TV-leaders en Diogenes

Af en toe ga ik weer op zoek naar mijn lievelingsprogramma van vroeger, Diogenes. Het tv-programma van VPRO dat voor mijn gevoel ontelbaar vaak is uitgezonden en mij iedere keer ontroerde. Het was de eenvoud: drie personen filmen mensen op een plek in de wereld, die ik nog nooit heb bezocht en laten daar zien hoe absurd de afgrond tussen politiek en mensenlevens kan worden. Korter kan ik het niet uitleggen. De uitzendingen zijn niet op een dvd vrijgegeven helaas. Je kunt iets downloaden van youtube maar het duurt mij te lang. Ik houd het hier daarom bij een verwijzing. Naar de weblog van Stan van Engelen, die daar leaders geplaatst heeft. Prachtig. Leaders van oude programma’s. Die van Diogenes zit er ook bij.

Veel plezier ermee.

TV-stan: dol op leaders.

Buitenkampers

Een bijzondere documentaire die zich in Nederlands-Indië afspeelt. Dit speelt een rol in mijn leven omdat mijn vader is opgegroeid in Nederlands-Indië en ook zijn voorouders van moederskant hebben “Indisch” bloed. Een mengsel van allerlei voorouders, komende uit Nederland, Engeland, China, Indonesië en Frankrijk.

In het blad Moesson wordt gesteld dat tegenwoordig juist veel over Indisch of Indo zijn wordt gesproken. Ik moet nog steeds iedere keer uitleggen wat dat dan inhoudt, dat je vader uit Nederlands Indië afkomstig is. Ik denk niet dat dit in de geschiedenisles op school een grote plaats heeft. De documentaire gaf mij een gevoel van verademing, omdat hiermee de geschiedenis van ons land compleet wordt. Dat stuk ken ik ook alleen van verhalen die anderen mij hebben verteld. Je geen bezoek  brengen aan een land dat niet meer bestaat. De citaten van de geïnterviewde mensen zijn verweven in het begin van de film, waar je alleen hun stemmen rake citaten hoort uitspreken die later terugkomen in het verhaal. De beelden geven je heel mooi de tijd om te verwerken wat er zonet is verteld, zoals bij de rivier, waar die schilderes al die lijken had zien drijven. Het werd daar helemaal poëtisch en het gaf de gesproken woorden extra kracht. Ik vond het een hele mooie stijl van vertellen. Deze stijl was als het ware zachter maar daardoor ook veel intiemer dan de meeste oorlogsdocumentaires over Nederlands-Indië. De vertellers uit de film worden met hun jeugdleeftijd genoemd en ze zij vertellen vanuit het perspectief zoals zij het hadden beleefd: als kind. Je laat daarmee zien wat de oorlog doet met een kind en met de kwetsbaarheid van de mens. Kijk op: http://www.buitenkampers.nl.

Buitenkampers

Tracheomalacie

Op dit weblog heb ik, toen onze dochter een paar maanden oud was, uitvoerig geschreven over onze ervaring met tracheomalacie (onvolgroeid kraakbeen rondom de luchtpijp waardoor benauwdheid en geluid bij het ademhalen kan ontstaan). Onze gang naar dokter en ziekenhuis, en de onrust die het geeft bij een aandoening die vanzelf weer over moet gaan maar waar weinig over bekend is.

Inmiddels ben ik al meerdere keren aangeschreven door andere ouders van kinderen met deze aandoening. Blijkbaar is er nog steeds niet genoeg over te vinden! Tracheomalacie gaat vanzelf over, ergens tussen de leeftijd van negen maanden en anderhalf jaar oud.
Onze beste en enige oplossing was: een plank maken die schuin kon staan onder het matrasje in bed. Die plank gebruikten we ook wel in de box. Dat geeft de longen ruimte en dan kan het kindje veilig slapen.

Was er maar een aparte pagina over dit onderwerp. Of een forum. Het is niet genoeg wat je aan informatie krijgt bij de dokter als je ermee wordt geconfronteerd bij je eigen kind.

Een begin is deze link naar VGZ, die wat meer technische informatie geven over wanneer het kan voorkomen, en wat er eventueel aan gedaan moet worden (soms wel iets, vaak niets).

