Buitenkampers

Een bijzondere documentaire die zich in Nederlands-Indië afspeelt. Dit speelt een rol in mijn leven omdat mijn vader is opgegroeid in Nederlands-Indië en ook zijn voorouders van moederskant hebben “Indisch” bloed. Een mengsel van allerlei voorouders, komende uit Nederland, Engeland, China, Indonesië en Frankrijk.

In het blad Moesson wordt gesteld dat tegenwoordig juist veel over Indisch of Indo zijn wordt gesproken. Ik moet nog steeds iedere keer uitleggen wat dat dan inhoudt, dat je vader uit Nederlands Indië afkomstig is. Ik denk niet dat dit in de geschiedenisles op school een grote plaats heeft. De documentaire gaf mij een gevoel van verademing, omdat hiermee de geschiedenis van ons land compleet wordt. Dat stuk ken ik ook alleen van verhalen die anderen mij hebben verteld. Je geen bezoek  brengen aan een land dat niet meer bestaat. De citaten van de geïnterviewde mensen zijn verweven in het begin van de film, waar je alleen hun stemmen rake citaten hoort uitspreken die later terugkomen in het verhaal. De beelden geven je heel mooi de tijd om te verwerken wat er zonet is verteld, zoals bij de rivier, waar die schilderes al die lijken had zien drijven. Het werd daar helemaal poëtisch en het gaf de gesproken woorden extra kracht. Ik vond het een hele mooie stijl van vertellen. Deze stijl was als het ware zachter maar daardoor ook veel intiemer dan de meeste oorlogsdocumentaires over Nederlands-Indië. De vertellers uit de film worden met hun jeugdleeftijd genoemd en ze zij vertellen vanuit het perspectief zoals zij het hadden beleefd: als kind. Je laat daarmee zien wat de oorlog doet met een kind en met de kwetsbaarheid van de mens. Kijk op: http://www.buitenkampers.nl.

Buitenkampers

Tracheomalacie bij onze baby

Op dit weblog heb ik, toen onze dochter een paar maanden oud was, uitvoerig geschreven over onze ervaring met tracheomalacie (onvolgroeid kraakbeen rondom de luchtpijp waardoor benauwdheid en geluid bij het ademhalen kan ontstaan). De term laryngomalacie wordt gebruikt wanneer het om onvolgroeid kraakbeen in de keel en het bovenste stukje van de luchtpijp gaat. Bij onze dochter, die twee weken te vroeg geboren was, ging het om de keel en de bovenste helft van de luchtpijp. Dit is onderzocht via een kijkoperatie in het UMCG. De ademhaling van onze baby was vanaf de geboorte goed hoorbaar, en soms kon ze ineens benauwd worden. We wisten niet wat we eraan moesten doen en hebben zelfs een weekje een soort babyhangmatje als bedje gebruikt, waardoor het juist erger werd en ik mijn kind bijna niet meer alleen durfde laten. Voordat besloten werd tot een kijkoperatie is onze dochter twee weken ter observatie in het locale ziekenhuis geweest. Daar moest ik dag en nacht op vaste tijden de baby voeden. Onze gang naar dokter en ziekenhuis, en de onrust die het geeft bij een aandoening die vanzelf weer over moet gaan maar waar weinig over bekend is ervoer ik als slopend.

Inmiddels ben ik al meerdere keren aangeschreven door andere ouders van kinderen met deze aandoening. Blijkbaar is er nog steeds niet genoeg over te vinden! Tracheomalacie gaat vanzelf over, ergens tussen de leeftijd van negen maanden en anderhalf jaar oud.
Onze beste en enige oplossing, aangereikt door de longarts in het UMCG, was: een plank maken die schuin opstond onder het matrasje in bed. Die plank gebruikten we ook wel in de box. Dat geeft de longen ruimte en dan kan het kindje veilig slapen.

Was er maar een aparte pagina over dit onderwerp. Of een forum. Het is niet genoeg wat je aan informatie krijgt bij de dokter als je ermee wordt geconfronteerd bij je eigen kind.

De beste manier om informatie te vinden op dit moment is zoeken op trefwoorden tracheomalacie of tracheomalacia op internet. Websites veranderen vaak. Het kan dus zijn dat een hier geplaatste link niet meer werkt. Op deze website kun je een eenvoudige omschrijving vinden wat tracheomalacie inhoudt. Ik vond dit artikel uit het Nederlands Tijschrift voor Geneeskunde.

