Verdwaald

Dinsdag, 29 mei 2007

Geachte mevrouw/heer,

Ik wil mijn dochter opgeven voor de peuterspeelzaal. Ze wordt vrijdag 2.
Maar de telefoonbeantwoorder van de Timpaangroep (waaronder de peuterspeelzalen van onze gemeente vallen) staat vandaag nog op het bericht dat u de 21e mei (vorige week!) weer bereikbaar bent en nu niet ivm Hemelvaart. Inmiddels hebben we Pinksteren gehad!

Het Kwetternest in Beetsterzwaag zelf kan ik niet bereiken omdat het nummer uit de telefoongids, 0512 338836, buiten gebruik is volgens het bericht dat ik krijg als ik dat bel. Als ik nummerinformatie bel, krijg ik toch weer dat nummer. Openingstijden van het Kwetternest staan niet op internet vermeld. Er staat bij dat dit telefonisch geregeld kan worden!

Graag dus contact met mij opnemen want ik kan niet zelf iedere dag langskomen bij het Kwetternest om te zien of ze misschien open zijn.

Met vriendelijke groet,
Leonne Muller

Gemist… gevonden

Maar een kort berichtje.
Om te vertellen dat ik blij ben met de site Mensenlinq.nl, want als je niet elke dag de krant leest mis je geheid overlijdensadvertenties. Die berichten (en geboorteberichten) kun je opzoeken en downloaden, je kunt er zelfs op reageren via de genoemde website.

Afscheid van een vriend

Ik heb mijn vorige stukje vol luxeprobleempjes koud op internet geplaatst of word geconfronteerd met iets heel anders, iets veel heftigers.

Er zijn van die dingen die je voor jezelf kunt afsluiten, bewaren en af en toe naar je toe kunt halen zodat je er even aan kunt voelen. Zo is het ook met mijn relatie geweest die ik eigenlijk niet verder heb afgemaakt of beter gezegd niet heb voortgezet met Rufus.

Nu heb ik dan, bij “toeval” (wie gaat mij vertellen dat toeval bestaat? Volgens mij is het toeval een aangereikte kans om een nieuwe keuze te maken), via Rudi’s werk gehoord dat Rufus vandaag is overleden (Rudi is dtp-er en maakt o.a. rouwkaarten, geboortekaartjes en ander digitaal printwerk en drukwerk).

Daar zat ik met heel andere gevoelens ineens.
Ik was al een halve dag verder en had een bijzonder gesprek met een vrouw gehad in de speeltuin, terwijl onze kinderen heerlijk speelden. Zij vertelde mij o.a. dat haar man van 34 net was geopereerd en herstellende aan darmkanker. Nogal heftig dus. Toen belde Rudi en vertelde me dat Rufus zijn kaart net door de printer ging. Rufus had al jaren (ik denk vanaf ongeveer 1999) MS. Mijn voornaamste herinneringen aan hem stammen van mijn Loesje-tijd. Hij was altijd zo ontzettend enthousiast en vol vuur om dingen te ondernemen. Zo hebben we veel gebrainstormd en posters in Leeuwarden geplakt. We zijn ook naar Parijs geweest met een bus vol Loesje-lui. En we zijn met zijn tweeën naar Zuid-Frankrijk geweest waar we druiven hebben geplukt. Terug naar huis zijn we een paar dagen in Parijs blijven plakken (ditmaal als stelletje in een hotelletje) en hebben we nog meegemaakt dat, bij de aftiteling van de film waar we naar gekeken hadden, onze bioscoop in brand gestoken werd en helemaal afbrandde. Het was een vampierfilm met David Bowie erin. In de hoofdzaal draaide echter: the last Temptations of Christ, en daar werd nogal tegen geageerd in die tijd.
Al deze dingen hebben we meegemaakt toen Rufus nog geen MS had.
Het was een heel bijzondere tijd en een mooie warme band die we hadden. Daarbij was het een heerlijke zomer in een ander land. Thuis hebben we aan onze relatie vrij snel een einde gemaakt vanwege de vele verschillen, vooral in leeftijd, tussen ons. Later heb ik hem nog een keer opgezocht toen hij al MS had.

En nu is hij niet meer hier.
Hij heeft een mooi egodocument achtergelaten met veel tips voor anderen met MS. Zoals hij was, alles bij de naam noemend van de dingen die hij deed om zijn ziekte wat leefbaarder te maken. Vindingrijk en vol doorzettingsvermogen zoals hij was. Een bijzonder en lief, maar vooral ook eerlijk mens.

Van hem heb ik geleerd hoeveel hij met zijn moeder en vader deelde en hoeveel waardering je voor je ouders kunt opbrengen. Veel meer dan ik wist dat mogelijk was. Met mijn eigen vader ben ik later ook veel vriendschappelijker omgegaan. We hebben nog zoveel voor elkaar kunnen betekenen. Zo had hij dat ook met zijn ouders: het waren echt zijn beste vrienden (los van dat ook hij gezonde behoefte had aan een privéleven met eigen vrienden).

Zelf voel ik het zo: misschien heb ik me ver weg van hem opgehouden, maar deze gevoelens voor hem zijn diep vanbinnen gaan zitten. Voor mij is Rufus in mijn gedachten dus heel dichtbij. Maar anderen hebben hem bijgestaan en verzorgd toen hij ziek was. Als ik het zo mag beoordelen is dat heel liefdevol gebeurd.

