De Nieuwe Tuin

Februari! Tijd om naar je tuin te kijken en te bedenken wat je er dit jaar mee gaat doen.
Wij hebben nu een lege moestuin die op ons wacht.
Wat inspirerende sites opgezocht van plaatsen waar je planten en zaden kunt kopen en je kunt laten informeren. Je kunt in dit artikel van mij via de plaatjes op de verschillende genoemde sites komen, de afbeeldingen hieronder zijn dus veelal links.

Een mooie overigens Belgische site waar tuinzaden worden verkocht van bijzondere groenten is De Nieuwe Tuin.

Daarnaast kun je er ook prachtige boeken vinden die (nog) te koop zijn over alles wat je in je tuin kunt verbouwen, zoals groenten, fruit, bessen, maar ook over het maken van soep uit eigen tuin of taart uit eigen tuin.
Het boek dat ik op dit moment uit de bibliotheek lees van Peter Bauwens is uit 2003 en het heet Groenten kweken, een nieuwe basis voor een zorgeloze oogst. Het is een goed boek, want er staat op een eenvoudige manier uitgelegd hoe de groenten moeten worden gezaaid of geplant en gekweekt tot aan de oogst, hoe je de groente in de winter bewaart en wat je er in de keuken mee kunt (met een recept). Inspirerend voor beginnende moestuiniers!

Er zijn nog veel meer boeken uitgegeven over groenten en fruit kweken door deze schrijver (tuinman).
Een andere site waar Bauwens aan meewerkt is www.vergetengroenten.be.

In Buitenpost staan mooie modeltuinen

De tuinen van Mien Ruys zijn inspirerend in hun eenvoud.

Alles over het verbouwen van pompoenen:

Ik weet niet in hoeverre de zaad- en plantenhandels al klaar zijn voor 2009, sommige sites zijn in elk geval nog niet bijgewerkt en geven informatie tot en met 2008. Op de site van Vreeken bijvoorbeeld en van De Kleine Plantage. Je moet dan iets verder zoeken in de site (of e-mailen/bellen).

Nou goed, tot besluit voor mijn vegetarische vriend(in)nen deze link nog naar de site van Vegatopia, waar het boek Wilde Venkel & Rabarber besproken wordt. Ken je hem? De meeste plaatjes in dit artikel linken overigens naar een site. Naar de genoemde site van De Kleine Plantage kom je hier.

Darwinjaar

Er zijn tegenwoordig dagen, waarop het bijna niet mogelijk lijkt om een poosje alleen te zijn en voor mij uit te denken. Voor sommige mensen lijkt dat niet nodig, maar voor mij is het dat wel.

Wij hebben pas de sleutel van ons volkstuintje gekregen. Let wel, vanavond, ik heb hem nog niet gezien (de sleutel). Daar gaan we het komende jaar spannende dingen beleven, moet je maar rekenen. Een eigen stukje grond om zelf te bewerken, om over te dromen en om telkens weer opnieuw te beginnen.

Vanavond was ik thuis. Nadat Rudi weg was bracht ik Bente naar bed. En ik keek naar de tv, waar ik uiteindelijk terechtkwam bij het programma van BRT (Ketnet en Canvas):
Bruce Parry reist naar de jungle van Sarawak in Borneo om hier bij de Penan te gaan leven. Deze nomadische jagers-voedselverzamelaars leven in regenwouden die bedreigd worden.
Deze mensen lieten Bruce zien hoe ze jagen in het oerwoud. Per verrassing kwamen ze op een heel groot stuk kaalgehakt stuk bos. Overal waar bos geweest was, lag dit nu plat of was het helemaal kaal, voor het aanleggen van een grote weg. Overal waar het bos weg was, konden nu geen wilde dieren meer leven en schuilen, en dat betekende voor de bewoners van het bos dat ze daar niet meer konden jagen. Het betekende ook dat ze daar niet meer op zoek konden naar medicijnen. Ze lieten hem zien hoeveel verschillende soorten bomen en struiken er groeiden die voor hen van belang waren. Er kwamen mensen van een nog ouder bosvolk speciaal om Bruce op te zoeken en hem te vragen, wat ze nu moesten doen, nu er zoveel bos van hen werd weggevaagd. Vroeger konden ze hand aan hand met de blanken leven, maar nu kwamen de blanken zonder te vragen alles kapotmaken waar zij van leefden. Een vredelievend volk zonder wapens.

Uiteindelijk liet Bruce hen weten dat het enige dat hij voor hen kon doen was, hen een stem geven door hun verhaal aan heel veel andere mensen te laten zien, die dan wisten dat dit bos aan hen toebehoorde. Hij was natuurlijk geen politicus. Maar hun verhaal bekend maken kon hij wel.

Het brengt mij dan op het verhaal dat ik van de week op internet zag van de mensen bij het Victoriameer, de nachtmerrie van Darwin (Darwin’s Nightmare). Dat was een nachtmerrie die werkelijkheid was geworden. Mensen die niets meer hadden om van te leven (hun vis was uitgestorven doordat als experiment een enorme baars was uitgezet in het meer, die alle andere vissen opvrat). Hun levensonderhoud was werken voor de visfabriek, die dagelijks met twee volle vliegtuigen de gevangen baars exporteerde. De lege vliegtuigen die aankwamen, werden tegelijk gebruikt voor het aanleveren van wapens voor Angola. Zo wordt de oorlog in dat gebied in stand gehouden en in het andere gebied in Tanzania (Musoma en Igenge) bij het meer leven de mensen nu alleen nog van het fileren van de vis voor het buitenland en het opeten van de rotte overgebleven viskarkassen. De filmmaker Hubert Sauper schrijft op zijn site dat hij en zijn reismaatje zich moesten voordoen als Australiërs die vakantiekiekjes schoten en dat ze werden vastgehouden op een afgelegen visserseiland “wegens het filmen van naakte vrouwen”. Het is een heel donker verhaal waarin we zien hoe de meisjes wachten op de russische piloten van de vliegtuigen om wat aan te verdienen als prostituée, een van hen wordt door een piloot vermoord, en we zien jonge kinderen vechten om wat rijst, en snuiven aan potten opgewarmd plastic, lijm, om te kunnen slapen en alles vergeten. Vooral dat laatste is zo’n hopeloos beeld aan het einde van de film, dat ik niet meer weet wat hierop zou moeten en kunnen volgen. Wie wenst nou niet een gezin (de ouders van deze kinderen zijn overigens overleden aan AIDS), een huis in plaats van de straat, en een veilig bed voor jonge kinderen?

Deze film mag wel vertoond worden in het Darwinjaar lijkt me, als tegenwicht voor het gezeur over al dan niet een geschapen of een ontstane natuur. Want wat maakt het uit hoe de natuur gevormd is, als die al voor het grootste deel vernietigd is door degenen die hem zich hebben toegeëigend?