Via deze link naar youtube zie je een filmpje gemaakt in de luchtpijp, eerst van een kind dat normaal kan ademhalen, daarna gemaakt in de luchtpijp van een kind met tracheomalacie. Erg duidelijk te zien wat er dan gebeurt!

Hier kun je in het Engels nog wat technische informatie lezen over tracheomalacie.

Onze dochter, over wie dit gaat, is inmiddels zes jaar en kerngezond. De klachten van tracheomalacie namen af voordat zij een jaar oud was. De bevalling is indertijd heel goed verlopen en heeft thuis plaatsgevonden. Er is niets meer van te merken dat ze dit heeft gehad.

Een minuscule vondst

ware grootte


Een mooi verhaal over een heel kleine vondst onder een spar in het bos.
Daar lagen namelijk drie kleine braakballen van een uil. In die balletjes zat vooral veel muizehaar. Verder: pootjes en schildjes van een of twee kevers. En dit kaakje (twee keer gefotografeerd), het kaakje van een muis. Aan die vondst hebben wij veel plezier beleefd. Het ziet er nog wat vies uit zo op de foto, maar in het echt is het kaakje niet meer dan 1/2 cm. groot en inmiddels opgedroogd (witter van kleur). Het is zo klein. Het uit elkaar peuteren van zo’n braakbal is een klein beetje viezig om te doen want het ruikt niet lekker (naar dode muis?). Toch is het wel interessant…. met de camera kon ik de foto vergroten zodat we de kiesjes beter konden bekijken.

Aan de kiezen kun je namelijk zien om welke muis het gaat. Daar heb ik nog niet zoveel over te zeggen, maar omdat de we in de braakbal kevers vonden, kan het om een huisspitsmuis gaan. Het kan ook zijn dat de uil die kevers zelf eet. Het is waarschijnlijk een bosuil, die woont in naaldbossen of gemengde bossen. Ik hoop dat binnenkort van iemand te horen die met me meedenkt en er veel meer vanaf weet dan ik. En dan zal ik dit bericht compleet maken.

tekening Ad Cameron uit boek "De kerkuil"

Vervolg 12 april:
We kunnen bij nader inzien nog niet precies zeggen wat voor muis het was. Het was zeer waarschijnlijk een bosuil. De kevers zijn dan door de uil zelf gegeten, en niet door de muis. De kiezen van de muis lijken sterk op kiezen van een “ware muis”, en die eten geen beestjes. Een spitsmuis was het dan dus niet. Ik zal nog een foto van de intacte braakballen toevoegen. Dit blijft leuk! We gaan hier meer van zoeken, wie weet krijgen we dan meer informatie over deze uil en haar/zijn eten.

de braakballen

Kaos

Af en toe duikt hij weer op: de film Kaos. Ik ging op zoek naar een goede recensie.
Als je via internet op Kaos of Chaos zoekt en op “film Kaos” of “Kaos Taviani” is de score hoog, maar dan met heel korte omschrijvingen zonder foto’s of met veel foto’s zonder omschrijvingen, en anders op italiaanse sites voorzien van foto’s van opgeblazen borstenpartijen die helemaal niks met de film te maken hebben. De eerste door mij gekozen link werkt helaas niet. Dan maar de tekst hieronder opgenomen.
Ik vind het een heerlijke film, ik heb ‘m al zo’n vijf keer gezien, vast niet veel voor een fan, maar elke keer zie ik iets nieuws wat mij eerder nog niet was opgevallen en begrijp ik meer van de film en de eventueel symbolisch bedoelde beelden. Mooi aan de film vind ik het boerenleven, de authentieke italiaanse acteurs, het mysterieuze, de niet nader verklaarde gebeurtenissen waarbij je eigen fantasie het mag aanvullen. Dat gaat dan verder als de film is afgelopen. En de muziek..

