Ik beleef mijn “internationale vrouwendag” dit jaar een dagje later. Wat is nou het meest schokkende van wat ik deze avond aan beelden en verhalen heb gezien:
Nummer 1: een stuk uit Nova, waarin we zagen dat een lid van de Tweede Kamer met een uitstekende staat van dienst voor de mensenrechten in haar geboorteland werd vernederd door een collega alsof ze een soort misdadiger was. Ondanks dat de hele Kamer voor haar opkwam met argumenten en luid getrommel op de tafeltjes bleef het gevoel van vernedering hangen. Mijn reactie was: zo moet het ongeveer begonnen zijn in de dertiger jaren, toen er tegen de joden moest worden aangeschopt. Dat begon ook met de vuilbekkerij van grote dommerikken en het verdedigen van de groep die als het zwarte schaap werd aangemerkt moest uiteindelijk ondergronds gebeuren.
Je krijgt er buikpijn van als je ernaar kijkt.
Voorop staat eigenlijk mijn verbazing dat we zo iemand als mijnheer W. tijd moeten geven om te verkletsen terwijl er zoveel andere zaken zijn die echt van belang zijn om te regelen in de volksvertegenwoordiging, die tenslotte democratisch is gekozen. Tjongejonge, wat is dat trouwens moeilijk om een bordesfoto te bemachtigen zeg!
Nummer 2: opgenomen op dvd de documentaire van Sunny Bergman over de naar mijn mening verschrikkelijke gevolgen van een schoonheidsideaal voor vrouwen, zoals dat in alle bladen wordt getoond. Een gephotoshopped schoonheidsideaal. Vrouwen hebben geen geslachtsdeel meer, tenminste, je mag het niet zien, en geen schaamhaar, geen rimpels en vooral geen uitdrukking in hun gezicht, wat toch misschien wel het mooiste aan een mens is: dat je kunt zien dat ze heeft gelachen en gehuild. Waardoor je kunt zien dat ze een mens is met echt gevoel. Dat gevoel moet helemaal geretoucheerd worden tot een plastic barbiepop. Zo zagen de barbies eruit toen ik klein was, en dat doen ze nog steeds.
Ik ben trots dat mijn dochter van bijna twee mijn moederlijf nog mooi vindt omdat het van de vrouw is die haar zo liefdevol verzorgt.
Wat ik schrikbarend vond aan die documentaire, is dat we met zijn allen een ideaal gaan volgen waar onze kinderen in gaan geloven: een vrouwenlijf dat eruitziet zoals de boze heks in het sprookje van Sneeuwwitje. Wie is de mooiste van het hele land? U, Botoxkoningin, u zou de mooiste zijn, als Sneeuwwitje er niet was (die nog echt jong is, en nog echt geluk kan uitstralen). Een soort oude opgepompte plastic koninginnen met een strenge blik in de ogen, weg lachrimpels die zo vertederen, weg walletjes waaraan je je kunt spiegelen omdat die vrouw ook weleens zorgen heeft of slecht slaapt. Wat moeten jonge meisjes zich eenzaam voelen. Vrijwillige besnijdenis en vrijwillige verlamming van de gezichtsspieren waardoor je niet meer je gevoel kunt uitdrukken, zodat anderen je begrijpen.
Opnieuw krijg ik daar buikpijn van.
Nummer 3: We zetten de dvd uit en zien een stukje van het nieuws. Een voor mij nog onbekende nieuwslezer vertelt dat Eerste Minister Abé van Japan (weet je nog, dat land van de Rijzende Zon, Nippon, waar die afschuwelijke dingen met meisjes zijn gebeurd in de Tweede Wereldoorlog en daarna) een onderzoek laat instellen naar de verhalen van troostmeisjes en militairen die hebben getuigd over de stelselmatige verkrachtingen van vrouwen vanaf tien jaar oud, opsluitingen van hen in bordelen waar de kerels hen de hele dag achter elkaar verkrachtten, zonder pauze, zonder tijd om zich even te wassen of zich af te zonderen, en zonder gelegenheid om kind te zijn en puber. Weggerukt van hun moeders om mishandeld te worden. Geaborteerd om door te kunnen gaan als hoer van de jappen. Griezelig gewoon dat nu een hooggeplaatst persoon van datzelfde land deze waarheden tot leugen bestempelt.
Ook weer om buikpijn van te krijgen! “Dit”, zei ik, “is teveel voor mijn arme baarmoeder!” Alweer zo’n sprookje dat te griezelig is om in een sprookjesboek te staan.
Lees ook:
- De website van Ouders Online, die mij getipt hebben over de documentaire van Sunny Bergman hierboven beschreven.
- De website van NOS (zie link rechts op deze site) over het debat dat plaatsvond in de Tweede Kamer over de werkzaamheden van mevrouw Arib.
- Bekijk de site van Sunny Bergman www.beperkthoudbaar.info en lees de verhalen van andere vrouwen over hun lichaam.
Een citaat van een 40-jarige moeder van 3 kinderen: “Ik heb langzamerhand het idee, na slechte ervaringen met natuurlijk willen bevallen en de negatieve sfeer rond borstvoeding, dat het eigenlijk de bedoeling is dat wij vrouwen klein/naïef/onwetend blijven, jongemeisjesachtig dus. We moeten volgens de media en volgens elkaar eindeloos op stap met vriendinnen, lastig zo’n pasgeboren baby aan de tiet, brr het huishouden doen, en we moeten eruit zien als de oudere zus van de kinderen. Van volwassen vrouwen zijngeen ideaal beelden te vinden! Een echt volwassen vrouw heeft bijzondere krachten, wie weet is de cultuur daar huiverig voor? Vrouwen in de eerste plaats zelf? Wie of wat doet dit? Ik vind het onzinnig om ‘de man’ hiervan de schuld te geven, dat is geen antwoord.“
Oh ja, wat ik echt mooi vond op deze televisieavond: het buikdansen van oudere en jongere vrouwen, ze zagen er gelukkig uit en het leek me heerlijk om te doen. En lekker in de hammam zitten met je vriendinnen en heerlijk bijkomen en lachen. Uit dezelfde documentaire dus.
Laat ik in stijl eindigen met een foto van Miss World 2006.
