Of het toeval bestaat

De tekst van deze titel heb ik al eerder gebruikt en hij komt waarschijnlijk nog vaak terug.

Dit weekend hadden we weer eens een toevallige ontmoeting.
En nog een paar. En zo langzamerhand krijg ik bij al die ontmoetingen met mensen gewoon wanneer je onderweg bent, of gewoon aan het werk bent of thuis, meer het gevoel in een georganiseerde reünie mee te spelen. Je zult mij niet snel horen over een hogere macht die ons alles laat meemaken zoals hij het heeft gewild. Maar misschien wel over het feit dat wanneer je er een beetje voor openstaat, je vaak dingen zult meemaken die je kunt aangaan, of die je ergens mee kunnen helpen op dat moment. Misschien is het dus eigenlijk alleen maar mijn eigen levenshouding, maar toch heb ik er in elk geval niet altijd zelf de hand in wat er gaat gebeuren. Het is tenslotte niet allemaal mijn eigen grote droom waarin ik rondloop.

Er is een vrouw die rondreist over de wereld, Nieuw Zeeland, Nederland, Duitsland, en die daar muziekoptredens doet met haar viool. Eenmaal kwam ze bij Rudi op het werk, een beetje in paniek want ze moest folders hebben om de volgende ochtend mee te kunnen nemen naar Nieuw Zeeland en ze had niemand kunnen vinden die haar goed kon helpen. Natuurlijk moest het in een paar uurtjes klaar zijn en natuurlijk, omdat ze wel sympathiek was, werd dat na zessen ’s middags nog even afgemaakt. Zodoende ontmoette ik haar ook. Diezelfde vrouw heeft een website, maar degene die deze maakt heeft er niet erge haast mee, en vroeg ook een erg laag bedrag voor de afhandeling daarvan.
Dus komen wij haar op zaterdagmiddag tegen ergens bij een winkel. Dat ging als volgt: zij reed naar huis, maar dacht ineens: kom, laat ik toch nog even naar die-en-die winkel om een boek voor mijn vakantie te zoeken. Wij stonden middenin de stad naar een plattegrond te kijken, komt er een vrouw op ons af die vraagt: kan ik jullie ergens mee helpen? Zoek je iets? Tja, dachten wij, eigenlijk willen we wel een plattegrond kopen van de stad.
Dus stonden we even later in de winkel, ik kroop ergens tussen haar paraplu en vioolkist naar een bepaalde boekenplank, terwijl zij in een boek las, en Rudi zegt ineens: dat ik jou nu hier moet tegenkomen! Zodoende konden ze even bijpraten en nu maakt hij haar website.

Anderen, laat ik ze geestverwanten noemen, kom ik op gezette tijden tegen, de een eens per maand, de ander eens per jaar en weer een ander een paar keer per dag. We praten dan even bij en gaan weer onze weg. Ook met onbekenden gebeurt dit en alleen als het nodig is heb je dan ineens contact. Het blijft me boeien.

Trouw aan de eerlijkheid

Gisteren waren Rudi en ik 1 jaar getrouwd. We hebben er samen een leuke dag van gemaakt en gevierd dat we er ook een prachtig jaar samen van hadden gemaakt, samen met onze dochter Bente natuurlijk! Want die zorgt voor een groot aandeel in de vrolijkheid door te vragen om liedjes, dansjes, spelletjes en grapjes. Je zou dus kunnen zeggen: dan vier je die dag ook met haar. Daar heb ik weleens over gedacht maar de andere logica is: je krijgt een relatie (met zijn tweeën) en krijgt dan een dochter. Vervolgens ben je afwisselend met zijn tweeën (moeder en dochter of vader en dochter) of met zijn drieën. Rara, wat mis je dan? Precies. Een dagje uit met zijn tweeën (man en vrouw). Zodoende.

