Op respectabele leeftijd

Poem heette vroeger Onah.
Ze is waarschijnlijk geboren in 1983 en kwam met haar zusjes uit hetzelfde nest bij mijn zuster en haar twee dochters in huis, waar ze geliefd was. Poem was ook een rakker, ze kon deuren openen door op de klink te springen en stal kaas en stukken vlees uit de keuken van de buren.
Haar vaderkat was een Siamees, de moeder was een rooie poes.
Toen Onah ongeveer zeven jaar was, gingen haar bazinnen naar Amerika verhuizen en vroegen ze mij om voor haar te zorgen, want anders zou ze in een asiel moeten worden gedaan. Iets dat niemand wilde dus was het logisch dat ze van Rotterdam met trein en bus via Sexbierum naar ons huis in Beetgum werd gebracht. Een reis die ze afschuwelijk vond. Ze vond het ook afschuwelijk om in een mand opgesloten te zitten. Dus toen ze eruit kwam in ons huis, waar wij al een poes hadden, Soetie, was ze helemaal van de kaart. Dat heeft een aantal dagen geduurd. Tenslotte was ze ook nog krols met de nodige geluiden erbij. Nadat ze was gesteriliseerd werd Onah rustiger. Ze stond een beetje op de tweede plaats, omdat ze ook weleens wat kattig en dominant deed tegen onze Soetie. Ze kreeg de naam Poem toen, omdat ze eigenlijk een kleine wilde Poema was.
Na de dood van Soetie woonde Poem als enige kat in ons huis en was tevreden, hoewel ze het hele huis doorsnuffelde op zoek naar haar vriendinnetje. Maar nu was ze de hoofdkat en mocht altijd op schoot. Dat vond ze fijn.
Ze ging met mij mee naar mijn nieuwe relatie en bleef, ook al was daar eigenlijk liever geen plekje voor haar, mijn vriend en nieuwe schoonfamilie hield eigenlijk juist wel van dieren en werd al gauw vriendjes met Poem.
Poem ging mee op wandelingen, ook toen Bente geboren was en al op de driewieler kon, ze liep mee tot de speeltuin en vond zelf de weg terug naar huis. Dit deed ze ook al in Beetgum, ze liep helemaal mee tot Beetgumermolen en wachtte tot wij terugkwamen. Zo liep ze ook mee met Rudi en mij van Lippenhuizen tot Gorredijk.

Kortom, een hele avontuurlijke kat die zich aan haar baasjes hechtte en die niet in de steek liet.
Poem heeft in haar oude jaren wel een aantal keren last van blaasontsteking gehad. Ze moest ook erg wennen toen Bente werd geboren en zij een tijdlang minder aandacht kreeg dan voorheen. Toen we allemaal gewend waren had zij haar plekje in het gezin terug en zat ze heerlijk hele avonden weer bij ons op schoot.
Tijdens de vakanties als wij weg waren werd er goed op haar gepast door onze buurvrouw.
Aan het eind van haar leven, ze was al bijna 24, kreeg Poem een grote bobbel op haar ruggegraat. Haar achterpoten gingen niet goed meer mee. Ze leek geen pijn te hebben, maar liep wel moeilijk, het wilde niet. Ze deed erg haar best om alles nog te kunnen zoals een echte kat betaamd. Maar uiteindelijk werd ze zo mager en keek ze heel verdrietig, toen haar achterpoten het echt niet meer deden. Dit alles heeft maar een paar weken geduurd. We vonden dat we haar verdere ellende moesten besparen. We hebben haar op 9 januari 2008 bij een vriendelijke dierenarts een spuitje laten geven waarna ze snel in diepe slaap raakte en nog een spuit waaraan ze overleed. Zo kwam Poem pijnloos maar snel om het leven. Nu ligt ze begraven onder een bloeiend boompje in onze tuin.

Dag lieve, ouwe trouwe Poem! (De vorige zin bevat een link naar foto’s van Poemie).

Een nieuw jaar

Het nieuwe jaar is begonnen!
Een vriendin die mijn weblogs leest, merkte op dat het er gezellig uitzag met het bladeren vegen, kralen rijgen en bij de kerstboom zitten. En dat was het ook. Het waren de leuke dingen van het afgelopen jaar.

Er waren ook dingen die mij vermoeiden en dingen die ik heel erg vond (en nog vind). Op die momenten heb ik niets op mijn weblog gezet. Het is namelijk voor mijzelf ook leuk om een vrolijk weblogje te zien in plaats van een weblog met alleen maar zware verhalen. We moeten immers ook weer verder!

De gebeurtenissen die mij het afgelopen jaar aangegrepen hebben zijn onder anderen de dood van een vroegere vriend van mij (staat overigens ook wel op dit weblog beschreven) en de dood van mijn vaders stiefmoeder. Dan zijn er nog zware maanden geweest op mijn werk: om het heel kort te zeggen waren er gewoon veel te weinig mensen de laatste twee maanden van het jaar om al het werk gedaan te krijgen, en dan is het moeilijk je als parttimers staande te houden. Dat is ons toch gelukt, wat hier weer een mooie draai aan geeft: we mogen er trots op zijn en het heeft de vriendschappelijke gevoelens onderling ook gesterkt.

En dan is er nog de ziekte van Rudi’s beppe, kanker, en de ziekte van oma Wil, ook kanker, die mijn gemoederen wel bezig hebben gehouden natuurlijk, want dat zijn mensen die mij na aan het hart staan. Beppe probeert het zo lang mogelijk en zo goed mogelijk vol te houden, oma Wil is geopereerd en lijkt goed op te knappen. Hopelijk is zij hiermee voor heel lang genezen.

Nu is onze heel oude poes door een tumor verzwakt. Zij kan bijna niet meer op haar achterpoten staan en lopen, en dat is dus een eindig verhaal. Deze poes is inmiddels 24 jaar oud, heeft een Siamese “vader”, wat niet te zien is aan de gevlekte vacht (oranje en zwart, ook wel: schildpad genoemd), maar te merken aan haar pittige en wilskrachtige karakter. Op een dag moeten we van haar gezelschap afscheid nemen en dat zullen we doen als het niet meer gaat, als zij niet meer haar gangetje kan gaan en pijn krijgt.

Dus: nieuwe energie opdoen is misschien wel het allerbelangrijkste voor het komende jaar, adempauzes nemen om alle toch ook wel zware dingen gemakkelijker het hoofd te bieden. Af en toe los van alles komen om er met een ander gevoel op af te gaan. Genieten met de mensen die ons dierbaar zijn en met elkaar. Want het speelt wel door mijn hoofd: wat staat ons nog te wachten… vandaar dat ik besluit met een foto die toch ietwat een naargeestige verwijzing inhoudt. En een link naar een vrolijk nummer uit mijn jonge jaren!! (Love is all van Roger Glover)