Er zijn van die momenten waarop ik absoluut geen zin heb om te Bloggen.
Dan zit ik in een dip, of ik ben doodmoe, en ik voel alleen maar klachten en kwaaltjes, want ja, natuurlijk denk ik weleens na een woelige nacht (dat betekent een nacht met vele pauzes tussen de slaapjes in waarna ik enorm mijn best moest doen om weer de slaap te vatten) dat ik nu toch echt OUD begin te worden.
En dan zijn er ook nog fases in het jaar waarin ik bepaalde moeilijke periodes steeds voor mijn geest haal en dan voel ik me bijvoorbeeld verdrietig. En dat is nou niet een leuke aanleiding om te gaan Bloggen. Of wel dan?
Maar er zijn ook zo ontelbaar veel momenten dat de vrolijkheid toeslaat. En dat ik mij zo verschrikkelijk tevreden en bevoorrecht voel. Ten opzichte van wie maakt niet uit, maar die momenten zijn totaal anders. Ik voel me dan een heel ander mens. Ik kan alles aan en doe de gekste dingen na elkaar met groot gemak, zowel op mijn werk als thuis. Overigens, wat is het heerlijk om in een vast ritme te zitten, denk ik dan, want daar ontleen ik een hoop plezier aan. Het is geen dwangarbeid die ik uitvoer, maar ik heb een boel vrijheden en weinig op de vinger-kijkers. Laten we zeggen: ik geniet vertrouwen en dat is heel plezierig.
Door de week zijn de maandag en de dinsdag eigenlijk de mooiste dagen voor mij. Dat zijn dan wel geen werkdagen, maar het zijn wel intensieve dagen die ik met Bente samen doorbreng. Het mooiste vind ik de momenten waarop ik mij bewust word, dat ik gewoon even een versnelling lager moet gaan zodat ik samen met haar deze dag tot iets leuks kan maken. En dan lukt dat ook altijd. Natuurlijk leer ik mijn dochter steeds beter kennen (zij mij ook) en raken we op elkaar ingespeeld. Vandaag was ik ook weer heel blij met haar en met alles wat zij al duidelijk kan maken naar ons toe op haar prille leeftijd. Wat een heerlijk kind!
Dan zijn er nog de mensen om ons heen, die ons op gezette tijden bevoorraden met allerlei prachtige kledingstukken voor ons meisje of andere artikelen die echt heel, heel goed van pas komen. Ik ben daar nu al bijna twee jaar verbaasd over. En aan die verbazing moet misschien maar eens een eind komen, in die zin dat ik maar eens iets leuks voor die mensen moet verzinnen. Want hoe bedank je mensen zo, dat je er niet failliet aan gaat (oftewel: een prachtig kado kan niet uit) maar dat zij er wel een bijzondere herinnering aan overhouden?
Daar zal ik de komende tijd eens goed over brainstormen. Wie weet.
Eigenlijk hoef ik er niet zo over in te zitten want ook ideeën komen op gezette tijden aandrijven als regenwolken in een Nederlandse lucht. Dan is het alleen maar zaak om de mooiste wolk eruit te pikken en daar een plezierig buitje van te laten regenen.
Of zoals nu, als ik geen idee heb waarover ik zit te blaten, dan gewoon lekker die Kaapverdiaanse cd opzetten en even genieten van de tropische zeewind over mijn gezicht. Daar zou ik ooit weleens naartoe willen.
