Deze week gaan er bij ons een heleboel brieven de deur uit om onze abonnementen en lidmaatschappen op te zeggen.
We moeten een beetje gaan bezuinigen en hadden daarbij zoiets van: laten we het eens doen, alles opzeggen en kijken hoeveel we daarmee besparen. Er zijn bladen die we steeds toegestuurd krijgen en die ongelezen in de kast verdwijnen. Dat is erg jammer. Nou is dat voor mij een moeilijke taak, abonnementen opzeggen. Het zijn de extra’ tjes, de leuke dingen die als kadootje voor mezelf in de brievenbus vallen. Maar ook zijn het goede doelen die ik wil steunen. En daarvan heb ik dus een heel aantal opgezegd. Jammer. Ik heb ook een aantal aangehouden want die vond ik te belangrijk: dat zijn de vpro-gids die ik wekelijks helemaal doorlees, mijn lidmaatschap van Amnesty en mijn lidmaatschap van de vakbond.
De laatste is er zo een waarvan ik weleens denk: het vreet geld en wat heb ik er nou helemaal aan? Ik weet het tot nu toe dus echt niet. Alleen weet ik mijn motieven om de bond te steunen. Ik ben het verplicht aan de maatschappij, omdat wij in een land leven waar je lid mag zijn van de bond en omdat die hier bestaat. Als je ziet dat er landen zijn waar men zonder cao twaalf uren daags op de grond zittend het werk moet doen dan denk je nog eens extra na voor je het lidmaatschap opzegt.
De achterliggende gedachte om lid van Amnesty te blijven, waar ik ook erg weinig meer voor doe dan lid zijn en protestbrieven versturen via e-mail, is omdat ik blij ben dat deze organisatie dan nog een poot uitsteekt voor mensen waar ik anders nooit van zou hebben gehoord en die bedreigd worden omdat ze voor anderen opkomen, of gewoon omdat ze voor hun mening uitkomen.
Dan het lidmaatschap van de vpro-gids. Dat is een sentimentele, want daarvan waren mijn ouders al lid. Bovendien vind ik de verhalen en achtergronden die in de gids staan leuker dan de verhalen in menig ander blad. Het is gewoon een weekblad waar ik lekker doorheen blader. En zo heel anders dan Veronica of Eo of Ncrv. Maar hiermee wil ik niets ten nadele van die omroepen zeggen, want dat is een heel ander verhaal. Het gaat hier alleen om de gids die mij aanspreekt.
Verder vind ik het vreselijk om geen lid meer te zijn van Greenpeace, Dierenbescherming, Niza, Onze Eigen Tuin, Wereld Natuur Fonds en Natuurmuseum Fryslân. Mijn voordeelurenkaart geef ik echter graag op want na jaren en jaren geen gebruik meer maken van de trein is het wel eens mooi geweest met dat abonnement. Een kaartje per jaar kon nog net uit, een kaartje per vijf jaar niet.
We blijven overigens ook bij onze provider (xs4all).
Soms vraag ik me wel af waarom ik deze verhaaltjes niet gewoon alleen op mijn eigen computer zet. Misschien zit daar ook wel weer een mooie gedachte achter. Omdat ik soms verhalen van anderen lees en dan blij ben, dat ik die kan lezen. Soms vind je herkenbare verhalen op internet en dan hoop ik maar dat de mijne dat ook voor een ander zijn.
