Vallende bladeren

Bah, wat een vies weer is het nu, zegt iemand. Er vallen weer allemaal bladeren op de grond. Het is al helemaal herfst aan het worden. Je kunt ze net zo goed niet opvegen als wel, want je moet straks toch opnieuw beginnen.

Het is goed te merken dat hij er een grote hekel aan heeft.
Hij houdt vast niet van een beetje vegen. Heeft ook een grotere tuin dan wij, misschien houdt ook zijn vrouw niet van vegen en dan heb je een probleem. Wij vinden vegen prima op zijn tijd. Vooral als er allemaal eikeltjes liggen op ons pad, dat loopt zo rottig, net of je in de slakken stapt. Maar dat de bladeren vallen is juist erg mooi vinden wij. Ze worden helemaal geel en rood en bruin en dat geeft zo’n mooie sfeer in de tuin en rondom de huizen in onze buurt.
Er staan veel bomen en je kunt heerlijk tegen de bladeren schoppen. Zolang je niet middenop de perken gaat ravotten hoef je minder bang te zijn om een hondedrol te treffen met je voet. Met Bente gooi ik de bladeren hoog in de lucht en ze dwarrelen allemaal over ons heen.

Herfst heeft wel zijn charmes.

geen actie

Vandaag lekker geen actiedag.
Tenminste, ik doe er eens niet aan mee.
Lekker meningloos de dag door zwerven en vrij hebben.
Vrij zijn, dat is natuurlijk een groot goed.
Ik geniet er maar van.

Gisteren geluisterd naar een Italiaanse podcast over de Etrusken. Met Sienna in herinnering van heel lang geleden liet ik de waterval van woorden over mij heenkomen. Bij herhaling komen dan langzaam maar zeker woordbeelden naar voren en bij nog meer herhaling ontstaat een gevoel voor de inhoud. Dit gebeurt nog zonder het letterlijke vertalen, er zweven natuurlijk een boel bekende woorden door de aaneengeregen zinnen. Zo ging het met het leren van het Frans, en als ik echt zou willen zou dat met het Italiaans ook kunnen gebeuren. Maar dan moet er nog wel wat studie plaatsvinden van woordjes en grammatica en.. het lezen van kranten en beluisteren van podcasts.

En.. heerlijk samenzijn met onze grote kleine dochter.
Trouwens, plaatjes uploaden gaat ineens niet. Eerst dacht ik een beveiligd plaatje van internet te hebben, maar ook mijn eigen plaatjes komen als een link met vraagteken in beeld. Dus: geen plaatjes vandaag. Ook wel eens lekker in het kader van: geen actie.
Welterusten.

Environment – actiedag voor bloggers

Tja, zo rol ik wel van de ene actiekreet in de andere. Volgens mij zie ik er in deze blog eigenlijk wel actiegericht uit. Terwijl ik verder niet erg veel om mij heen roep of met folders loop te strooien. Maar als ik een onderwerp “tegen het lijf loop” dat ik belangrijk vind, dan is deze blog daar een passend plekje voor.

Zo kwam ik ook bij deze actiedag: notabene door een brei-gemeenschap (op internet wel te verstaan) waar ik bijzit omdat ik breien vroeger erg leuk vond. De laatste keer dat ik breinaalden gebruikte was jaren geleden. Ik kan er het geduld maar niet voor opbrengen en daar heeft de computer ook wel een hand in gehad.

Ik moet vandaag dus loggen over de natuur en onze omgeving.
Mijn eerste gedacht gaat uit naar het geluid van de snelweg, dat bij bepaalde windrichting zo luid wordt, dat het ondanks de bossen die ervoor staan bij mijn dochter op de kamer net is, alsof ze te vondeling gelegd is langs die weg in plaats van dat ze eventjes haar slaapkamerraam open heeft staan. Ik vind dat storend en het voelt ook aan als een vorm van geweld. Het went niet. Ik vraag me keer op keer af waarom er midden in de nacht zoveel auto’s over de weg moeten rijden. Tenslotte is Friesland toch niet zo groot en vol. Maar toch rijden er talloze auto’s. Je zou denken dat we aan de route naar Schiphol wonen. Het is slechts de route van Groningen naar Drachten en vice versa.

