Ik moet toch nog even laten zien wat er van onze vijver geworden is!
Hadden we in 2004 een mooie vijver gemaakt en zwommen daar ’s winters en ’s zomers goudvissen en karpers in, nu “zwemt” ons eigen “karpertje” in de zandbak en speelt ze op het gazon (het gras mag wel een schoonheidsbehandeling na al die zon!)
Eerlijk gezegd vind ik het, zeker met dit weer, moeilijk om het hoofd koel te houden als ik te vroeg mijn bed uit moet.
En ik moet dagelijks hetzij om zes uur, hetzij om half zeven wakker worden omdat we nou eenmaal vroeg vertrekken c.q. wakker zijn. Meestal (met koel weer) ga ik dan gewoon mijn gangetje. Maar sommige dagen wil dat echt niet lukken. Dan ben ik niet anders dan onze dochter Bente en heb ik weinig communicatiemogelijkheden. Ik kan mezelf dan niet uiten omdat ik eigenlijk nog lekker even wil liggen slapen en dromen. Dus kom ik in de rommelige keuken, want zo had ik die toevallig die avond achtergelaten en dan is het allemaal gemopper. Want wat ik ook wil doen, ik moet eerst iets anders opruimen of schoonmaken om dat te kunnen doen. Altijd gedisciplineerd zijn is wel erg vaak! Bijna altijd lukt me, maar altijd is er eentje teveel..
en dan raken Rudi en ik in een vreemdsoortige discussie verzeild over kruimels op de tafel, fruitvliegjes en een andere keer waarop ik zelf vuile afwas had achtergelaten op diezelfde tafel.. je komt geen steek verder met zo’n gesprek maar kunt gewoon je mond niet houden.
Kortom, dan is het allerbeste devies: de draad weer oppakken en gewoon de gewone dingen gaan doen (niet verder discussiëren). Binnen de kortste keren heb ik dan, zoals vandaag, het vlees voor ’s avonds alweer klaar in de ochtend, een brood gebakken en lekkere ijskoffie gemaakt.
Als dan Rudi bij verrassing ook nog een middag vrij neemt is het feest compleet en kunnen we lekker relaxen in plaats van stressen aan het eind van de dag.
’s Avonds staat er een heerlijk briesje en we vieren vakantie door lekker buiten ons warme eten op te smikkelen.
Dat is het leuke van je vakantie eerder houden (buiten de algemene vakanties om): je hebt het al wel gehad als iedereen weggaat, maar dan heb je de zomeravonden nog thuis. Lange avonden om de tuin te sproeien, een film te kijken of gewoon een beetje te bloggen. Of een boek lezen enz. enz. Zo komt aan deze dag toch een harmonieus einde… of toch niet.. rondom ons huizenblok blaffen her en der honden. Met alle ramen open is het net, alsof je de hele dag met die keffers zit opgescheept. Toch nog een reden om wat na te mopperen.
De onderste foto heb ik gekregen van Coen en Karin-Marijke als antwoord op de door mij gestelde uitdaging om een foto te maken van een borstvoedende moeder in China. Zij zijn in Azië op reis (al drie jaar!). Maak kennis met hen via hun boeiende site (de link staat in mijn Blogroll).
Het is warm.
Ik snap daarom ook niet wat ik hier doe aan mijn Mac. Het zal zijn omdat ik zolang niets heb achtergelaten op mijn blog.
De vakantie is voorbij, en dat stemt enigszins melancholisch. Rudi is weer aan het werk. De vrijheid begon net te wennen en ik begon mijn ritme te vinden, net als mijn man en mijn dochter. We hebben genoten van ons huis, waar we anders alleen maar doorheen racen om het snel netjes te maken of om het vreselijk rommelig achter te laten, op weg naar werk of oppas. Ik heb ook goed geslapen, ook al was het ’s morgens niet eens zo laat dat we opstonden. Het was goed (en dat is het nog). Ik heb zelfs al een klein beetje crisis gehad: weer beginnen, afschuwelijk om al het verworvene aan vrijheid en rust weer achter me te moeten laten en al die spanning weer in mijn lijf terug te krijgen. Ik ga er maar vanuit dat het nu misschien beter zal aanvoelen na deze vakantie. Dat ik misschien ook beter kan omgaan met al het geswitch tussen huis en werk.
Ik ga er niet te lang op in hier.
Maar wat een heerlijkheid was het! Net alsof wij elkaar nu dan eindelijk echt leerden kennen, wij en onze dochter. We zijn ook nog getrouwd! Wat een heerlijke stralende feestdag was het, ook omdat bijna iedereen kon komen die we hadden gevraagd. Mijn broers waren er. Mijn nichtjes uit Amerika zijn geweest en dat voelt altijd zo vertrouwd. En we zijn een weekje in Limburg geweest om nog eens extra uit te rusten en rond te wandelen en fietsen. En we hebben natuurlijk honderden foto’s gemaakt.
Zo heerlijk gelachen met elkaar. Weer is het mij duidelijk geworden dat het er niet toe doet, hoe jong ze nog maar is, een jaar, je kunt zoveel met elkaar uitwisselen aan grapjes, fysieke lol en woordjes.
Er is nu een zandbak in onze tuin, zelf gemaakt door Rudi, en een klein grasveldje om op te spelen. Dat alles blijft en de zomer is nog maar net begonnen.
En nu maar weer sparen want er is weer een lading geld uitgegeven aan het feest en aan kleren, want alles zakte mij van het lijf en dat is geen gezicht.
Nu maar voort met het maken van een goede boodschappenlijst en nog wat strijken, als een echte mama..
Nog even genieten totdat ik woensdag ook weer moet beginnen met mijn werk.