Vergelijkbaar met een huwelijk is de vaste band die veel mensen hebben met hun bank. Vooral wanneer je ook nog een hypotheek hebt, want dan wagen de meesten het niet om hun bank snel voor een andere te verruilen, zoals wij dat ook niet wagen. We denken met zijn allen dat we er afhankelijk van zijn. Van de rente en de mogelijkheid om rood te staan wellicht.
Maar die trouw mag ook in het huwelijk met de bank wel van twee kanten komen vind ik. Daar kan geen geheimhouding en ook geen mysterieuze houding in bestaan. Tenzij je zo’n relatie verkiest. Ik houd er niet zo van. Ik vond het dus wel een goeie die de bank “Ace” in België met de mensen had uitgehaald, zoals we in Zembla konden zien vanavond. Ze lieten de mensen weten, dat ze zulke hoge rentes konden geven vanwege hun durf om in zee te gaan met bedrijven die “jongeren en kinderen een kans gaven op werk” (kinderarbeid dus) en die “aan defensie deden” (wapenhandel dus). Veel mensen waren daardoor geschokt.
Maar was het niet nog schokkender dat degenen van wie je het allerminst verwacht omdat ze zelf iets anders preken ook met banken in zee gingen die dit deden?
Misschien ben ik zelf al die tijd ook heel dom geweest door te denken: als ik vaste donateur van Novib ben, doe ik iets goeds in de wereld met mijn geld. Juist zulke organisaties zetten hun (ons) geld bij de ABN AMRO, die dus weer veel aan bedrijven uitleent met “verkeerde motieven” zoals wapenhandel en kinderarbeid (Wal Mart). Tja… zo hebben wij een prachtige hypotheek bij de Aegon. Die wordt hier niet eens genoemd, maar die ene verspreking van onze contactpersoon “dat het goed geld oplevert als je in wapenhandel investeert” kan ik maar niet uit mijn hoofd zetten.
Zal ik nu na deze openbaarmaking van deze schandalen dan eindelijk zo heldhaftig zijn om mijn banken aan te schrijven en te vragen om precies aan te geven in welke bedrijven zij investeren en om ermee op te houden te lenen aan wapenhandelaars en alles wat daarop lijkt?
Of blijft het voor heel Nederland, inclusief mij, een ver van mijn bedshow en ga ik lekker door met de mooie rente op mijn geld bij mijn “vaste” banken?
Ik houd je op de hoogte.

Onze dochter kreeg gisteren nog een kadootje: een pop met blonde staartjes die, als je op haar buik drukt, “Vader Jacob” zingt, tenminste zo klinkt het, want zeker weten wij het niet. Het klinkt Russisch in mijn oren. Ik zou graag willen weten hoe dat in het Russisch klinkt. Ze zingt zoiets als: Baboe Poepa, Baboe Poepa, [enz.]. Het is geen Turks, Pools, Hongaars, Mandarijn, Tsjechisch, Indonesisch, Albanees, Hebreeuws of Berbers. Daar vond ik al teksten van op internet. Je zou denken: hij is in China gemaakt, dus zal het misschien chinees zijn, maar dat is het niet. Dus: wie helpt mij aan de Russische tekst? Verder zal ik hier voor 1 x stil zijn over het feit dat er dus weer nieuw speelgoed ons huis in is geslopen dat in China is gemaakt. Dus: slechte werkomstandigheden. Ik noem het alleen maar omdat ik nu eenmaal niet kan laten erop te letten sinds ik weet dat het zo is. Dan zal ik alleen nog 1 argument noemen om erover na te denken. In Nederland is dat begin vorige eeuw zo bevochten, met succes: het recht voor kinderen om naar school te gaan (er is zelfs leerplicht) en het recht op een cao voor werknemers. Dat in het achterhoofd hebbende, onze eigen bevochten rechten, waar we ons zo op voorstaan, mag je dan al je luxe artikelen en gebruiksartikelen laten maken onder slechte omstandigheden, gemaakt door kinderen die hadden moeten leren, of door hun ouders die eigenlijk ook een cao hadden moeten hebben?

Welterusten allemaal!