Slokkebrok

Hier wil ik zeggen wat al in verschillende kranten heeft gestaan.
Maar wat mijzelf al heel lang is opgevallen. Kom ik buiten Nederland, dan lijken de mensen over het algemeen vriendelijk in de omgang. Het is iets waar je niet zo snel een vinger op legt. Maar langzaam groei je erin denk ik: gedrag in de omgang met elkaar. Nederlanders zijn niet die gezellige vriendelijke mensen die ze willen lijken. Ze zijn evengoed als andere “volken” onbehouwen, wreed en egoïstisch. We dus, niet ze. We hebben die mensen niet in de regering die de doodstraf willen, maar we hebben wel mensen die voor wrede straffen zijn, die iemand met een tintje of een accentje liever de grens over wippen, laat ze maar haring gaan eten om te integreren, zeggen we dan. Nou ja, niet we. En als het even kan, vloeken en schelden we erop los alsof het heel normaal is, het floept ons dagelijks uit de mond.

Vroeger heb ik al geleerd hoe interessant eten “van buiten” smaakt en hoe leuk het leren van een andere taal is. Andere geuren, kleuren, talen, smaken, in de eerste plaats: interessant. Dat heb ik meegekregen van thuis en daar ben ik blij mee. Ik ben niet trots op Nederland alleen al omdat die term een vieze bijsmaak heeft gekregen. Een kinderachtige bijsmaak. Ik houd van mensen, maar ik heb ook mijn grenzen. Ik houd van mensen maar vind het gedrag van Nederlanders vaak erg ellebogen-achtig. We duwen elkaar letterlijk opzij bij de bushalte, op de weg, in de winkel, bij de kassa, noem maar op. Ik vind het vreemd. Ik voel de verkilling als ik op straat fiets. Maar ik blijf erop gericht om iemand tegen te komen die even contact zoekt en knikt, een vriendelijke blik is gratis. Vandaar dit stukje. We hoeven echt niet op een eilandje te leven uit angst voor het vreemde.

We mogen weleens wat meer verdedigen wat we vroeger hebben geleerd. En als we dat niet leerden, moeten we maar eens maken dat we aan andere smaakjes wennen. Nederland is te klein om op zichzelf te blijven staan. Kiezen we niet zelf voor een echte visie, waar mensen van andere afkomst bijhoren, dan worden we vanzelf opgeslokt door welke Slokkebrok de slang daar ook maar de meeste kans voor krijgt. Dat zal een wrede, hongerige slang zijn. Hij heeft een ander gezicht dan wat sommige mensen ons willen wijsmaken: het gaat uiteindelijk steeds weer over geld. De macht wordt met geld gekocht. Als we geen gevoel voor medemenselijkheid hebben, zullen we gezamenlijk aan de geldzucht van zulke types ten prooi vallen.

2 momentopnames

Twee extreme situaties in onze tuin kun je wel zeggen. Die ene is van maart 2005, het sneeuwde zo dat wij de straat niet uitkonden. De andere van dit weekend, eerst moet het lelijk worden om straks mooi te worden zeggen wij dan maar. Er stond een wel zo verrotte, lelijke oude schutting dat Rudi die heeft vervangen, dat ging wel snel toen de buurman hem begon te helpen. Het weghalen was nog een hele klus, daarom zijn we al zo blij met dit eerste stukje nieuwe schutting. Het geeft hoop voor de rest!

Day after

Vandaag is echt zo’n dag.
Was het gister en eergister zonnig en warm, vannacht sloeg het weer om en na een onweersbui is het nu grijs en winderig. We hadden het weekend bezoek van vrienden en familie voor Rudi’s verjaardag. Ik ben me te buiten gegaan aan het maken van gebak: aardbeienslagroomtaart, monchoutaart met een schuimbodem voor dat ene familielid dat geen gluten mocht, en een strudel voor het bezoek van zondag, omdat de rest bijna op was wegens groot succes. Ondanks dat wij helemaal op waren gisteravond vonden wij het een leuk verjaarsfeest.

Maar vandaag nekt de moeheid me, is mijn geduld op voordat er iets gebeurt, ben ik te warm en kan ik nergens bij (bovenkant van het kantelraam bijvoorbeeld, kan ik alleen openen als ik op een stoel sta, stekker van de printer die eruit was getrokken voor het onweer kan ik alleen weer terugstoppen voor de tafel langs zodat hij overal strak voorlangs loopt en in de weg hangt).
Ik eindig in gemopper na elke actie..
Mijn meidje van drie kan al zoveel! Zij houdt me een beetje van het gemopper af en laat zien hoe groot ze al is, trekt haar eigen t-shirts aan, opent en sluit doosjes van karton, speelt met bijna niks (haar handen en het doosje) en sluit haar eigen knoopjes. Ze is weer een sprong verder.

Ik mag geen conclusies aan mijn onmin verbinden. Anders zou ik zeggen: allemaal hormonen (alsjeblieft niet, ik haat hormonen!) of: je wordt nu echt oud, een oude zeur.
Dus dat doen we niet, we gaan gewoon van de ene naar de andere handeling om ons door de hopen was heen te werken die overal rondslingeren, de hopen papier en verder valt het wel een beetje mee allemaal.

Maar dat de dingen altijd tegenzitten als je niet lekker in je vel zit, is voor mij wel bewezen. Zelfs dit stukje had ik gepubliceerd (en gelukkig in kopie bewaard) en … het verscheen niet op mijn site.

Ah!
En vanavond voel ik me weer helemaal boven Jan, Piet en Klaas.
Want ik heb mijn collecte al helemaal gedaan vandaag in de kleine uurtjes, zonder en met Bente erbij (gezellig mee op het fietsje!) en intussen gekookt, vergaderd voor de peuterschoolkrant, Bente heen en weer naar diezelfde peutespeelzaal gebracht/gehaald, met haar gespeeld en een paar dingen opgeruimd (dat laatste het minst van alles…). Maar mijn gezin was helemaal tevreden (dus ik ook) met het heerlijke gezonde eten met drie groentes en we kunnen er weer tegenaan.
Kortom, niets veranderlijker op 1 dag dan een mens.
Om met een mooie oneliner te eindigen: Today is the first day of the rest of your life.
Oftewel: je bent wat je eet (?).