Buitenkampers

Een bijzondere documentaire die zich in Nederlands-Indië afspeelt. Dit speelt een rol in mijn leven omdat mijn vader is opgegroeid in Nederlands-Indië en ook zijn voorouders van moederskant hebben “Indisch” bloed. Een mengsel van allerlei voorouders, komende uit Nederland, Engeland, China, Indonesië en Frankrijk.

In het blad Moesson wordt gesteld dat tegenwoordig juist veel over Indisch of Indo zijn wordt gesproken. Ik moet nog steeds iedere keer uitleggen wat dat dan inhoudt, dat je vader uit Nederlands Indië afkomstig is. Ik denk niet dat dit in de geschiedenisles op school een grote plaats heeft. De documentaire gaf mij een gevoel van verademing, omdat hiermee de geschiedenis van ons land compleet wordt. Dat stuk ken ik ook alleen van verhalen die anderen mij hebben verteld. Je geen bezoek  brengen aan een land dat niet meer bestaat. De citaten van de geïnterviewde mensen zijn verweven in het begin van de film, waar je alleen hun stemmen rake citaten hoort uitspreken die later terugkomen in het verhaal. De beelden geven je heel mooi de tijd om te verwerken wat er zonet is verteld, zoals bij de rivier, waar die schilderes al die lijken had zien drijven. Het werd daar helemaal poëtisch en het gaf de gesproken woorden extra kracht. Ik vond het een hele mooie stijl van vertellen. Deze stijl was als het ware zachter maar daardoor ook veel intiemer dan de meeste oorlogsdocumentaires over Nederlands-Indië. De vertellers uit de film worden met hun jeugdleeftijd genoemd en ze zij vertellen vanuit het perspectief zoals zij het hadden beleefd: als kind. Je laat daarmee zien wat de oorlog doet met een kind en met de kwetsbaarheid van de mens. Kijk op: http://www.buitenkampers.nl.

Buitenkampers

De rode orchideeën van Sjanghai

Inmiddels heb ik gisteravond het boek over de Koreaanse “troostmeisjes” uitgelezen.

Omdat het zo indringend en afschuwelijk was, maar ook mooi geschreven ben ik meteen maar in een ruk doorgegaan tot ik het uit had (elke avond).

Ik had zelfs zoiets van: dit is geen leuk boek om een ander aan te raden. Maar dat komt alleen maar omdat ik zelf al een heel aantal afschuwelijke dingen over de tweede wereldoorlog (romans en autobiografieën over mensen die het hebben meegemaakt) heb gelezen. Maar al met al is het toch een heel schokkend verhaal.

Het verhaal is volgens de schrijfster hier en daar enigszins vereenvoudigd (minder gedetailleerd) dan het echte maar berust op de werkelijke gebeurtenissen. Ook heeft ze andere getuigenissen, o.a. van een soldaat, gebruikt voor het boek. Er is door de Japanners zeer gewelddadig huisgehouden onder de Chinezen en Koreanen en overal waar ze hun kolonie wilden stichten. Dat komt ook in dit boek weer naar voren.

Meisjes vanaf elf jaar werden ontvoerd (als ze niet vrijwillig meegingen om zogenaamd voor de Japanse staat te werken en goed te gaan verdienen, wat dus gelogen was) en geronseld bij scholen. Ze werden helemaal ingepalmd met mooie make up en kleren en daarna werden ze door de hoogste officieren “ingewijd” tijdens een diner. Het waren nog maar kinderen en daarom was dit alles extra schokkend omdat ze vaak nog helemaal niets wisten over hun eigen lichaam of over seks. Verder wordt in het boek ook verteld hoe afschuwelijk vernederend en pijnlijk en vies het leven voortaan voor die meisjes was.

Ze gingen na een tijdje naar andere plaatsen (kampen of door de Jappanners gevorderde woningen) waar ze opnieuw in een soort bordelen moesten werken en tussen de dertig en soms wel zevendig kerels moesten “bedienen” per dag.

Uiteindelijk werden deze meisjes door buitenstaanders ook nog beschouwd alsof het (vrijwillige) hoeren waren, maar het waren en bleven kinderen die verkracht en misbruikt waren als slaven voor het leger. Griezelig.

Het verhaal van deze vrouw in dit boek is extra triest omdat zij al vanaf het begin van haar leven een buitenstaander was in haar familie (kind uit een verboden relatie) en omdat de enigen die zij uiteindelijk als deel van haar gezin kan beschouwen vroegtijdig dood gaan.

Uiteindelijk heeft Japan zo weinig mogelijk aandacht besteed aan deze tussen de 200.000 en 400.000 (!) misbruikte meisjes in haar geschiedschrijving en er is ook geen officiële verontschuldiging door de regering hierover uitgesproken.

Dit wou ik je toch even vertellen voordat je straks het boek gaat lezen!

Het is heftig en heeft eigenlijk geen goed einde. Maar je wordt ook meegesleept doordat de hoofdpersoon sympathiek en intelligent is.

dierotenorchideenvonshanghai.jpg

De geplaatste zwartwitfoto’s zijn afkomstig van de officiële website over troostmeisjes, zie daarvoor de link op deze site.

19.jpg

141.jpg