Oud

22 10 2008

Wat is oud?
Dit jaar, 2008, zouden mijn ouders, als ze nog leefden, 88 geworden zijn. Zowel mijn moeder als vader waren van hetzelfde geboortejaar.
Hun ouders zouden nu al 118 en 110 (beppe en pake van moederskant) en 112 en 103 (oma en grootvader) zijn geworden.
Zij kregen net als mijn ouders relatief laat kinderen, en ik ook weer met mijn dochter van 3.
Wat tot gevolg heeft dat zij 113 jaar scheelt met haar betovergrootmoeder (mijn beppe van moederskant).

Zo overbruggen wij een eeuw in vier generaties met onze familie.
Oud of niet oud, met zulke grote verschillen heb je, als je zoals wij met brieven en verhalen vertellen, de overlevering van de familiegeschiedenis erg rechtstreeks. Het maakt dat het niet zo ver van je afstaat omdat je de verhalen van je ouders nog hebt gehoord. Dus is het aan de ene kant jammer, dat ik mijn grootouders niet heb gekend toen ik ouder werd, het is interessant om er nu wat meer over te weten te komen.





21 10 2008





Wat we niet willen zien

15 10 2008

Blog Action Day: schrijf vandaag een stukje over armoede. Daar kwam ik niet uit.

De volgende dag wel: vandaag zag ik op tv een documentaire over de Verenigde Staten. Hoeveel mensen zich daar niet meer kunnen verzekeren voor ziektekosten. En de hoge prijzen van die verzekeringen, die dan ook nog niet de tandheelkundige kosten dekken. Dat is pas armoede… wat staat ons nog te wachten was eigenlijk mijn eerste reactie. Dus ook: wat hebben wij het hier goed geregeld, eens per halfjaar voor een klein bedrag naar de tandarts. Maar ook: we komen altijd een eindje achter de Verenigde Staten aan, dus maak je borst maar nat. Dat is het gevolg van de crisis die hier ook zijn werk wel zal doen. Hier zijn ook al heel veel mensen onverzekerd. Omdat ze dan tenminste wel eten kunnen kopen. Dat is dus ook armoede.





Keulen

12 10 2008






Een onschuldig duifje

11 10 2008

Bericht in onze regionale krant: “Schade Belgisch vliegtuig verhaald op duivenmelker”.
Heel in het kort: de duif vloog in het Waalse Genappe in de propellor van een vliegtuigje. De eigenaar van de overigens overleden duif, wordt nu aansprakelijk gesteld voor de reparatiekosten van het vliegtuig, tussen de € 2.000 en € 3.000.

Het eerste dat in mij opkomt: hoe zit dat nou, mag er gewoon van alles rondvliegen (iedereen in zijn eigen vliegtuig) en moeten de vogels binnengehouden worden? Ik volg het niet helemaal meer. Het is me wel eerder opgevallen dat vogels en vliegeniers niet veel met elkaar op hebben, maar had gedacht dat dat nou eenmaal het risico is, als je als mens in het luchtruim wilt zweven, brommen of jagen. De vogels waren eerst. Maar ja, niet als eigenaar van een duivenmelker, of misschien een valkenier. Dan gaat het om een huisdier. En huisdieren die moeten doen wat het baasje zegt. Ik vind dat een heel interessante ontwikkeling. Wij bevinden ons in een lichtelijk belachelijke situatie als je er zo over denkt. Het is inmiddels heel normaal voor mensen geworden om zich waar dan ook te bevinden: ter zee, ter land en in de lucht. Nu is het nog vreemd dat wij niet buiten de stratosfeer komen, maar in de toekomst zal dat er ook wel bijkomen. Tenslotte is dat eigenlijk allang zo, met al onze satellieten nietwaar?

Wat het geheel uit bovenstaand krantenbericht nog grappiger maakt, is dat in dezelfde krant op internet onder “duiven” niet dit bericht op mijn scherm komt, maar het volgende bericht:
“Autorijder vrijgesproken van aanrijden duif”. De man uit dat bericht stond voor de economische politierechter terecht voor overtreding van de Flora- en faunawet. Hij werd ervan beticht dat hij een houtduif, een beschermde inheemse diersoort, had gedood of verwond. Deze automobilist is vrijgesproken, omdat niet bewezen is of het om een ‘beschermde diersoort’ ging of om een gedomesticeerde vogel, zoals een postduif.

We kunnen dus concluderen, dat het doodrijden van een huisdier gewoon kan. Je bent dan als eigenaar van het dier zo dom geweest om je dier in gevaar te brengen door het vrij rond te laten lopen, scharrelen of vliegen. Doordrijden of -vliegen van wilde dieren kan niet zomaar, daar is een flora- en faunawet voor in Nederland, en dan staat je een boete te wachten.

Als ik mijn fantasie vrijlaat (er rijdt nog niemand overheen), kom ik op de vraag of het met zwervers ook zo zal gaan. In sommige landen is het antwoord vast en zeker: ja. Een zwerver is dan wat anders dan iemand die door zijn ouders is erkend en kan dan dus worden doodgereden. Een zwerver is ook een mens, dus kan de schade op hem worden verhaald. Alleen heeft hij meestal geen geld om te betalen en hij heeft geen eigenaar om aansprakelijk te stellen. Als het om een kind gaat, is het weer anders: dat is nog te jong om aansprakelijk te stellen en de dood ervan is al genoeg straf voor de ouders om hen ook nog schade aan een auto te laten betalen.





Bloggen op 15 oktober

11 10 2008





Ze voelen het..

9 10 2008

Wij kijken elke week naar het programma Het zesde zintuig – plaats delict.
Het is het enige programma waar ik dus echt geloof wat die mensen zeggen over wat ze voelen als berichten van mensen die niet meer leven.. ze vertellen hen dingen die belangrijk zijn en die te maken hebben met de gewelddadige dood die ze gestorven zijn.
Het is echt erg spannend. Er zit dan ook nog eens een wedstrijdelement in, wat van mij niet zozeer hoeft, maar degenen die hier als besten uitkomen zijn dan ook wel erg goed en gevoelig. Het is juist mooi dat er verschillende mensen over hetzelfde gebeuren staan te vertellen, want dat belicht vaak net een andere kant (per verteller) van het verhaal. En zo krijg je een vrij compleet beeld van wat er gebeurd moet zijn. Wij doen in onze maatschappij niet zoveel met deze manier van misdaden oplossen, maar het is denk ik wel gebleken zo langzamerhand, dat veel mensen er baat bij hebben om het verhaal door zo iemand (als die het dus echt kan!) nog eens te laten vertellen.