Real or near future?

17 05 2008

Bericht uit de Volkskrant van 17 mei 2008
Invasie van elektronica-etende mieren in Texas

Door Bas Benneker
gepubliceerd op 17 mei 2008 14:44, bijgewerkt op 17 mei 2008 16:34

AMSTERDAM – Een mysterieuze mierensoort stelt wetenschappers en ongediertebestrijders in de Amerikaanse staat Texas voor raadsels. De insecten doen zich te goed aan computers, alarmsystemen en gasmeters.

Crazy Rasberry Ants, op de hand van ongediertebestrijder Tom Rasberry. (AP)

‘Crazy Rasberry Ants’. Zo is de nieuwe soort, vermoedelijk afkomstig uit een vrachtschip, gedoopt. ‘ Crazy’ omdat de beesten niet netjes in het gelid lopen zoals de meeste van hun stamgenoten. En ‘Rasberry’ naar ongediertebestrijder Tom Rasberry, die als eerste ondervond hoe hardnekkig de nieuwe mierenplaag precies is.

Het gaat, aldus verschillende Amerikaanse media, om relatief kleine, harige mieren. Ze werden in 2002 voor het eerst ontdekt in havenstand Houston maar hebben zich inmiddels, bij gebrek aan natuurlijke vijanden, ontwikkeld tot een wijdverbreide plaag.

Ruimtevaartcentrum
Om voor wetenschappers nog duistere redenen eten de mieren allerlei elektronica; computers, alarmsystemen, meters, iPods en telefoonbedrading. Ongediertebestrijders worden overspoeld met meldingen van schade aan apparatuur door de insecten.

De mieren hebben al de pompen van een waterzuiveringsinstallatie weten te slopen. Reden tot grote zorg bij het NASA ruimtevaartcentrum in Houston, waar de mieren ook zijn gesignaleerd, en bij het plaatselijke vliegveld.

Een woordvoerder van de burgemeester van Houston laat aan de New York Times weten dat hij al een telefoontje uit Moskou heeft ontvangen. ‘Ze wilden weten of het ruimtevaartcentrum bedreigd werd. Ik heb gezegd dat er geen problemen zijn.’

Bestrijding
De Crazy Rasberry Ants zijn volgens entomologen familie van mierensoorten in het Caribisch gebied. Ze bijten mensen, maar steken niet, zoals de beruchte vuurmieren van Texas wel doen. Die laatste eten ze overigens ook, en dat is het goede nieuws.

Het slechte nieuws is dat de mieren ongediertebestrijders voor veel grotere problemen stellen dan vuurmieren. Iedere kolonie heeft meerdere koninginnen, zodat het risico wordt gespreid. Het aas in gangbare mierenvallen eten ze niet.

Tot overmaat van ramp stapelen ze dode soortgenoten op elkaar om veilig over oppervlakken te lopen die zijn behandeld met pesticiden. Ongediertebestrijders hebben de milieu-autoriteiten dan ook gevraagd om uitbreiding van het arsenaal toegestane bestrijdingsmiddelen.

Vlak voor ik dit bericht las, zaten wij naar de film “I am legend” van Will Smith te kijken. Zo’n film waar je zeker van weet dat die zich niet in onze werkelijkheid kan afspelen.. hoewel.. daarna even de krant “openslaan” op internet, om te kijken hoe het met de verschrikkelijke gevolgen van de aardbeving in China is verder gegaan en dan stuit ik op onder meer (ja, nog meer van dit soort berichten die ik bijna niet kan geloven!) dit verhaal.
De werkelijkheid heeft onze futuristische verhalen allang ingehaald.





Moeders

14 05 2008

Deze site over moeders vond ik op een van mijn eigen links, Noorderlichtfotografie. Foto’s die weergeven wat moederschap in verschillende delen van de wereld kan inhouden.





Nieuwe header

12 05 2008

Zo nu en dan een nieuwe “header” boven dit blogje geeft mij het opgeluchte gevoel dat er nog steeds van alles verandert, ook in mijn leven. Het klopt op een gegeven moment gewoon niet meer met de werkelijkheid, vooral als je portretjes gebruikt. Ditmaal zit het plaatje vol met portretjes, van ons eigen drietal. En Poem, die er begin dit jaar nog bij was, om haar niet te vergeten. Wat zaten wij heerlijk onze boterhammen op te eten aan deze picknicktafel!





Zonnetje

4 05 2008





Gedenken

4 05 2008

Vanavond zijn we zomaar de dodenherdenking vergeten…
gisteren en overdag vandaag dachten wij daar regelmatig aan en hadden het erover. Maar om tien over acht bedachten we dat we te laat waren. Het zonnetje was heerlijk vandaag en wij genoten in onze tuin met elkaar.

Gelukkig is het nooit te laat om te gedenken. Jammer genoeg zijn twee minuten te weinig…

Bij dodenherdenking om acht uur ’s avonds luister ik altijd naar het avondlied van de vogeltjes in de vele bomen om ons heen.
Bij dodenherdenking denk ik niet alleen aan de verhalen van mijn ouders over de Tweede Wereldoorlog, waarbij mij de rillingen over de rug gaan, maar ook aan de vele verhalen, geschiedenissen opgetekend door overlevenden van de hel door Hitler in gang gezet. Ik denk ook aan heel andere oorlogen. Oorlogen die nooit ophouden zo lijkt het, omdat het niemand genoeg kan schelen om er een grote macht voor in te zetten. Het is een loterij waar die macht dan wel voor wordt ingezet en ook dan nog is het de vraag of het geweld zal ophouden. Het is dus hopeloos wat dat betreft. Aldoor worden er mensen uit het leven weggeslagen.

Ik denk dus aan al die landen en gebieden waarmee de wereld gevuld is, waar kinderen en volwassenen geen plek hebben om te schuilen voor honger, kou en geweld. Waar zij geen gelegenheid krijgen om bij elkaar te zijn, om hun doden te rouwen, om te eten en dus te leven, en waar geen medicijnen zijn om beter te worden, geen school is om te leren, geen plek om veilig te spelen, geen weg om overheen te rijden, geen radio om nieuws mee door te geven of te vernemen, geen bescherming van wie ook maar. En dat allemaal speelt zich nog steeds iedere dag in deze wereld af. En is genoeg om tijdens de dodenherdenking een gedachte aan te wijden.