Moe(der)

Moeder zijn is volgens mij het mooiste beroep dat er bestaat.
Er is geen ander beroep te bedenken waarbij je zo dicht bij je bron van werk zit, haha! Oftewel waarbij het werk nooit ophoudt te bestaan en waarbij je verantwoordelijkheden met de dag lijken te groeien zoals bij een bedrijf dat steeds meer mensen in dienst krijgt.

En heel soms wordt ook deze moeder wel eens een klein beetje moe.
Vandaag zijn er weer twee slofjes weg.
Dat komt doordat ik iedere ochtend als we van huis gaan en iedere avond als we Bente ergens vandaan halen weer alles paraat moet hebben in mijn hoofd zodat we het niet vergeten mee te nemen. Als we dan thuis zijn moet ik precies weten wat er me al die spullen gebeurt zodat ik ze zelf ook weer terug kan vinden. En als ze dan toch “zoekraken” (meestal komen ze gelukkig weer boven water) weet een ander niet waar ze zijn, ze zijn toch van ons, wij hebben wel veel spullen hoor, en, heb je wel overal gekeken?

Wat hier het meest vermoeiend aan is, is die verzuchting van een ander misschien wel, die ik dus direct moet wissen en vergeten, dat wij wel veel spullen hebben en dat wij misschien niet goed hebben gezocht. Ik wou ook weleens zo zorgeloos door het leven gaan en niks met andermans spullen te maken hebben, denk ik dan. Maar zo ben ik niet. Ik wil dat Bente haar slofjes aankan als dat nodig is. Er zijn gewoon wel vier tot zes volwassenen die zich bezighouden met haar kleren en met haar tassen die overal naartoe worden gesjouwd, gedeeltelijk worden uitgepakt en gedeeltelijk weer ingepakt. En allemaal hebben ze hun eigen beeld van hoe het moet, hoe het gegaan is en wat er gebeurd is. Wat heerlijk, zoveel zorgzaamheid… en wat irritant, zoveel stukjes geheugen die allemaal oplossen in het niets….

Vandaag ben ik lekker alleen met haar en hebben we een heerlijk rustig dagje. Schommelen, fietsen, wipwappen en andere mama’s met kindjes ontmoeten. Straks iets moois voor mijn dochter maken om mee te nemen op vakantie. Gewoon, moeder zijn en al het andere lekker even vergeten.

In mei…

De dodenherdenking is weer voorbij. Ik vind het steeds belangrijker worden dat die herdenking in ons land (en elders) wordt gehouden.

Er zijn hele forums waar mensen zich uitspreken hierover: wel of geen officiële personen erbij aanwezig. Ik vind dat dat juist wel moet. Zolang wij een land zijn met een minister-president en met een koningin (of koning) dan moeten die zorgen dat belangrijke herdenkingen en vieringen officieel worden gehouden en bijgewoond. Dat is hun functie. Het is ook de uitstraling van ons land naar het buitenland: “Wij blijven hier niet onverschillig over. Wij kiezen partij voor degenen die echt verloren hebben in deze oorlog.” Iedereen mag verder zelf bedenken waarvoor hij of zijn twee minuten stil is. Zelf ben ik blij dat ik dit heb geleerd en meegekregen van huis uit. Het heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar het waarom ervan en zo heb ik geleerd verder te kijken dan het hier en nu in dit land. Ik vind het altijd een emotioneel moment. De gebeurtenissen waarover ik zoveel boeken heb gelezen en films heb gezien uit de tweede wereldoorlog komen langs in mijn gedachten. Ook al zou het alleen om die voorbijgegane gebeurtenissen gaan, dan nog is het belangrijk om erbij stil te staan dat die hebben kunnen plaatsvinden. En te weten dat die actief bestreden en tegengehouden moeten worden. Dat je niet alleen op de wereld bent voor jezelf.

Over niet alleen gesproken, maar dan in een heel andere context: we werden de laatste tijd vaak gebeld door bedrijven met reclame-aanbiedingen. Daarom hebben wij ons aangemeld bij Infofilter.nl om deze telefoontjes te blokkeren voor vijf jaar. Wat heerlijk. Binnenkort geen reclametelefoontjes meer! Hoewel ik er inmiddels een sport van had gemaakt om binnen een halve minuut de telefoontjes vriendelijk maar duidelijk af te kappen had ik er een hekel aan om zomaar gebeld te worden voor zulke dingen.

We gaan dit jaar kamperen in Drenthe met onze nieuwe (oude) tent. Een echte De Waard. Heel gezeul, maar erg stevig en lekker ruim. Nou nog een beetje mooi weer in juni. Maar wat is het kamperen duur geworden. Je hoeft het niet meer te doen om goedkoper uit te zijn. Zelfs dichtbij huis is het een kostbare en anders wel heel sobere aangelegenheid. Dus maar wat in het midden gaan zitten: beetje duur, maar wel beetje leuk aangekleed met o.a. een mooi zwembad en fijn sanitair, leuke speeltoestellen en mooi tussen de bomen.
En wie weet, later weer eens heerlijk naar Frankrijk of Italië om daar te genieten van de geur van olijfbomen en de warme sfeer.

Nog twee maanden, dan word ik opnieuw oudtante! De dochter van mijn zus, van wie ik dus een tante ben, krijgt haar tweede kindje. Bente is vier jaar jonger dan haar zoon. Dat betekent, dat Bente min of meer zijn tante is. Heel eigenaardig, maar er is veel mogelijk in familieverband.