik beklom ik de steile trappen omhoog en bekeek ik de grote raderwerken. En het uitzicht om de molen heen. Er is een tuin met allerlei hoekjes en heuvels. In de lente en zomer is het er mooi begroeid met bloeiende heemplanten en bloembollen. We hadden een leuk gesprek met de uitbaters. Bente gaf even een show weg in lopen aan de hand. Ze kan het al steeds beter.

Op de terugweg zagen we de weg verdwijnen in witte sneeuwbuien. Het leek een dikke wolk mist, maar het was sneeuw.

Met de boodschappen onderweg opgehaald reden we naar huis, om daar zoals gewoonlijk even lekker te eten met elkaar en Bente na een bad naar bedje te brengen. Ze had niet veel meer nodig om snel in een diepe slaap te raken.
Zo klein te zijn en nog zo jong en al zo heel veel gedachten, gevoelens, zoveel te willen en te onderzoeken. Een compleet mens te zijn dat alleen nog maar hoeft te groeien. Af en toe zijn we er stil van. En heel vaak lachen we.