Op respectabele leeftijd

Poem heette vroeger Onah.
Ze is waarschijnlijk geboren in 1983 en kwam met haar zusjes uit hetzelfde nest bij mijn zuster en haar twee dochters in huis, waar ze geliefd was. Poem was ook een rakker, ze kon deuren openen door op de klink te springen en stal kaas en stukken vlees uit de keuken van de buren.
Haar vaderkat was een Siamees, de moeder was een rooie poes.
Toen Onah ongeveer zeven jaar was, gingen haar bazinnen naar Amerika verhuizen en vroegen ze mij om voor haar te zorgen, want anders zou ze in een asiel moeten worden gedaan. Iets dat niemand wilde dus was het logisch dat ze van Rotterdam met trein en bus via Sexbierum naar ons huis in Beetgum werd gebracht. Een reis die ze afschuwelijk vond. Ze vond het ook afschuwelijk om in een mand opgesloten te zitten. Dus toen ze eruit kwam in ons huis, waar wij al een poes hadden, Soetie, was ze helemaal van de kaart. Dat heeft een aantal dagen geduurd. Tenslotte was ze ook nog krols met de nodige geluiden erbij. Nadat ze was gesteriliseerd werd Onah rustiger. Ze stond een beetje op de tweede plaats, omdat ze ook weleens wat kattig en dominant deed tegen onze Soetie. Ze kreeg de naam Poem toen, omdat ze eigenlijk een kleine wilde Poema was.
Na de dood van Soetie woonde Poem als enige kat in ons huis en was tevreden, hoewel ze het hele huis doorsnuffelde op zoek naar haar vriendinnetje. Maar nu was ze de hoofdkat en mocht altijd op schoot. Dat vond ze fijn.
Ze ging met mij mee naar mijn nieuwe relatie en bleef, ook al was daar eigenlijk liever geen plekje voor haar, mijn vriend en nieuwe schoonfamilie hield eigenlijk juist wel van dieren en werd al gauw vriendjes met Poem.
Poem ging mee op wandelingen, ook toen Bente geboren was en al op de driewieler kon, ze liep mee tot de speeltuin en vond zelf de weg terug naar huis. Dit deed ze ook al in Beetgum, ze liep helemaal mee tot Beetgumermolen en wachtte tot wij terugkwamen. Zo liep ze ook mee met Rudi en mij van Lippenhuizen tot Gorredijk.

Kortom, een hele avontuurlijke kat die zich aan haar baasjes hechtte en die niet in de steek liet.
Poem heeft in haar oude jaren wel een aantal keren last van blaasontsteking gehad. Ze moest ook erg wennen toen Bente werd geboren en zij een tijdlang minder aandacht kreeg dan voorheen. Toen we allemaal gewend waren had zij haar plekje in het gezin terug en zat ze heerlijk hele avonden weer bij ons op schoot.
Tijdens de vakanties als wij weg waren werd er goed op haar gepast door onze buurvrouw.
Aan het eind van haar leven, ze was al bijna 24, kreeg Poem een grote bobbel op haar ruggegraat. Haar achterpoten gingen niet goed meer mee. Ze leek geen pijn te hebben, maar liep wel moeilijk, het wilde niet. Ze deed erg haar best om alles nog te kunnen zoals een echte kat betaamd. Maar uiteindelijk werd ze zo mager en keek ze heel verdrietig, toen haar achterpoten het echt niet meer deden. Dit alles heeft maar een paar weken geduurd. We vonden dat we haar verdere ellende moesten besparen. We hebben haar op 9 januari 2008 bij een vriendelijke dierenarts een spuitje laten geven waarna ze snel in diepe slaap raakte en nog een spuit waaraan ze overleed. Zo kwam Poem pijnloos maar snel om het leven. Nu ligt ze begraven onder een bloeiend boompje in onze tuin.

Dag lieve, ouwe trouwe Poem! (De vorige zin bevat een link naar foto’s van Poemie).

1.jpg 4.jpg 5.jpg 6.jpg

Advertenties

Tekening

Dit is Bente’s eerste plattegrondje.
De grote krabbels zette ze het eerst neer. Toen de kleine, waarbij ze zei: Hier wonen papa en mama, en daar wonen pake en beppe.

tekbente20070926.jpg

Er moet wel een tegenwicht blijven voor al die akelige beelden vind ik (zie vorige logje). Dit zijn de leuke dingen in het leven waar je van kunt genieten.

Intussen ligt mijn vroegere schoonzuster al twee weken met malaria op een ic van een Gambiaans ziekenhuis en ik weet niet of ze het zal overleven. (Sorry, toch nog een naar bericht om mee af te sluiten…)

Afscheid van een vriend

Ik heb mijn vorige stukje vol luxeprobleempjes koud op internet geplaatst of word geconfronteerd met iets heel anders, iets veel heftigers.