Anyone seriously hoping that this is a review of a Maxwell Smart movie might as well skip to the next article right now. Kaos is an Italian film by the Taviani brothers, an anthology film based on stories by Luigi Pirandello. The hallmarks of the film are sensitivity and observation. The Taviani brothers, barring Fellini, may be the finest Italian filmmakers still active (Olmi is right up there, too), and, while Kaos may not be their best work, it is a rich, representative film of their style: realistic, careful and caring, deeply felt.

Op respectabele leeftijd

Poem heette vroeger Onah.
Ze is waarschijnlijk geboren in 1983 en kwam met haar zusjes uit hetzelfde nest bij mijn zuster en haar twee dochters in huis, waar ze geliefd was. Poem was ook een rakker, ze kon deuren openen door op de klink te springen en stal kaas en stukken vlees uit de keuken van de buren.
Haar vaderkat was een Siamees, de moeder was een rooie poes.
Toen Onah ongeveer zeven jaar was, gingen haar bazinnen naar Amerika verhuizen en vroegen ze mij om voor haar te zorgen, want anders zou ze in een asiel moeten worden gedaan. Iets dat niemand wilde dus was het logisch dat ze van Rotterdam met trein en bus via Sexbierum naar ons huis in Beetgum werd gebracht. Een reis die ze afschuwelijk vond. Ze vond het ook afschuwelijk om in een mand opgesloten te zitten. Dus toen ze eruit kwam in ons huis, waar wij al een poes hadden, Soetie, was ze helemaal van de kaart. Dat heeft een aantal dagen geduurd. Tenslotte was ze ook nog krols met de nodige geluiden erbij. Nadat ze was gesteriliseerd werd Onah rustiger. Ze stond een beetje op de tweede plaats, omdat ze ook weleens wat kattig en dominant deed tegen onze Soetie. Ze kreeg de naam Poem toen, omdat ze eigenlijk een kleine wilde Poema was.
Na de dood van Soetie woonde Poem als enige kat in ons huis en was tevreden, hoewel ze het hele huis doorsnuffelde op zoek naar haar vriendinnetje. Maar nu was ze de hoofdkat en mocht altijd op schoot. Dat vond ze fijn.
Ze ging met mij mee naar mijn nieuwe relatie en bleef, ook al was daar eigenlijk liever geen plekje voor haar, mijn vriend en nieuwe schoonfamilie hield eigenlijk juist wel van dieren en werd al gauw vriendjes met Poem.
Poem ging mee op wandelingen, ook toen Bente geboren was en al op de driewieler kon, ze liep mee tot de speeltuin en vond zelf de weg terug naar huis. Dit deed ze ook al in Beetgum, ze liep helemaal mee tot Beetgumermolen en wachtte tot wij terugkwamen. Zo liep ze ook mee met Rudi en mij van Lippenhuizen tot Gorredijk.

Kortom, een hele avontuurlijke kat die zich aan haar baasjes hechtte en die niet in de steek liet.
Poem heeft in haar oude jaren wel een aantal keren last van blaasontsteking gehad. Ze moest ook erg wennen toen Bente werd geboren en zij een tijdlang minder aandacht kreeg dan voorheen. Toen we allemaal gewend waren had zij haar plekje in het gezin terug en zat ze heerlijk hele avonden weer bij ons op schoot.
Tijdens de vakanties als wij weg waren werd er goed op haar gepast door onze buurvrouw.
Aan het eind van haar leven, ze was al bijna 24, kreeg Poem een grote bobbel op haar ruggegraat. Haar achterpoten gingen niet goed meer mee. Ze leek geen pijn te hebben, maar liep wel moeilijk, het wilde niet. Ze deed erg haar best om alles nog te kunnen zoals een echte kat betaamd. Maar uiteindelijk werd ze zo mager en keek ze heel verdrietig, toen haar achterpoten het echt niet meer deden. Dit alles heeft maar een paar weken geduurd. We vonden dat we haar verdere ellende moesten besparen. We hebben haar op 9 januari 2008 bij een vriendelijke dierenarts een spuitje laten geven waarna ze snel in diepe slaap raakte en nog een spuit waaraan ze overleed. Zo kwam Poem pijnloos maar snel om het leven. Nu ligt ze begraven onder een bloeiend boompje in onze tuin.

Dag lieve, ouwe trouwe Poem! (De vorige zin bevat een link naar foto’s van Poemie).

1.jpg 4.jpg 5.jpg 6.jpg