Best of both worlds

Dit is een heel positieve titel.

De tekst doet behalve aan een liedje denken aan iemand die overal het beste uithaalt. Misschien heb ik hem gekozen om er zelf iets van te leren? De tekst komt gewoon in mij op na een verschrikkelijke kater, niet van de alcohol, maar omdat ik zo verschrikkelijk veel moeite heb gedaan de afgelopen tijd om het heel veel mensen zo snel en goed mogelijk naar de zin te maken. En dat ik dan eigenlijk alleen het gevoel overhoud afgezeken te moeten worden.

De enige illustratie die ik hierbij kan bedenken is iemand met zo’n brede rug, dat die persoon uiteindelijk verandert in een deurmat.

Zo eentje waar met strontvoeten overheen gestampt wordt. Blijkbaar heb ik die matte tamme suffe uitstraling waar mensen dan nog eens extra lekker even overheen denken te moeten raggen. Eeuwig in de uitleggende positie maar zelden het gevoel dat daarnaar geluisterd wordt. Het maakt het luisteren voor mijzelf zo langzamerhand ook hartstikke moeilijk.

Wat is het dan fijn, om in mijn vrije tijd even met echte vrienden te praten. Iemand die gewoon blij is dat ik bel, die mij gewoon een fijn mens vind en die geen verwachtingen klaar heeft liggen.
Wat is het thuis dan toch nog moeilijk om ’s avonds dat kleine meisje met geduld een bordje eten te laten ophappen, terwijl ze ook al behoorlijk moe en prikkelbaar begint te doen na zo’n lange dag. Pfffff….. ik had het helemaal gehad.

Ik moet er inderdaad met een heel klein magneetje boven gaan hangen, boven die speldendoos vol prikken, om er af en toe een mooi klein glimmend kraaltje uit te vissen. En dat dan koesteren aan mijn hart. Ik ben ook iemand. Ik hoef niet van die beelden te hebben van mijn grafsteen met daarop: “voor eeuwig sorry” of zoiets dergelijks. Ook al heb ik die rare beelden soms echt voor ogen. Gewoon dat mooie schelpje dat Bente van de buurvrouw kreeg, dat zo mooi glimt en dat Bente steeds op de grond gooit in haar onwetendheid. Maar dat ik op een apart plekje heb gelegd waar het mooi ligt te zijn. Mijn eigen geheime plekje.

(P.S. deze “schelpjes” zijn afkomstig van de website www.glasswurx.com.)

In Harlingen

Vandaag ben ik sinds ongeveer een jaar weer eens in Harlingen geweest.
Ik moest er om half tien zijn voor het notuleren van een vergadering. Om kwart voor negen zette ik Rudi af op zijn werk en kon ik eindelijk richting havenstad. Blazen met dat oude knar van ons over de stille A31. Het leek wel of iedereen tachtig reed! Ik zat om kwart over negen klaar in de vergaderzaal. Dat viel me alles mee.

Het was een licht mistige dag, je weet wel, een beetje zonnig, maar niet zonnig genoeg om de mist op te lossen. Achtergrondgeluid in de vergaderzaal was een voortdurend terugkerende scheepstoeter. In de pauze spraken we over de grote scheepskisten en de zeventiende eeuwse schilderijen met o.a. een trompe l’oeil, die zo goed was, dat je er met je neus bovenop moest staan om te zien of het misschien toch een echt reliëf was.

Jammer dat ik zo moest sjouwen met mijn laptop en tas. Waarom neem ik toch ook altijd die grote tas mee.. ik moet dat ‘ns afleren. Uiteindelijk heb ik alleen mijn beurs en autopapieren immers nodig. Die handicap (altijd grote tassen meesjouwen alsof je niet zonder kunt) zit helaas in de familie en is moeilijk uit mezelf te bannen.