Er zijn van die dingen die je voor jezelf kunt afsluiten, bewaren en af en toe naar je toe kunt halen zodat je er even aan kunt voelen. Zo is het ook met mijn relatie geweest die ik eigenlijk niet verder heb afgemaakt of beter gezegd niet heb voortgezet met Rufus.

Nu heb ik dan, bij “toeval” (wie gaat mij vertellen dat toeval bestaat? Volgens mij is het toeval een aangereikte kans om een nieuwe keuze te maken), via Rudi’s werk gehoord dat Rufus vandaag is overleden (Rudi is dtp-er en maakt o.a. rouwkaarten, geboortekaartjes en ander digitaal printwerk en drukwerk).

Daar zat ik met heel andere gevoelens ineens.
Ik was al een halve dag verder en had een bijzonder gesprek met een vrouw gehad in de speeltuin, terwijl onze kinderen heerlijk speelden. Zij vertelde mij o.a. dat haar man van 34 net was geopereerd en herstellende aan darmkanker. Nogal heftig dus. Toen belde Rudi en vertelde me dat Rufus zijn kaart net door de printer ging. Rufus had al jaren (ik denk vanaf ongeveer 1999) MS. Mijn voornaamste herinneringen aan hem stammen van mijn Loesje-tijd. Hij was altijd zo ontzettend enthousiast en vol vuur om dingen te ondernemen. Zo hebben we veel gebrainstormd en posters in Leeuwarden geplakt. We zijn ook naar Parijs geweest met een bus vol Loesje-lui. En we zijn met zijn tweeën naar Zuid-Frankrijk geweest waar we druiven hebben geplukt. Terug naar huis zijn we een paar dagen in Parijs blijven plakken (ditmaal als stelletje in een hotelletje) en hebben we nog meegemaakt dat, bij de aftiteling van de film waar we naar gekeken hadden, onze bioscoop in brand gestoken werd en helemaal afbrandde. Het was een vampierfilm met David Bowie erin. In de hoofdzaal draaide echter: the last Temptations of Christ, en daar werd nogal tegen geageerd in die tijd.
Al deze dingen hebben we meegemaakt toen Rufus nog geen MS had.
Het was een heel bijzondere tijd en een mooie warme band die we hadden. Daarbij was het een heerlijke zomer in een ander land. Thuis hebben we aan onze relatie vrij snel een einde gemaakt vanwege de vele verschillen, vooral in leeftijd, tussen ons. Later heb ik hem nog een keer opgezocht toen hij al MS had.

En nu is hij niet meer hier.
Hij heeft een mooi egodocument achtergelaten met veel tips voor anderen met MS. Zoals hij was, alles bij de naam noemend van de dingen die hij deed om zijn ziekte wat leefbaarder te maken. Vindingrijk en vol doorzettingsvermogen zoals hij was. Een bijzonder en lief, maar vooral ook eerlijk mens.

Van hem heb ik geleerd hoeveel hij met zijn moeder en vader deelde en hoeveel waardering je voor je ouders kunt opbrengen. Veel meer dan ik wist dat mogelijk was. Met mijn eigen vader ben ik later ook veel vriendschappelijker omgegaan. We hebben nog zoveel voor elkaar kunnen betekenen. Zo had hij dat ook met zijn ouders: het waren echt zijn beste vrienden (los van dat ook hij gezonde behoefte had aan een privéleven met eigen vrienden).

Zelf voel ik het zo: misschien heb ik me ver weg van hem opgehouden, maar deze gevoelens voor hem zijn diep vanbinnen gaan zitten. Voor mij is Rufus in mijn gedachten dus heel dichtbij. Maar anderen hebben hem bijgestaan en verzorgd toen hij ziek was. Als ik het zo mag beoordelen is dat heel liefdevol gebeurd.

De rode orchideeën van Sjanghai

Inmiddels heb ik gisteravond het boek over de Koreaanse “troostmeisjes” uitgelezen.

Omdat het zo indringend en afschuwelijk was, maar ook mooi geschreven ben ik meteen maar in een ruk doorgegaan tot ik het uit had (elke avond).

Ik had zelfs zoiets van: dit is geen leuk boek om een ander aan te raden. Maar dat komt alleen maar omdat ik zelf al een heel aantal afschuwelijke dingen over de tweede wereldoorlog (romans en autobiografieën over mensen die het hebben meegemaakt) heb gelezen. Maar al met al is het toch een heel schokkend verhaal.

Het verhaal is volgens de schrijfster hier en daar enigszins vereenvoudigd (minder gedetailleerd) dan het echte maar berust op de werkelijke gebeurtenissen. Ook heeft ze andere getuigenissen, o.a. van een soldaat, gebruikt voor het boek. Er is door de Japanners zeer gewelddadig huisgehouden onder de Chinezen en Koreanen en overal waar ze hun kolonie wilden stichten. Dat komt ook in dit boek weer naar voren.