Via deze link naar youtube zie je een filmpje gemaakt in de luchtpijp, eerst van een kind dat normaal kan ademhalen, daarna gemaakt in de luchtpijp van een kind met tracheomalacie. Erg duidelijk te zien wat er dan gebeurt!

Hier kun je in het Engels nog wat technische informatie lezen over tracheomalacie.

Onze dochter, over wie dit gaat, is inmiddels zes jaar en kerngezond. Er is niets meer van te merken dat ze dit heeft gehad. Het was over voordat ze een jaar oud was.

Een minuscule vondst

ware grootte


Een mooi verhaal over een heel kleine vondst onder een spar in het bos.
Daar lagen namelijk drie kleine braakballen van een uil. In die balletjes zat vooral veel muizehaar. Verder: pootjes en schildjes van een of twee kevers. En dit kaakje (twee keer gefotografeerd), het kaakje van een muis. Aan die vondst hebben wij veel plezier beleefd. Het ziet er nog wat vies uit zo op de foto, maar in het echt is het kaakje niet meer dan 1/2 cm. groot en inmiddels opgedroogd (witter van kleur). Het is zo klein. Het uit elkaar peuteren van zo’n braakbal is een klein beetje viezig om te doen want het ruikt niet lekker (naar dode muis?). Toch is het wel interessant…. met de camera kon ik de foto vergroten zodat we de kiesjes beter konden bekijken.

Aan de kiezen kun je namelijk zien om welke muis het gaat. Daar heb ik nog niet zoveel over te zeggen, maar omdat de we in de braakbal kevers vonden, kan het om een huisspitsmuis gaan. Het kan ook zijn dat de uil die kevers zelf eet. Het is waarschijnlijk een bosuil, die woont in naaldbossen of gemengde bossen. Ik hoop dat binnenkort van iemand te horen die met me meedenkt en er veel meer vanaf weet dan ik. En dan zal ik dit bericht compleet maken.

tekening Ad Cameron uit boek "De kerkuil"

Vervolg 12 april:
We kunnen bij nader inzien nog niet precies zeggen wat voor muis het was. Het was zeer waarschijnlijk een bosuil. De kevers zijn dan door de uil zelf gegeten, en niet door de muis. De kiezen van de muis lijken sterk op kiezen van een “ware muis”, en die eten geen beestjes. Een spitsmuis was het dan dus niet. Ik zal nog een foto van de intacte braakballen toevoegen. Dit blijft leuk! We gaan hier meer van zoeken, wie weet krijgen we dan meer informatie over deze uil en haar/zijn eten.

de braakballen

Kaos

Af en toe duikt hij weer op: de film Kaos. Ik ging op zoek naar een goede recensie.
Als je via internet op Kaos of Chaos zoekt en op “film Kaos” of “Kaos Taviani” is de score hoog, maar dan met heel korte omschrijvingen zonder foto’s of met veel foto’s zonder omschrijvingen, en anders op italiaanse sites voorzien van foto’s van opgeblazen borstenpartijen die helemaal niks met de film te maken hebben. De eerste door mij gekozen link werkt helaas niet. Dan maar de tekst hieronder opgenomen.
Ik vind het een heerlijke film, ik heb ‘m al zo’n vijf keer gezien, vast niet veel voor een fan, maar elke keer zie ik iets nieuws wat mij eerder nog niet was opgevallen en begrijp ik meer van de film en de eventueel symbolisch bedoelde beelden. Mooi aan de film vind ik het boerenleven, de authentieke italiaanse acteurs, het mysterieuze, de niet nader verklaarde gebeurtenissen waarbij je eigen fantasie het mag aanvullen. Dat gaat dan verder als de film is afgelopen. En de muziek..

Anyone seriously hoping that this is a review of a Maxwell Smart movie might as well skip to the next article right now. Kaos is an Italian film by the Taviani brothers, an anthology film based on stories by Luigi Pirandello. The hallmarks of the film are sensitivity and observation. The Taviani brothers, barring Fellini, may be the finest Italian filmmakers still active (Olmi is right up there, too), and, while Kaos may not be their best work, it is a rich, representative film of their style: realistic, careful and caring, deeply felt.