Nep of echt..

Op zoek naar een plaatje van geld kwam ik een berichtje tegen over een gezin dat gesnapt was toen ze met nepgeld wilden betalen in een supermarkt.

Ze maakten geld na met een gewone printer en plakten er zilverkleurige stickertjes op. Natuurlijk kwam dat aan het licht.

Mijn eerste reactie is: wat sneu. Sneu, dat je zover komt dat je er zelf in gelooft en het uitprobeert. Maar ook sneu dat ze nu voor gek stonden als gezin. Sneu, dat je dus eigenlijk zo weinig geld hebt dat je op zo’n idee komt.
Er zijn genoeg mensen met meer, die de boel ook belazeren, maar die doen dat meestal veel geniepiger. Dus daar komt niemand achter. Ik ken mensen, die jaloers zijn op mijn salaris. Terwijl ik in geen tien jaar opslag heb gekregen voor wat ik doe. En terwijl we nog steeds in een meer dan twaalf jaar oude roestbak naar ons werk rijden. Zonder airco en zonder airbags. Zelfs zonder centrale deurvergrendeling. Ik doe dus blijkbaar iets verkeerd. Wij zijn van die mensen die altijd maar ons best doen om anderen te behagen met ons werk, en ons dan ook nog aangesproken voelen, wanneer daar kritiek op komt (bij een menselijke vergissing). Ik ken er ook, die dan gewoon zelf de boel overbluffen en een ander de schuld (groot woord voor een menselijke vergissing, maar toch) toeschuiven. Die krijgen er wel wat bij, want die onderhandelen bij ieder gesprek met hun leidinggevende nog maar eens en halen er ook zeker wat uit.

Natuurlijk praten we niet over geld. Dat doe je denk ik alleen als je weet dat je gesprekspartner net zo veel of weinig verdient als jij. Ik ken ook mensen in mijn omgeving, die meer dan tien keer zoveel verdienen als ik. Die zwemmen dus echt in hun geld. En dat zijn ook vaak de mensen die met verhalen komen over de tijd, dat ze het nog krap hadden, want ja, zo’n periode hoor je te hebben meegemaakt. (Met als ondertoon: maar ieder verstandig mens ontgroeit zo’n periode).

Laten we eerlijk zijn: dat is niet waar. Want dankzij de vele mensen die nooit aan die periode ontgroeien, zijn er ook een paar (wat minder) die veel meer kunnen verdienen. Dat doen ze door heel goede daden te verrichten, voor de maatschappij, voor hun omgeving, door heel verantwoordelijk te zijn en door slim te handelen. Met als ondertoon: als je zoveel niet kunt verdienen, doe je echt iets niet goed. En ze hebben gelijk: we doen iets niet goed. Wie niet eens een beetje bluft, maar liever op de achtergrond gestaag blijft doorwerken in opdracht van een ander, zal niet gauw opvallen door zijn of haar goede kwaliteiten. Hoogstens zal zijn of haar leidinggevende (heerlijk toch, zo’n titel, je geeft leiding aan je eigen ondergeschikten) met trots spreken over haar of zijn goede keuze van personeel. En daar weer eens wat extra’s voor opstrijken.

Je zult zeggen: die Leonne heeft weer eens een negatieve ondertoon.
Daarom stop ik hier nu snel mee. Het geld is op. Ik zal er een mooi briefje onder plakken waar we dan verlekkerd naar kunnen kijken. Maar niet teveel, anders wordt het nog nagemaakt of gestolen!

Wie is hier nu eigenlijk de baas?

Er zijn hier een paar vreemde dingen aan de hand.

Als ik mijn computer (een Mac voor degenen die dat nog niet weten) op “sluimeren” zet, en ik kom terug (druk een toets in om verder te gaan) dan reageert mijn toetsenbord niet en mijn muis ook niet.
Kortom, het is tijd, zoals Rudi dan zegt, om weer eens de bevoegdheden te controleren. Zeg ik tegen hem: zijn er dan weer van die kleine mannetjes in mijn computer aan de gang die het van me willen overnemen? Ja dus. We laten de schijfdokter de Juiste bestandsbevoegdheden bepalen!
Hum.. aan de ene kant dus heel erg kinderachtig, een programma dat een beeldmerk van een stethoscoop heeft met een harde schijf. Aan de andere kant ook wel grappig om de macht over je eigen computer terug te krijgen door af en toe eens even opnieuw met hem af te spreken, dat jij de baas bent (en hij niet).
Nooit geweten trouwens, dat ik de baas was. Wat overigens iets is dat je nooit moet zeggen. Nu weet iedereen dat weer. Maar goed, het staat er al.