Meisjes vanaf elf jaar werden ontvoerd (als ze niet vrijwillig meegingen om zogenaamd voor de Japanse staat te werken en goed te gaan verdienen, wat dus gelogen was) en geronseld bij scholen. Ze werden helemaal ingepalmd met mooie make up en kleren en daarna werden ze door de hoogste officieren “ingewijd” tijdens een diner. Het waren nog maar kinderen en daarom was dit alles extra schokkend omdat ze vaak nog helemaal niets wisten over hun eigen lichaam of over seks. Verder wordt in het boek ook verteld hoe afschuwelijk vernederend en pijnlijk en vies het leven voortaan voor die meisjes was.

Ze gingen na een tijdje naar andere plaatsen (kampen of door de Jappanners gevorderde woningen) waar ze opnieuw in een soort bordelen moesten werken en tussen de dertig en soms wel zevendig kerels moesten “bedienen” per dag.

Uiteindelijk werden deze meisjes door buitenstaanders ook nog beschouwd alsof het (vrijwillige) hoeren waren, maar het waren en bleven kinderen die verkracht en misbruikt waren als slaven voor het leger. Griezelig.

Het verhaal van deze vrouw in dit boek is extra triest omdat zij al vanaf het begin van haar leven een buitenstaander was in haar familie (kind uit een verboden relatie) en omdat de enigen die zij uiteindelijk als deel van haar gezin kan beschouwen vroegtijdig dood gaan.

Uiteindelijk heeft Japan zo weinig mogelijk aandacht besteed aan deze tussen de 200.000 en 400.000 (!) misbruikte meisjes in haar geschiedschrijving en er is ook geen officiële verontschuldiging door de regering hierover uitgesproken.

Dit wou ik je toch even vertellen voordat je straks het boek gaat lezen!

Het is heftig en heeft eigenlijk geen goed einde. Maar je wordt ook meegesleept doordat de hoofdpersoon sympathiek en intelligent is.

dierotenorchideenvonshanghai.jpg

De geplaatste zwartwitfoto’s zijn afkomstig van de officiële website over troostmeisjes, zie daarvoor de link op deze site.

19.jpg

141.jpg

Hello world!

Hallo Wereld..hier spreekt een nieuwe moeder. Ik kom net kijken wat dat betreft.
Sinds Bente er is, is er veel veranderd.

Er gaat veel energie zitten in het wennen aan een nieuw leven. Tegelijk geeft het je een nieuw begin en het gevoel vleugels te hebben. Je krijgt een kind en dat maakt de tijd tot een toekomst. Ineens is het niet meer zo nodig om over het verleden te mijmeren. Af en toe natuurlijk wel.

Mijn eigen ouders zijn hier niet om te genieten van dat kleine nieuwe mensje. Zij kunnen haar ook niet meer tot opa en oma zijn. Of zouden ze pake en beppe zijn geworden? Zij krijgt een ander soort grootouders: twee echte en twee op de foto. Twee om alles mee te ervaren en twee om verhalen over te horen of om over te fantaseren. In de tussentijd is het een heerlijk gevoel. Ik proef het woord: dochter, mijn dochter, onze dochter. Ik leer haar woorden en zij leert mij brabbelen.

Bente

Hier is ze dan, onze kleine Bente Emilia!

Bij de geboorte op 1 juni woog ze 2650 gram en nu, na 11 dagen, is ze op 2690 gram uitgekomen.

Nooit had ik gedacht dat dergelijke details zo belangrijk voor me zouden zijn.
Op dit moment heb ik Bente in een draagdoek en dat voelt heel geruststellend. Ik hoef niet steeds aan haar te denken in ongerustheid want ze is gewoon vlakbij, ik kan haar horen, voelen en zien. Een aanrader!
Het leren om borstvoeding te geven (en het leren drinken door Bente) was ook gecompliceerder dan ik had verwacht. Er zijn heel wat inspanningen aan vooraf gegaan om het zover te krijgen! Twee zeer intensieve weken vol spanning en gelukkig ook sensatie.

Moeder zijn is een totaal nieuwe ervaring voor mij en toch voelt het allemaal zo vertrouwd. Ik heb tenslotte al 38 weken met haar in mijn buik rondgelopen. Het voelt eerder leeg als zij niet bij me is. We moeten daar beide aan wennen. Daarom ook die draagdoek als overgang. En voor de papa is alles nieuw! Ook hij moet behoorlijk bijkomen van alle belevenissen. Gelukkig heeft hij een paar weken vakantie. Ik moet er niet aan denken dat die straks alweer voorbij zijn…

Maar een troost: onze droom van een dochter blijft!

Example

Example