Gedenken

Vanavond zijn we zomaar de dodenherdenking vergeten…
gisteren en overdag vandaag dachten wij daar regelmatig aan en hadden het erover. Maar om tien over acht bedachten we dat we te laat waren. Het zonnetje was heerlijk vandaag en wij genoten in onze tuin met elkaar.

Gelukkig is het nooit te laat om te gedenken. Jammer genoeg zijn twee minuten te weinig…

Bij dodenherdenking om acht uur ’s avonds luister ik altijd naar het avondlied van de vogeltjes in de vele bomen om ons heen.
Bij dodenherdenking denk ik niet alleen aan de verhalen van mijn ouders over de Tweede Wereldoorlog, waarbij mij de rillingen over de rug gaan, maar ook aan de vele verhalen, geschiedenissen opgetekend door overlevenden van de hel door Hitler in gang gezet. Ik denk ook aan heel andere oorlogen. Oorlogen die nooit ophouden zo lijkt het, omdat het niemand genoeg kan schelen om er een grote macht voor in te zetten. Het is een loterij waar die macht dan wel voor wordt ingezet en ook dan nog is het de vraag of het geweld zal ophouden. Het is dus hopeloos wat dat betreft. Aldoor worden er mensen uit het leven weggeslagen.

Ik denk dus aan al die landen en gebieden waarmee de wereld gevuld is, waar kinderen en volwassenen geen plek hebben om te schuilen voor honger, kou en geweld. Waar zij geen gelegenheid krijgen om bij elkaar te zijn, om hun doden te rouwen, om te eten en dus te leven, en waar geen medicijnen zijn om beter te worden, geen school is om te leren, geen plek om veilig te spelen, geen weg om overheen te rijden, geen radio om nieuws mee door te geven of te vernemen, geen bescherming van wie ook maar. En dat allemaal speelt zich nog steeds iedere dag in deze wereld af. En is genoeg om tijdens de dodenherdenking een gedachte aan te wijden.