Heb ik nog wel een ander verhaaltje.
Dit heb ik anderen wel eens horen vertellen. Meestal zijn dat van die roddeltypes die met zo’n anekdote menen te moeten aankomen. Het interesseert mij helemaal niet, denk ik dan, en hoor het geeuwend aan. Maar nu ben ik het die dat even zit te vertellen. Dus als je begint te geeuwen, ga gerust je gang, ik zie er toch niets van. Eerst viel het nog niet zo op, maar zo langzamerhand wel. Het begon zo ongeveer met ons terras. We hebben een minituintje van zeven bij veertien meter achter ons huis. (Je kent de foto’s met vijver en met zandbak wel, anders kun je ze hier zo vinden.) Toen wij daar het grasveld (daar zal ik ook nog even een foto van plaatsen) molesteerden en opnieuw tot tuin inrichtten met tegels begonnen plotseling de buren op de hoek ook met tegels achter hun huis. Ok. Fijn voor ze, nietwaar.
In de tussentijd was er een zwerfkat bij ons komen aanwaaien. We maakten een slaaphokje voor hem. Heel simpel, maar hij vond het best en bleef in de winter. At voer bij ons e.d. en wou al bijna naar binnen. Wat schetst mijn verbazing, de buren maakten een veel groter buitenhok waar hun eigen vijf katten ook gebruik van maakten. Ze lokten de kat en als uitsmijter kwam buurvrouw ons op een dag vertellen dat ze hem hadden laten steriliseren (castreren)! Ik had het allang gehad met dat gedoe en heb het maar zo gelaten. Het beest woont daar inmiddels en vreet tevreden van haar voer. Uiteindelijk gaat het toch alleen maar om bikken, dus laat hem maar lekker zijn gang gaan.
Vervolgens merken we dat de buurman elke keer als wij aan onze haag beginnen te knippen, iemand inschakelt om ook zijn kant van de haag te laten doen (zij hebben een enorme haag want een hoekwoning). Nou is dat laatste niet erg vreemd, dat soort dingen gebeurt nou eenmaal het beste in een bepaald jaargetijde. Maar goed. Bij iedere cosmetische verandering aan ons huis, gebeurt hiernaast ook wat. Een soort echo dus. Vandaag heeft Rudi de voordeur geschuurd. Die is al in geen twintig jaar veranderd. Wij gaan hem nl. appelgroen schilderen. Moeten wij weten. Zegt vanmiddag de buurvrouw: “O, wat voor kleur ga je hem schilderen?” Zegt hij: “Groen!”. “O, wij gaan onze deur ook groen schilderen!” “O,” zegt Rudi, “da’s nou toevallig…..
Hier zal ik niet te lang op doorgaan. Je moet de mensen erbij horen en zien om enige waarde aan dit verhaaltje te kunnen hechten. Het kan natuurlijk zijn dat we als buren samen eraan toe zijn op dezelfde momenten om iets aan onze huizen te doen, maar na een aantal toevalligheden en bepaalde opmerkingen van hen kunnen wij niet anders concluderen dan dat zij wel erg geïnteresseerd naar hun buren kijken.
Geeuw.
Van teveel echo’s moet ik altijd geeuwen.
Het is tenslotte ook bijna bedtijd. Gelukkig gaan de buren doorgaans op andere tijden dan wij naar hun bed.

Nog een laatste nieuwtje: onze poes is al een week ziek. Hij heeft blaasontsteking. Dat uit zich in heel vervelende dingen: een paar keer de hele kamer vol met rode plasjes overal tegenaan. Een keer de hele stoel waarop hij lag helemaal ondergeplast. En een keer (dezelfde dag) gepoept en gekotst op het kleed waarop Bente altijd speelt. We hebben hem nu vannacht maar weer in het schuurtje. Arm beest. Arme wij. Trouwens, hij krijgt medicijnen en zijn bloed is gecontroleerd door de dierenarts (na aandringen), waaruit bleek dat zijn nierfunctie niet erg goed is. Waaraan je alleen iets kunt doen door eiwitarm voer. Dus, we laten hem er niet mee zitten.

Mijn neef is inmiddels op de Canarische eilanden aanbeland en Jeroen en Karin-Marijke (van de Azië-reis) gaan nu een reis maken door Zuid-Amerika. Van hieruit een goede reis toegewenst.

Feestmuts

Op 30 augustus was Rudi jarig.
Bente en ik hebben voor hem een mooie feestmuts gemaakt.
Zo waren we allemaal een beetje jarig!