Buitenkampers

Geplaatst: vrijdag, 22 november 2013 in Film, Geschiedenis en familiegeschiedenis, Kinderen, Oorlog

Een bijzondere documentaire die zich in Nederlands-Indië afspeelt. Dit speelt een rol in mijn leven omdat mijn vader is opgegroeid in Nederlands-Indië en ook zijn voorouders van moederskant hebben “Indisch” bloed. Een mengsel van allerlei voorouders, komende uit Nederland, Engeland, China, Indonesië en Frankrijk.

Aan de filmmaakster schreef ik: “Ik begrijp nu ook goed waarom je zegt: dat is ook een stuk van jouw geschiedenis. Deze zou ik iedereen aan willen raden. Naast mij zat een vrouw die van mijn leeftijd bleek te zijn, en die erheen gegaan was omdat haar vriend, van wie de vader van Nederlands-Indische afkomst was, het haar had gevraagd. Zodat ze er later nog eens over zouden kunnen praten. Ze was erg blij dat ze dit nu had gezien en gehoord. Ze wist helemaal van niks over dit stukje geschiedenis.”

In het blad Moesson wordt gesteld dat tegenwoordig juist veel over Indisch of Indo zijn wordt gesproken. Ik moet nog steeds iedere keer uitleggen wat dat dan inhoudt, dat je vader uit Nederlands Indië afkomstig is. Dit stuk Nederlandse geschiedenis is denk ik geen belangrijk onderdeel van de geschiedenisles op school. Ik had zelf een gevoel van verademing, omdat ook dat stuk van mijn geschiedenis een verhaal heeft gekregen. Dat stuk ken ik immers ook alleen van verhalen die anderen mij hebben verteld. Je geen bezoek  brengen aan een land dat niet meer bestaat.

De citaten van de geïnterviewde mensen zijn verweven in het begin van de film, waar je alleen hun stemmen rake citaten hoort uitspreken die later terugkomen in het verhaal. De beelden geven je heel mooi de tijd om te verwerken wat er zonet is verteld, zoals bij de rivier, waar die schilderes al die lijken had zien drijven. Het werd daar helemaal poëtisch en het gaf de gesproken woorden extra kracht. Ik vond het een hele mooie stijl van vertellen. Deze stijl was als het ware zachter maar daardoor ook veel intiemer dan de meeste oorlogsdocumentaires over Nederlands-Indië. De vertellers uit de film worden met hun jeugdleeftijd genoemd en ze zij vertellen vanuit het perspectief zoals zij het hadden beleefd: als kind. Je laat daarmee zien wat de oorlog doet met een kind en met de kwetsbaarheid van de mens. Kijk op: http://www.buitenkampers.nl.

Buitenkampers

Tracheomalacie

Geplaatst: woensdag, 6 juli 2011 in Tracheomalacie

Op dit weblog heb ik, toen onze dochter een paar maanden oud was, uitvoerig geschreven over onze ervaring met tracheomalacie (onvolgroeid kraakbeen rondom de luchtpijp waardoor benauwdheid en geluid bij het ademhalen kan ontstaan). Onze gang naar dokter en ziekenhuis, en de onrust die het geeft bij een aandoening die vanzelf weer over moet gaan maar waar weinig over bekend is.

Inmiddels ben ik al meerdere keren aangeschreven door andere ouders van kinderen met deze aandoening. Blijkbaar is er nog steeds niet genoeg over te vinden! Tracheomalacie gaat vanzelf over, ergens tussen de leeftijd van negen maanden en anderhalf jaar oud.
Onze beste en enige oplossing was: een plank maken die schuin kon staan onder het matrasje in bed. Die plank gebruikten we ook wel in de box. Dat geeft de longen ruimte en dan kan het kindje veilig slapen.

Ik denk daarom dat ik een aparte pagina ga maken om (in elk geval onze eigen) ervaringen en de informatie die ik erover kan vinden samen te brengen. Misschien een forum? Ik zal op dit weblog laten weten hoever ik ermee ben!

Een begin is deze link naar VGZ, die wat meer technische informatie geven over wanneer het kan voorkomen, en wat er eventueel aan gedaan moet worden (soms wel iets, vaak niets).

Via deze link naar youtube zie je een filmpje gemaakt in de luchtpijp, eerst van een kind dat normaal kan ademhalen, daarna gemaakt in de luchtpijp van een kind met tracheomalacie. Erg duidelijk te zien wat er dan gebeurt!

