De volgende stap

Het zomert al helemaal.
We fietsen en lopen met blote voeten buiten.
We zijn met de hele familie bij de crematieplechtigheid geweest van beppe Marie.
Haar zoon Harm (mijn schoonvader) vertelde zijn verhaal over de laatste dagen die hij, zijn vrouw, zijn broer en schoonzuster met haar hadden meegemaakt. In zijn heldere stijl wist hij een heel gevoelige snaar te raken bij ieder die luisterde.

Beppe Marie haar wens was euthanasie om zodoende niet almaar verder weg te hoeven zakken in pijn en lijden omdat ze toch niet meer kon eten, steeds zwakker werd ze en ze kreeg al doorligplekken van gewoon ’s nachts in bed slapen. (voor wie dat nog niet weet: Marie leed aan slokdarmkanker).
Beppe Marie was een vrouw die in haar jeugd geleerd had haar emoties voor zichzelf te houden en aan de buitenkant niet te laten zien. Ze klaagde nooit. Ze mopperde ook niet. Maar ze kwam wel voor haar mening uit. Een sterke persoonlijkheid, maar ook een sympathieke en meelevende vrouw. Helder van geest tot op het laatste moment. Een liefhebber van de natuur, de bloemen en de plekken om haar heen waar het nog stil kon zijn en waar je alleen genieten kon van wat er groeide, bloeide en leefde. Zij was ook modern, tijdloos eigenlijk want ze had een bijzondere levensvisie waarbij respect een basis was.

Als we haar opzochten, maakten we een wandeling in de buurt door een klein stukje bos. Dan spraken we met elkaar over wat ons bezighield en we genoten samen van de natuur. Zij op haar beurt genoot extra van het samenzijn met onze dochter, haar achterkleindochter. Dat was een gevoel dat Bente ook met haar had: van beppe mocht heel veel want beppe had plezier in dat kleine dansende meisje met haar praatjes en fantasieën.

En dan zit je daar met elkaar, na een passende plechtigheid en afscheid door zoveel mensen die haar na stonden. We zaten met Rudi’s ouders in het huisje van beppe Marie. Het eerste dat we deden was samen op de bank en stoelen gaan zitten en stil zijn. Dan komen de emoties. Want beppe is er niet bij. Haar huis nog zoals het was. Maar op een boel spulletjes hangt al een briefje met een naam van wie het hebben wil. Want de dingen moeten een goed plekje krijgen en ieder van haar naasten een aandenken dat hij of zij zelf wil. En zo maak je iedere keer met elkaar een volgende stap. Het leven gaat door. Je probeert het met respect te doen maar je moet weer verder.

Claudia

Vandaag waren we bij de fietsenmaker geweest. Bente wordt nu zo groot dat het handiger voor mij is om haar achterop de fiets mee te nemen in plaats van hoog boven mij te heffen en dan in een zitje voorop de fiets te laten zakken.

Kortom, er waren weer wat euro’s doorheen gejaagd toen we besloten dat ik nog even een broodje zou halen bij de bakker in het centrum vlakbij. Aan de andere kant moest ik er weer uit met een draaideur en ik liep langs een verkoopster van de Ripe, een zogenaamde straatkrant die door daklozen en andere mensen in armoedige situaties wordt verkocht voor 1 euro 50. Ik liep erlangs en op de terugweg met mijn grote tas brood en Bente ernaast kon ik het niet laten om er eentje van haar te kopen, voor het goede doel. Er koopt immers haast niemand zo’n blad, alleen omdat ze er niet in lezen. Ik koop er misschien mijn schuldgevoel voor mijn eigen “rijkdom” mee af. Met die rijkdom bedoel ik mijn positie in de maatschappij: een huis, een vaste baan, een man met een vaste baan, een gezond en vrolijk kind, en mijn eigen gezondheid voor zolang als het allemaal mag duren.