Toen ik zo lekker door het zonnetje sjouwde in de ietwat ziltige lucht van deze stad aan zee dacht ik: ik moet toch eens een mooi gedicht over Harlingen opzoeken. Het eerste dat ik tegenkwam op internet bij het intypen van “gedicht Harlingen”, was echter het volgende bericht: Het gaslek in Harlingen is door de brandweer gedicht. En eigenlijk vind ik dat wel bij Harlingen passen: die nuchterheid en directheid van de mensen. Poëtischer hoeft immers niet, als je de lucht van de zee overal inademt, en de geluiden van de haven deel uitmaken van je dagelijkse klanken. Romantiek is iets voor buitenstaanders. Die voelen de rauwe werkelijkheid niet en moeten er zo nodig een droom van maken.

Toen ik uiteindelijk terugreed over de snelweg, net zo snel als ik er naartoe was gereden (normaal doe ik dat eigenlijk nooit), bleef dat gevoel van die stad een beetje hangen. De lichte chaos op mijn werk die ik aantrof na een ochtend te zijn weggeweest werd erdoor goed gemaakt.

De Deelen

Pas op de plaats

Ik moet weer even terug naar waar ik gisteravond begon op internet.
De link naar Noorderlicht die ik vond, kwam tevoorschijn doordat ik had ingetypt (hoe kan het anders): “schoenenfabriek omstandigheden”.
Daarop kwam ik bij een pagina van de Noorderlicht-site met foto’s van Yrjo Tuunanen. Een Finse naam, meer weet ik niet van deze fotograaf. De titel van de fotoserie: shoes from Vietnam. Dit was de begeleidende tekst, die mij schokte na wat ik een dag eerder in mijn blog had geschreven. Daarom laat ik hier de vijf bijbehorende foto’s ook zien.

“In 2001 bezocht Yrjö Tuunanen (1964) samen met journaliste Elina Grundström in opdracht een Vietnamese schoenenfabriek die voor de Finse markt produceert. Ze zagen er jonge en tevreden fabrieksarbeiders in spiksplinternieuwe kleding. Later in het jaar keerden ze onaangekondigd terug om aanvullend materiaal te verzamelen. Hoewel de uiterlijke omstandigheden niet waren veranderd, leek de atmosfeer in de fabriek verkild. De arbeiders hadden geen tijd meer voor de bezoekers: er moest gewerkt worden.

Ook de in het Westen als ‘eerlijk’ op de markt gebrachte fair trade producten uit derde wereld landen zijn handelswaar, gemaakt tijdens lange dagen en onder slechte omstandigheden.”

Hieronder de vijf foto’s van Yrja Tuunanen. Vooral die slapende meisjes is een foto waar ik lang naar gekeken heb.

Nog even… beelden

Wat een volle weken zijn het… eigenlijk lijkt er weinig tijd voor eens even voor me uit denken of gewoon helemaal niets denken. Een aaneenschakeling van tijden, geplande activiteiten om ergens te komen of ergens vandaan te gaan, om dingen voor anderen te regelen met als onderliggende motivatie: geld verdienen om je huis te betalen, je auto, je eten, en je .. tijd voor jezelf.

Heerlijk dat we machines hebben die zoveel voor ons kunnen doen.
Vreemd dat iedereen er zo op ingespeeld is om haastig door het leven te gaan.
Stond ik ooit in een vakantie bij een rivier met mijn onderbroek in een plastic zakje, wat water erbij en wat Biotex, het zakje dichtgeknoopt onder een steen vastgelegd en dan, na de wandeltocht van die dag kwam ik dan terug en was mijn broekje weer schoon. Kon ik het uitspoelen en te drogen leggen op een grote steen. Zo’n landschap binnenstappen, nog helemaal in de cadans van het lopen op mijn bergschoenen, het gewicht van mijn rugzak mij pas weer bewust wanneer ik die afdeed. En dan was de horizon scheef, het landschap een grote rots, enorm, schuin aflopend naar een kant, rondom alleen hogere rotsen en in het midden een snelstromende rivier van gletsjerwater. De Italiaanse alpen… mmm .. nu voel ik niet meer die hoogtevrees of angst om met mijn voeten te zwikken op de ronde stenen. Nu ben ik blij dat het intensief en spannend was.

