Het zomert al helemaal.
We fietsen en lopen met blote voeten buiten.
We zijn met de hele familie bij de crematieplechtigheid geweest van beppe Marie.
Haar zoon Harm (mijn schoonvader) vertelde zijn verhaal over de laatste dagen die hij, zijn vrouw, zijn broer en schoonzuster met haar hadden meegemaakt. In zijn heldere stijl wist hij een heel gevoelige snaar te raken bij ieder die luisterde.
Beppe Marie haar wens was euthanasie om zodoende niet almaar verder weg te hoeven zakken in pijn en lijden omdat ze toch niet meer kon eten, steeds zwakker werd ze en ze kreeg al doorligplekken van gewoon ’s nachts in bed slapen. (voor wie dat nog niet weet: Marie leed aan slokdarmkanker).
Beppe Marie was een vrouw die in haar jeugd geleerd had haar emoties voor zichzelf te houden en aan de buitenkant niet te laten zien. Ze klaagde nooit. Ze mopperde ook niet. Maar ze kwam wel voor haar mening uit. Een sterke persoonlijkheid, maar ook een sympathieke en meelevende vrouw. Helder van geest tot op het laatste moment. Een liefhebber van de natuur, de bloemen en de plekken om haar heen waar het nog stil kon zijn en waar je alleen genieten kon van wat er groeide, bloeide en leefde. Zij was ook modern, tijdloos eigenlijk want ze had een bijzondere levensvisie waarbij respect een basis was.
Als we haar opzochten, maakten we een wandeling in de buurt door een klein stukje bos. Dan spraken we met elkaar over wat ons bezighield en we genoten samen van de natuur. Zij op haar beurt genoot extra van het samenzijn met onze dochter, haar achterkleindochter. Dat was een gevoel dat Bente ook met haar had: van beppe mocht heel veel want beppe had plezier in dat kleine dansende meisje met haar praatjes en fantasieën.
En dan zit je daar met elkaar, na een passende plechtigheid en afscheid door zoveel mensen die haar na stonden. We zaten met Rudi’s ouders in het huisje van beppe Marie. Het eerste dat we deden was samen op de bank en stoelen gaan zitten en stil zijn. Dan komen de emoties. Want beppe is er niet bij. Haar huis nog zoals het was. Maar op een boel spulletjes hangt al een briefje met een naam van wie het hebben wil. Want de dingen moeten een goed plekje krijgen en ieder van haar naasten een aandenken dat hij of zij zelf wil. En zo maak je iedere keer met elkaar een volgende stap. Het leven gaat door. Je probeert het met respect te doen maar je moet weer verder.