De vrouw, waarschijnlijk tien jaar jonger dan ik, maakte een praatje met mij. Ze complimenteerde mijn dochter dat ze zo mooi was, en een mooi tasje droeg. Daarna gingen we verder, terug naar Rudi om het broodje op te eten. Ik bedacht onderweg een plannetje en vertelde hem dat ik van plan was haar mijn grote doos kinderkleren aan te bieden, voor haar dochter van twee zoals ze mij had verteld. Ik ging dus terug om het te vragen en sprak met haar af dat ik haar de doos ’s middags zou brengen. Toen we de broodjes op hadden, op een na, bracht ik haar een broodje wat ze graag wilde hebben. Daarop stortte zij haar hart min of meer bij me uit: ze had zo’n hoofdpijn, de mensen leefden zich niet in in het idee dat zij daar zelf zouden staan en kochten niets of gaven maar weinig extra geld. En zij had geld nodig om huur te betalen en geld om te kunnen eten, en geld om terug te gaan met de bus, want ze kwam helemaal uit Winschoten. Daar kon ze de krant niet verkopen omdat er al een ander stond.
En bovendien had ze nog een baby in de buik, vier maanden oud, ze moest een kinderwagen kopen en babyspullen. Kortom, ze stond er niet zo goed voor.
Ze vertelde dat ze niet meer bij de supermarkt naar de wc mocht dus nu ging ze op een andere plek. Ik nam afscheid van haar en gaf haar een hand, en vroeg haar naam. Claudia, zei ze. Ik noemde op mijn beurt mijn naam. Ze bedankte me.

Het hield me bezig. Thuis stopte ik meteen de spulletjes in grote tassen. Daarna reed ik terug, er waren alweer twee uren voorbij toen ik terugkwam. Zij was er niet. Het duurde lang, en daarom ging ik maar weer terug naar de auto. Later thuis liet ik de tassen in de auto staan. Uiteindelijk moest Rudi nog eens terug naar het dorp en ging hij terug naar die plek, waar hij de kleren aan een lichtelijk verbaasde Claudia gaf, want zij had hem niet gezien. Eigenlijk had ik nog wat geld voor haar opzij gelegd. Soms wordt mijn leven ineens vermengd met het leven van een ander en voel ik dat er iets is veranderd. Het was of een puzzelstukje (die kleren waar ik maar niet de juiste bestemming voor leek te vinden) op zijn plaats viel. Misschien wordt dit vervolgd. Het voelt voor mij of dat niet anders kan.

Bewogen dagen

Er gebeurt zoveel binnen een paar dagen dat ik bijna leeg ben en niet weet wat erover te schrijven.

In het kort gaat het om het vieren van het leven.
Onze dochter Bente werd het weekend drie. We hadden een paar mensen uitgenodigd en het huis liep vanzelf de hele dag vol. Ze heeft veel fans gekregen, jong en oud, in haar korte leventje!

Maar het leven en de dood wisselen elkaar voortdurend af.
Daarom was het geen toeval dat, naast de aankondiging van euthanasie van Rudi’s beppe, die niet wil wachten tot zij door kanker totaal geveld wordt, ik vandaag nog een berichtje ontving van een vroegere schoolvriendin, dat haar vader (die ook kanker had) de afgelopen week is overleden. Het klinkt hier misschien wat emotieloos, maar het maakt heel veel in mij los. Herinneringen aan die anderen die overleden zijn in mijn nabijheid en aan hoe dat toen ging. En dat het je altijd blijft raken.

Dus naast deze gebeurtenissen hadden wij een marathon-feestdag voor onze kleine meid. De mensen die van haar houden kwamen gewoon zelf en lieten daarmee ook hun vriendschap voor ons zien. Degenen die er niet waren of konden zijn hadden hun redenen daarvoor maar het was gewoon goed zo. Meer kon er niet eens bij! Het is bijzonder om zo te merken dat het goed is om het leven te vieren, maar ook om het afscheid met elkaar te delen. Het brengt je dichter bij elkaar als familie en het brengt gevoelens van vriendschap naar boven bij de goede buren. Kortom, een bijzondere periode, deze paar zomerse dagen.