Hier kun je in het Engels nog wat technische informatie lezen over tracheomalacie.

Overigens, onze dochter is inmiddels zes jaar en kerngezond. Er is niets meer van te merken dat ze dit heeft gehad. Het was over voordat ze een jaar oud was. Naschrift, december 2011: ik was enthousiast om dit onderwerp apart in een site te belichten maar weet nog niet wanneer ik daar aan toekom. In dit mailtje staan in elk geval alvast belangrijke hints, adviezen en links naar sites die deze adviezen geven.

Een minuscule vondst

Geplaatst: zondag, 10 april 2011 in Milieu en natuur

ware grootte


Een mooi verhaal over een heel kleine vondst onder een spar in het bos.
Daar lagen namelijk drie kleine braakballen van een uil. In die balletjes zat vooral veel muizehaar. Verder: pootjes en schildjes van een of twee kevers. En dit kaakje (twee keer gefotografeerd), het kaakje van een muis. Aan die vondst hebben wij veel plezier beleefd. Het ziet er nog wat vies uit zo op de foto, maar in het echt is het kaakje niet meer dan 1/2 cm. groot en inmiddels opgedroogd (witter van kleur). Het is zo klein. Het uit elkaar peuteren van zo’n braakbal is een klein beetje viezig om te doen want het ruikt niet lekker (naar dode muis?). Toch is het wel interessant…. met de camera kon ik de foto vergroten zodat we de kiesjes beter konden bekijken.

Aan de kiezen kun je namelijk zien om welke muis het gaat. Daar heb ik nog niet zoveel over te zeggen, maar omdat de we in de braakbal kevers vonden, kan het om een huisspitsmuis gaan. Het kan ook zijn dat de uil die kevers zelf eet. Het is waarschijnlijk een bosuil, die woont in naaldbossen of gemengde bossen. Ik hoop dat binnenkort van iemand te horen die met me meedenkt en er veel meer vanaf weet dan ik. En dan zal ik dit bericht compleet maken.

tekening Ad Cameron uit boek "De kerkuil"

Vervolg 12 april:
We kunnen bij nader inzien nog niet precies zeggen wat voor muis het was. Het was zeer waarschijnlijk een bosuil. De kevers zijn dan door de uil zelf gegeten, en niet door de muis. De kiezen van de muis lijken sterk op kiezen van een “ware muis”, en die eten geen beestjes. Een spitsmuis was het dan dus niet. Ik zal nog een foto van de intacte braakballen toevoegen. Dit blijft leuk! We gaan hier meer van zoeken, wie weet krijgen we dan meer informatie over deze uil en haar/zijn eten.

de braakballen

De stand van de sterren

Geplaatst: maandag, 21 maart 2011 in Film



Info op cinema.nl
Info op: standvandesterren.nl Op deze site is alle informatie en een trailer te vinden en andere info kan worden opgevraagd via het contactformulier aldaar.
Kijk ook op de site van Idfa en Hollanddoc. Op facebook zijn “Stand van de Sterren” en Scarabeefilms ook te vinden.

Kaos

Geplaatst: maandag, 28 februari 2011 in Film, Fotografie

Af en toe duikt hij weer op: de film Kaos. Ik ging op zoek naar een goede recensie.
Als je via internet op Kaos of Chaos zoekt en op “film Kaos” of “Kaos Taviani” is de score hoog, maar dan met heel korte omschrijvingen zonder foto’s of met veel foto’s zonder omschrijvingen, en anders op italiaanse sites voorzien van foto’s van opgeblazen borstenpartijen die helemaal niks met de film te maken hebben. De eerste door mij gekozen link werkt helaas niet. Dan maar de tekst hieronder opgenomen.
Ik vind het een heerlijke film, ik heb ‘m al zo’n vijf keer gezien, vast niet veel voor een fan, maar elke keer zie ik iets nieuws wat mij eerder nog niet was opgevallen en begrijp ik meer van de film en de eventueel symbolisch bedoelde beelden. Mooi aan de film vind ik het boerenleven, de authentieke italiaanse acteurs, het mysterieuze, de niet nader verklaarde gebeurtenissen waarbij je eigen fantasie het mag aanvullen. Dat gaat dan verder als de film is afgelopen. En de muziek..

