We zijn in de pakjesmaand aanbeland…
het begint altijd met mijn verjaardag, maar die is dit jaar wat minder smeuiig of eigenlijk ietwat tè smeuiig verlopen.
Ik kon niet eten dus ook niet genieten van een lekker stuk taart, wat anders bij mij toch wel een groot deel van het verjaardagsgevoel teweegbrengt. Alles kwam er onverwerkt weer uit, zal ik maar zeggen. En ik had koorts dus een zieke jarige mama die dag!
En de volgende dag hebben we (zij het ik nogal slapjes) wel heel gezellig pakjesavond gehouden met onze vrienden/vriendinnen die ons kwamen opzoeken. Sint had voor iedereen wat leuks, en vooral kleine lieve Bente werd goed bedeeld!
Intussen is Sint vertrokken naar het warme Spanje en komt Santaclaus alweer om de hoek kijken. Ik voel me alweer bijna schuldig dat ik niet meteen de volgende dag een kerstboom in huis heb gehaald. Maar als ik dat had gedaan, zou ik er beter meteen ook maar paaseieren onder kunnen leggen en een paar pompoenen met gezichtjes eruit gesneden. Alle feesten ineen!
Dat gaat toch niet…
het wordt uiteindelijk een groot chocoladefestijn met een boel cadeautjes.
Op mijn werk is gelukkig een initiatief ontstaan van collega’s die geld en kerstpakketten gaan inzamelen voor de voedselbank. Da’s pas een kerstgedachte.
Het is ook wel erg donker. Als bij ons de wekker gaat om zes uur is het stikdonker en wanneer wij weer ons werk uitstappen, is het alweer donker. Daarom is het goed om tussen de middag naar buiten te gaan om het beetje licht mee te pakken dat de hemel nog naar beneden straalt op zo’n dag! Ook al loop je dan de helft van de tijd in een winkel rond, het voelt even anders dan de hele dag in een gebouw.
Bente is een spraakwaterval. Ik denk dat ze zelfs dat woord zou nazeggen als ik het zei. Ze roept kerstboom, kerstballen, en een heleboel meer kan ze vertellen. Ook aan de telefoon is ze niet meer zo stilletjes en heeft ze meestal meteen een bericht. Cocola kege! (chocola gekregen). Keine hetjes! (kleine hertjes). Dinke! (drinken). Ze vertelt in een paar woorden een boel verhalen, die ik dan weer kan aanvullen omdat ik haar ken en omdat ik weet wat ze leuk vindt. Ik weet hoe ze de dingen doet en wat haar boeit. Het is een mooi samenspel. De gesprekken worden interessant.. maar het is toch vooral dat wat tussen de regels doorschemert, wat belangrijk is. Het enthousiasme om met papa of mama aan de telefoon te praten en om te vertellen hoe leuk ze het heeft.
Vanavond gleed ze uit op de eerste tree van de trap. Die loopt ze al heel lang op. Soms gaat het wat minder, als ze moe is en dat is geen wonder voor zo’n kleintje. Ze viel en had een tand door de onderlip. Even schrokken wij ervan. Maar ik had meteen al de doos met ijs uit de vriezer gehaald en voerde haar kleine hapjes. Dat leidde af van de schrik en hielp ook een beetje een zwelling te voorkomen. Gelukkig maar. Mijn moederinstinct heeft zich hiermee maar weer bewezen! Wat een hapje ijs kan doen.