Vandaag las ik toevallig ook het krantje van de actie “EEN”. Dat gaat over het feit dat 1 mens een wereld van verschil kan maken als het milieu ermee gebaat is. Echt toevallig dat ik het op de wc pakte om er eens goed voor te gaan zitten. Ik had het blaadje al een tijd, waarschijnlijk uit de tv-gids gehaald of zo, al een aantal maanden in huis. En nu kwam ik pas tot echt doorlezen. Het gaat over wereldarmoededag op 17 oktober. Armoede de wereld uithelpen is overigens ook goed voor het milieu en andersom: goed zijn voor het milieu ook voor het weghelpen van armoede. Het gaat daarbij om de meest extreme armoede. Andere punten op hun lijst zijn:
- een wereld zonder honger
- goed onderwijs voor iedereen
- gelijke kansen voor iedereen
- minder kindersterfte
- minder moedersterfte
- bestrijding van aids en malaria
- schoon drinkwater
- eerlijke wereldhandel.
Dit zijn de zogenaamde 8 millenniumdoelen.

Tegenwoordig zijn er beroemdheden voor nodig om actie voor deze dingen te voeren. Dat was vroeger ook al zo. Dus is er niets veranderd. Of het verandert telkens heen en weer, maar de armoede blijft bestaan. Die zullen we dus niet zomaar met een actie de wereld uithelpen. Ofschoon het goed is om erover te praten en na te denken waar dit dan vandaan komt en hoe je er iets aan zou kunnen doen. In deze wereld van ons is het vaak net, of je met zijn allen alleen bent en helemaal niet samen tot een doelstelling kunt komen. Er gaan zoveel geluiden op van machte- en moedeloosheid dat je zou denken: ik doe niets, want het helpt toch niet.
En daar geloof ik niks van.
Alleen al als ik lees dat tweederde van de nederlanders nog nooit van deze millenniumdoelen heeft gehoord denk ik dat het goed is dat 1 lezer op mijn site er iets over leest..en met het schrijven van dit blog-verhaal leer ik er zelf ook iets over. Laat ik eerlijk zijn, ook ik weet niet van de hoed en de rand! Er zijn zoveel organisaties waar ik niet dagelijks iets over lees.
De site van de millenniumdoelen is een initiatief van het NCDO, de Nationale Commissie voor Internationale Samenwerking en Duurzame Ontwikkeling.

Wat ik trouwens bij Waris Dirie las, was haar verontwaardiging over acties (die lijken op EEN zoals hierboven genoemd) voor de arme delen in de wereld waarbij geen enkele vraag gesteld wordt aan de mensen waarom het gaat. Juist die mensen moeten een stem hebben en zelf meedenken en praten en zorgen dat het anders wordt. Daar heeft ze wel gelijk in denk ik. Het mes snijdt aan twee kanten. Je kunt niet gaan zitten roepen met allemaal beroemdheden uit “het westen” over toestanden in de wereld “buiten” zonder de betrokken bewoners van die wereld mee te laten stemmen en spreken.

En zo doorlinkend kwam ik nog op de site van United Nations Population Fund waar aandacht gevraagd wordt voor de gezondheid van moeders, die vaak degenen zijn waar het hele gezin door verbonden wordt. En waar vaak slecht voor gezorgd wordt doordat zij niet overal komen als vrouw, dan gaat het bijvoorbeeld om bezoek aan een arts en het krijgen van de juiste medicijnen. Op de site www.mo.be (mondiaal nieuws) staat een artikel over de hoge moedersterfte in de Verenigde Staten. Veel mensen hebben daar geen zorgverzekering. En dan gaat het mis…

Move it!

Een vraag: Wie gaat het maken als leider op het eiland waar Expeditie Robinson ditmaal plaatsvindt? Elke keer ga ik met enige tegenzin kijken, maar ik blijf toch nieuwsgierig. Dat komt doordat er telkens personen naar voren komen die iets hebben, of die het toch op een bijzondere manier klaarspelen om contacten te versterken in de groep. Ditmaal was het Rudi, de kwaliteitsmedewerker uit de kartonfabriek waarvan sommigen zeiden: die kan er niks van. Hij blijft een beetje op de achtergrond en toch krijgt hij op het juiste moment de juiste aandacht en weet hij de schreeuwerige typetjes te dimmen. Wie weet kan hij het morsige sfeertje dat sommige mensen ervan brouwen met hun scheldpartijen en gespuug maar ook met hun geroddel doen omslaan in een sfeer van saamhorigheid.