Zo heel anders dan deze daagse beslommeringen. Ook leuk, en leerzaam. Een soort familie op mijn werk, mijn collega’s die ik beter leer kennen. Veel doen en toch dat verlangen naar een stukje tijd helemaal voor mijzelf.

Eigenlijk wilde ik hier alleen vertellen over de nieuwe link die ik hier heb geplaatst van de Noorderlicht-foto-expositie. Ik zou er eigenlijk naartoe willen gaan, twee jaar geleden al, en ben nog niet eens geweest. Terwijl het toch in de buurt is. Mijn tijd blijft beperkt. Gevuld met afspraken met anderen. Later… later..
dan heb ik misschien even tijd ..
Foto’s hebben mij altijd geboeid. Het is een verhaal, een gedicht, maar het kan ook een stukje waarheid laten zien. Werkelijkheid die ik zonder die foto nooit zou hebben gezien. Andere levens openen zich via foto’s. Kijk dus rond op die site want er is veel te zien aan boeiende beelden.

Kleding met een lekker gevoel

Bij de links op mijn blog heb ik er een toegevoegd van een kinderpagina van de EO, “Zeggus”. (Wat er verder in Zeggus staat heb ik nog niet bekeken!) Het gaat daarin over het fabriceren van kleding, zoals verreweg de meeste kleding die in onze westerse landen worden verkocht. Een citaat:

Feitjes

• Kledingfabrieken staan vooral in Azië en Noord-Afrika

• Gemiddeld werken de mensen 72 uur (!) per week

• 75% van de arbeiders in de fabrieken is vrouw

• Voor een shirt dat in de winkel 20 euro kost, krijgt een arbeider maar 5 eurocent

Misschien heb ik het er al eerder over gehad, maar natuurlijk moet ik eraan denken als ik zelf een kledingstuk aan het naaien ben. Om lawaai in de kamer van mijn slapende dochter te voorkomen heb ik mijn naaimachine naar onze computerzolder verplaatst en zap ik nu tussen naaimachine en iMac. Haha! Intussen luister ik naar muziek van John Zorn, “Sjanghai filmworks III”. De muziek van John Zorn is vooral lekker strak uitgevoerd, wat voor stijl het ook is, want hij componeert in vele stijlen. En dat luistert lekker bij lezen en schrijven (vind ik).

Terug naar de kleding. Het is in elk geval anders dan ik vaak hoor zeggen: “Er is nou eenmaal niets aan te doen”, “We hebben weinig keus als het betaalbaar moet zijn” en “misschien is het niet zo erg in de Aziatische fabrieken als men het doet voorkomen”.

Wat wordt er ondernomen om het anders te doen? Dus goede werkomstandigheden, een gewone cao, geen kinderarbeid, milieuvriendelijke stoffen. Op de EO-pagina wordt verwezen naar www.goedewaar.nl, een pagina met allemaal links naar alternatieve webwinkels, Je kunt daar “eerlijke” en “milieuvriendelijke” kleding kopen. Mijn onderzoek is misschien niet zo grondig geweest, maar bij de kledingmerken staan wel leuke sites. De moeite waard om eens wat verder te zoeken (want dat is wel nodig om door de bomen het bos terug te vinden..). Er wordt dus wel iets ondernomen en we hebben dus toch een keuze in de kleding die we kopen.

Binnenkort..

Veel plannen voor internet… maar nog niet in uitvoering.
Binnenkort zal ik een fotopagina aan mijn site toevoegen. Maar hoe snel binnenkort is, kan ik niet zeggen.

Hier een paar foto’s.
Het wordt weer herfst.

Bente groeit, maar zoals je ziet is ze tegelijk ook nog zo klein.
Er wordt af en toe iets heerlijks in onze keuken gefabriceerd. Op de foto heb ik een itliaans recept uitgeprobeerd. Het werd een heerlijk zoet brood met pijnboompitten, rozijnen gemarineerd in sap van biologische sinaasappels en -schilletjes, en geroosterde hazelnoten. Mmmmm… een heerlijk zacht brood waarvan het deeg bijna vier uren moest rijzen.