Afscheid van een vriend

Ik heb mijn vorige stukje vol luxeprobleempjes koud op internet geplaatst of word geconfronteerd met iets heel anders, iets veel heftigers.

Er zijn van die dingen die je voor jezelf kunt afsluiten, bewaren en af en toe naar je toe kunt halen zodat je er even aan kunt voelen. Zo is het ook met mijn relatie geweest die ik eigenlijk niet verder heb afgemaakt of beter gezegd niet heb voortgezet met Rufus.

Nu heb ik dan, bij “toeval” (wie gaat mij vertellen dat toeval bestaat? Volgens mij is het toeval een aangereikte kans om een nieuwe keuze te maken), via Rudi’s werk gehoord dat Rufus vandaag is overleden (Rudi is dtp-er en maakt o.a. rouwkaarten, geboortekaartjes en ander digitaal printwerk en drukwerk).

Daar zat ik met heel andere gevoelens ineens.
Ik was al een halve dag verder en had een bijzonder gesprek met een vrouw gehad in de speeltuin, terwijl onze kinderen heerlijk speelden. Zij vertelde mij o.a. dat haar man van 34 net was geopereerd en herstellende aan darmkanker. Nogal heftig dus. Toen belde Rudi en vertelde me dat Rufus zijn kaart net door de printer ging. Rufus had al jaren (ik denk vanaf ongeveer 1999) MS. Mijn voornaamste herinneringen aan hem stammen van mijn Loesje-tijd. Hij was altijd zo ontzettend enthousiast en vol vuur om dingen te ondernemen. Zo hebben we veel gebrainstormd en posters in Leeuwarden geplakt. We zijn ook naar Parijs geweest met een bus vol Loesje-lui. En we zijn met zijn tweeën naar Zuid-Frankrijk geweest waar we druiven hebben geplukt. Terug naar huis zijn we een paar dagen in Parijs blijven plakken (ditmaal als stelletje in een hotelletje) en hebben we nog meegemaakt dat, bij de aftiteling van de film waar we naar gekeken hadden, onze bioscoop in brand gestoken werd en helemaal afbrandde. Het was een vampierfilm met David Bowie erin. In de hoofdzaal draaide echter: the last Temptations of Christ, en daar werd nogal tegen geageerd in die tijd.
Al deze dingen hebben we meegemaakt toen Rufus nog geen MS had.
Het was een heel bijzondere tijd en een mooie warme band die we hadden. Daarbij was het een heerlijke zomer in een ander land. Thuis hebben we aan onze relatie vrij snel een einde gemaakt vanwege de vele verschillen, vooral in leeftijd, tussen ons. Later heb ik hem nog een keer opgezocht toen hij al MS had.

En nu is hij niet meer hier.
Hij heeft een mooi egodocument achtergelaten met veel tips voor anderen met MS. Zoals hij was, alles bij de naam noemend van de dingen die hij deed om zijn ziekte wat leefbaarder te maken. Vindingrijk en vol doorzettingsvermogen zoals hij was. Een bijzonder en lief, maar vooral ook eerlijk mens.

Van hem heb ik geleerd hoeveel hij met zijn moeder en vader deelde en hoeveel waardering je voor je ouders kunt opbrengen. Veel meer dan ik wist dat mogelijk was. Met mijn eigen vader ben ik later ook veel vriendschappelijker omgegaan. We hebben nog zoveel voor elkaar kunnen betekenen. Zo had hij dat ook met zijn ouders: het waren echt zijn beste vrienden (los van dat ook hij gezonde behoefte had aan een privéleven met eigen vrienden).

Zelf voel ik het zo: misschien heb ik me ver weg van hem opgehouden, maar deze gevoelens voor hem zijn diep vanbinnen gaan zitten. Voor mij is Rufus in mijn gedachten dus heel dichtbij. Maar anderen hebben hem bijgestaan en verzorgd toen hij ziek was. Als ik het zo mag beoordelen is dat heel liefdevol gebeurd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s