Een andere vraag is welke richting wij opgaan het komende jaar met onze kinderopvang-bemiddeling. We moeten dit via een gevestigd bedrijf doen om aan de nodige subsidie te komen zodat het betaalbaar blijft. Tegenwoordig is er veel concurrentie op landelijk gebied en laten verschillende bureautjes zien hoe goedkoop ze dit kunnen regelen, zonder aan kwaliteit in te boeten. Wij willen dus naar een andere leverancier maar worden nog enigszins gebonden door de boete die ons beloofd is door ons huidige bemiddelingsbureau, als wij binnen een jaar verder gaan met onze eigen oppas bij een ander bureau. Mogen wij ook nog in onze handjes knijpen dat we “maar” € 250,– kwijt zijn en niet, zoals onlangs bekend werd, € 900,– zoals het bureau “Ziezo” aan de heren van het nieuw opgerichte bureautje Mr. Nosey liet betalen met de rechter aan hun kant. Ziezo, moeten die gedacht hebben, dat hebben we weer gemakkelijk binnen! Ik denk echter niet dat met zo’n boete in het vooruitzicht veel nieuwe klanten naar hen toe zullen komen.

En.. we hebben vorige week met zijn drietjes lekker lopen swingen in de kamer op het nummertje “I want to move it” uit de tekenfilm Madagascar. Bente was ook helemaal gegrepen door de muziek. “Die mooie poppen,” zei ze gisteren, “dat zijn dieren. Leeuwen, pinguins en nijlpaarden. Ze zitten in de dierentuin!” Helemaal duidelijk voor mij. Tijd om nog maar eens door haar slaapkamer te dansen op “Ik houd van dansen, dansen!”

Wat je al niet via de digitale en internetwereld teweeg kunt brengen (tv is er immers ook al digitaal)… het blijft vaak triviaal (nee, lang niet altijd). Maar waar men zich zoal mee bezighoudt op internetcommunities, tja, bedenkelijk, hoever ga je erin mee? (zie onder.. uit Facebook).

Waris Dirie

Dit is het manifest dat je kunt ondertekenen op de site van de Waris Dirie stichting (www.waris-dirie-foundation.com).

Waris Dirie liep als kind weg van huis om niet te worden uitgehuwelijkt aan een oude man. Zij is op vijfjarige leeftijd onverdoofd besneden. Deze ervaring leverde haar een levenslang pijnlijk trauma op en maakte haar het leven zo moeilijk dat ze niet anders kan dan zoeken naar mogelijkheden om deze misdaad tegen kinderen, meisjes, die over de hele wereld plaatsvindt te doen stoppen.

Het is shockerend om te lezen wat het inhoudt. Maar zodra iemand mij zegt: hou toch op die nare dingen te lezen denk ik: nee, want dat doen we met zijn allen altijd al: de kop in het zand steken en niet luisteren als iemand je roept. Dit verhaal van deze vrouw is een noodkreet namens alle andere meisjes, baby’s zelfs nog, die dit overkomt.

Vrouwen die vanuit hun “traditie” deze mishandeling met levenslange gevolgen hebben doorstaan en het er levend hebben afgebracht mogen hier nooit over spreken. Dit taboe heeft Waris Dirie doorbroken door het in het openbaar bekend te maken. Een sterke vrouw die op zijn minst interesse verdient in haar verhaal dat zij in haar verschillende boeken beschreven heeft.

My fifteen goals
I want:
1. everyone in Europe to recognise genital mutilation as a problem common to all countries and one we can no longer shut our eyes to;
2. every religious community to take a clear stand against the practice of genital mutilation;
3. every FGM victim needing help to get the help she needs;
4. all European governments to issue regulations to protect girls from genital mutilation – in Europe and abroad;
5. all European governments to pass legislation enabling perpetrators and their accomplices to be brought to justice;
6. it to be mandatory for every incident that comes to light of mutilation of a minor to be reported for prosecution;
7. all European countries to regard genital mutilation as equal to political persecution and as grounds for asylum;
8. everyone to be enlightenend about the status of genital mutilation: not culture, but torture;
9. all genital mutilation victims at last to be treated with sensitivity and respect;
10. all health workers to become well-informed about FGM and to know how to help victims,
11. all victims, where it is their wish, to have free access to surgery to counteract the damage and to receive psychological counselling;
12. genital mutilation to be a subject that people can and will openly discuss;
13. all the groups working to combat FGM to come together and agree on their policy and strategies;
14. all organizations working to combat FGM to have sufficient funding to be able to function efficiently;
15. everyone in Europe to put into action my dream of an end to genital mutilation.