Anyone seriously hoping that this is a review of a Maxwell Smart movie might as well skip to the next article right now. Kaos is an Italian film by the Taviani brothers, an anthology film based on stories by Luigi Pirandello. The hallmarks of the film are sensitivity and observation. The Taviani brothers, barring Fellini, may be the finest Italian filmmakers still active (Olmi is right up there, too), and, while Kaos may not be their best work, it is a rich, representative film of their style: realistic, careful and caring, deeply felt.

Bostekening

Geplaatst: zondag, 9 maart 2008 in Kinderen

koppoter0803.jpg

Op respectabele leeftijd

Geplaatst: zondag, 27 januari 2008 in Katten, Overlijden

Poem heette vroeger Onah.
Ze is waarschijnlijk geboren in 1983 en kwam met haar zusjes uit hetzelfde nest bij mijn zuster en haar twee dochters in huis, waar ze geliefd was. Poem was ook een rakker, ze kon deuren openen door op de klink te springen en stal kaas en stukken vlees uit de keuken van de buren.
Haar vaderkat was een Siamees, de moeder was een rooie poes.
Toen Onah ongeveer zeven jaar was, gingen haar bazinnen naar Amerika verhuizen en vroegen ze mij om voor haar te zorgen, want anders zou ze in een asiel moeten worden gedaan. Iets dat niemand wilde dus was het logisch dat ze van Rotterdam met trein en bus via Sexbierum naar ons huis in Beetgum werd gebracht. Een reis die ze afschuwelijk vond. Ze vond het ook afschuwelijk om in een mand opgesloten te zitten. Dus toen ze eruit kwam in ons huis, waar wij al een poes hadden, Soetie, was ze helemaal van de kaart. Dat heeft een aantal dagen geduurd. Tenslotte was ze ook nog krols met de nodige geluiden erbij. Nadat ze was gesteriliseerd werd Onah rustiger. Ze stond een beetje op de tweede plaats, omdat ze ook weleens wat kattig en dominant deed tegen onze Soetie. Ze kreeg de naam Poem toen, omdat ze eigenlijk een kleine wilde Poema was.
Na de dood van Soetie woonde Poem als enige kat in ons huis en was tevreden, hoewel ze het hele huis doorsnuffelde op zoek naar haar vriendinnetje. Maar nu was ze de hoofdkat en mocht altijd op schoot. Dat vond ze fijn.
Ze ging met mij mee naar mijn nieuwe relatie en bleef, ook al was daar eigenlijk liever geen plekje voor haar, mijn vriend en nieuwe schoonfamilie hield eigenlijk juist wel van dieren en werd al gauw vriendjes met Poem.
Poem ging mee op wandelingen, ook toen Bente geboren was en al op de driewieler kon, ze liep mee tot de speeltuin en vond zelf de weg terug naar huis. Dit deed ze ook al in Beetgum, ze liep helemaal mee tot Beetgumermolen en wachtte tot wij terugkwamen. Zo liep ze ook mee met Rudi en mij van Lippenhuizen tot Gorredijk.

Kortom, een hele avontuurlijke kat die zich aan haar baasjes hechtte en die niet in de steek liet.
Poem heeft in haar oude jaren wel een aantal keren last van blaasontsteking gehad. Ze moest ook erg wennen toen Bente werd geboren en zij een tijdlang minder aandacht kreeg dan voorheen. Toen we allemaal gewend waren had zij haar plekje in het gezin terug en zat ze heerlijk hele avonden weer bij ons op schoot.
Tijdens de vakanties als wij weg waren werd er goed op haar gepast door onze buurvrouw.
Aan het eind van haar leven, ze was al bijna 24, kreeg Poem een grote bobbel op haar ruggegraat. Haar achterpoten gingen niet goed meer mee. Ze leek geen pijn te hebben, maar liep wel moeilijk, het wilde niet. Ze deed erg haar best om alles nog te kunnen zoals een echte kat betaamd. Maar uiteindelijk werd ze zo mager en keek ze heel verdrietig, toen haar achterpoten het echt niet meer deden. Dit alles heeft maar een paar weken geduurd. We vonden dat we haar verdere ellende moesten besparen. We hebben haar op 9 januari 2008 bij een vriendelijke dierenarts een spuitje laten geven waarna ze snel in diepe slaap raakte en nog een spuit waaraan ze overleed. Zo kwam Poem pijnloos maar snel om het leven. Nu ligt ze begraven onder een bloeiend boompje in onze tuin.

Dag lieve, ouwe trouwe Poem! (De vorige zin bevat een link naar foto’s van Poemie).

1.jpg 4.jpg 5.jpg 6.jpg