Er gebeurt zoveel binnen een paar dagen dat ik bijna leeg ben en niet weet wat erover te schrijven.
In het kort gaat het om het vieren van het leven.
Onze dochter Bente werd het weekend drie. We hadden een paar mensen uitgenodigd en het huis liep vanzelf de hele dag vol. Ze heeft veel fans gekregen, jong en oud, in haar korte leventje!
Maar het leven en de dood wisselen elkaar voortdurend af.
Daarom was het geen toeval dat, naast de aankondiging van euthanasie van Rudi’s beppe, die niet wil wachten tot zij door kanker totaal geveld wordt, ik vandaag nog een berichtje ontving van een vroegere schoolvriendin, dat haar vader (die ook kanker had) de afgelopen week is overleden. Het klinkt hier misschien wat emotieloos, maar het maakt heel veel in mij los. Herinneringen aan die anderen die overleden zijn in mijn nabijheid en aan hoe dat toen ging. En dat het je altijd blijft raken.
Dus naast deze gebeurtenissen hadden wij een marathon-feestdag voor onze kleine meid. De mensen die van haar houden kwamen gewoon zelf en lieten daarmee ook hun vriendschap voor ons zien. Degenen die er niet waren of konden zijn hadden hun redenen daarvoor maar het was gewoon goed zo. Meer kon er niet eens bij! Het is bijzonder om zo te merken dat het goed is om het leven te vieren, maar ook om het afscheid met elkaar te delen. Het brengt je dichter bij elkaar als familie en het brengt gevoelens van vriendschap naar boven bij de goede buren. Kortom, een bijzondere periode, deze paar zomerse dagen.
